124. Oasis – Definitely Maybe (1994)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/367.jpg?cb=1575261092
Luisterbeurten: de hits ken ik, verder kom ik niet.

Luisterervaring: deze stijl aan muziek doet mij dus helemaal niks. Ik zet het op, maar kan er gewoon heel lastig mijn aandacht bij houden. En dat is het wel voor dit album…

Wat vond je van Bloody Well Right? Ik vind dat echt zo'n geweldig energiek en frivool nummer. Heerlijk!

De cover met de dalmatiër is van het album Signals van een jaar later. Tom Sawyer en Vital Signs staan dan wel weer op Moving Pictures, dus je hebt wel naar het juiste album geluisterd.

Dan heeft Spotify wellicht de verkeerde gekoppeld staan?

Nee, ik zie het al, je hebt op Spotify de 40th Anniversary versie geluisterd, daar staat inderdaad een (afwijkende) hoes bij met een snuffelende dalmatiër tussen de bewegende schilderijen door. Ken die zelf niet, maar goed, mysterie opgelost.

125. Supertramp – Crime of the Century (1974): het magnum opus van Supertramp, waar het duo Hodgson/Davies elkaar op hun best aanvulde. De cd-versie is heel transparant over welke nummers van Hodgson zijn (de oneven tracks) en welke van Davies (de... tja) en hoewel er een duidelijk verschil tussen beide zit, vormt het een organisch geheel. De A-kant is niet minder dan perfect; naast het overbekende School en de typische quirky hitsingle Bloody Well Right leveren beide heren elk nog een van hun mooiste albumtracks (respectievelijk Hide in Your Shell en Asylum). Niets ten nadele van die andere hitsingle (Dreamer), maar verder houdt de B-kant het niveau net niet helemaal vast. 4½*

124. Oasis – Definitely Maybe (1994): mijn interesse in Oasis ontwaakte pas goed bij de opvolger, die we hier vast nog tegenkomen. De waardering is niet van jeugdsentiment gespeend, maar verder zijn Pulp en Blur Oasis in waardering toch wel voorbij gestreefd. Definitely Maybe bevat een aantal lekkere rockers (Rock 'n' Roll Star, Live Forever en Cigarettes and Alcohol krijgen de blauwe sterretjes en dan had Columbia er eigenlijk ook nog wel een verdiend), maar een beetje een eenzijdige bak herrie is het toch ook wel. 3½*

Ik zie echt wel wat je doet, jongen!

Big Brother is watching you...

't Is ook een stukje erkenning dat mijn bijdragen gelezen worden.

En, minstens zo belangrijk, ook begrepen!

123. Dream Theater – Images and Words (1992)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/356.jpg?cb=1572183150
Luisterbeurten: ook dit album van Dream Theater kende ik nog niet hiervoor.

Luisterervaring: en hier is wederom een album van Dream Theater in de lijst. Het theatrale blijft nu ook weer aanwezig. Dit inclusief stevige gitaren, drums en dito zang. Ik ben hier gewoon niet zo voor gemaakt.

122. Faith No More – Angel Dust (1992)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/5000/5378.jpg?cb=1629212022
Luisterbeurten: geen idee wat de muziek van Faith No More mij zou brengen.

Luisterervaring: heel stevige muziek dit. Schreeuwerige zang die mij wat tegenstaat. Het is allemaal veel, erg veel. Wederom een plaat die simpelweg niet voor mij weggelegd is.

Jij ook met je tere gestel.

Hé, de een kan rock niet aan, de ander kan jazz niet aan, zo hebben we allemaal wat.

Zeer teer.

121. King Crimson – In the Court of the Crimson King (1969)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/771.jpg
Luisterbeurten: de frontcover is er eentje die ik wel vaak heb gezien. Die valt ook wel op. Maar geen idee wat voor een soort muziek er aan gekoppeld is.

Luisterervaring: zó, dit soort muziek heeft wel even nodig. En eigenlijk ook meer dan ik het nu met 2 luisterbeurten gegeven heb. Dit is niet in één woord te vangen of überhaupt snel te doorgronden. Hier ga ik mij zeker nog een keer aan wagen om het beter te kunnen begrijpen.

Ik heb 145 stemmen op jazz-albums, dus ik voel me niet aangesproken

123. Dream Theater – Images and Words (1992): had, naast Scenes from a Memory, niet per se nog een Dream Theater in de lijst verwacht... maar Images and Words is wel het betere album van de twee, dus dat heeft die Top 250 goed gezien. Sowieso kan qua belang voor de popularisering van de progmetal het belang van dit album nauwelijks overschat worden; Iron Maiden, Queensrÿche en Fates Warning deden hun ding al in de jaren '80, maar het kenmerkende instrumentale spierballenvertoon in combinatie met, als ze een beetje hun best doen, best pakkende liedjes, kreeg met dit tweede album van Dream Theater pas echt vleugels. De power ballad Another Day laat wel horen dat de jaren '80 nog niet echt ver weg zijn. Signature songs Pull Me Under en Learning to Live vormen het hoogtepunt van het album, dat door het lelijke clicktrack-drumgeluid inmiddels ook wel weer een tikkeltje gedateerd aandoet. 3½*

122. Faith No More – Angel Dust (1992): geen metal, wel een stevige crossover-rockplaat die er vanaf de eerste tonen lekker in knalt. Ik heb zelf een lichte voorkeur voor voorganger The Real Thing, maar de brede waardering schijnt voor dit album (met hit Midlife Crisis) wat hoger te liggen. 4*

121. King Crimson – In the Court of the Crimson King (1969): hoge progdichtheid in deze regionen. Dat dit niet zomaar een album is, heeft de presentator van dienst in elk geval goed gezien. Vaak aangehaald als eerste progalbum ooit... 't is in elk geval een mooie staalkaart van wat de band te bieden heeft: heftig á la Black Sabbath die nog moest beginnen (21st Century Schizoid Man), pastoraal (Epitaph), jazzy (Moonchild) om dan in het titelnummer alles samen te laten komen. 4½*

Waarom denkt het duo van dienst dat ik hier zo weinig post?

Soms zou het makkelijk zijn als user-id's een numeriek aanhangsel hadden dat aangaf hoever hun semantische competentie reikte, waarbij bijv een "4" zou staan voor begrijpt en gebruikt woorden van 4 lettergrepen .

Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat met de meeste albums < 130 tot nu toe ik heel weinig kan, zij het dat ik als uitzendkracht ooit Sticky Fingers (met rits, jazeker) als bonusgeschenk heb ontvangen. Ho-asis, Superramp, Klep Fles Erin vertonen voor mij te weinig aanhaakpotentie bij het huidige tijdsgewricht. Alsof je een zeewierburger wilt opdienen aan een carnivoor. Court of the Crimson King heeft daar dan weer veel minder last van - zou ik graag (opnieuw) op originele lp, Island met roze label, willen aanschaffen.

Desalniettemin gaat mijn lof uit naar Reijersen die zich onbevangen openstelt voor muzikale straling van buiten zijn comfort zone. Ga zo voort!

Faith No More leidt altijd tot neiging om de bak met gesorteerde legostenen volledig om te kieperen en door elkaar te husselen

120. The Cure – Pornography (1982)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1266.jpg
Luisterbeurten: andermaal een plaat van the Cure dus ik weet al een beetje wat ik kan verwachten.

Luisterervaring: ook met dit album heb ik vooral moeite met de stem, of misschien wel eerder het stemgebruik van de zanger. De verdere sound van deze plaat is ook niet echt naar mijn gading. Alles voelt mij wat te geforceerd aan. Maar dan vooral die zang dus.

Ondanks dat het je muzieksmaak helemaal niet is, weet je wel kwaliteit (dit) van slappe aftreksels en gedrochten (zoals Dream Theater) te onderscheiden. Dat is best wel knap!

Ik lees wel vaker dat het geforceerd aanvoelt voor je, maar wat bedoel je er nou eigenlijk mee?

De muziek die jij goed vindt is over het algemeen denk ik een stuk relaxter, smoother, ritmischer dan wat de meeste (hard)rock bands in deze lijst laten horen. Ze gebruiken wat meer geweld om hun instrumenten te bespelen en de zang is daardoor ook vaak wat schreeuweriger. Bedoel je dat met geforceerd?

En ik weet dat het niet voor iedereen weggelegd is om een beetje te variëren in woordkeuze (he, Casartelli?), maar mijn tip zou zijn om af en toe een andere omschrijving te zoeken voor wat je bedoelt, dan het woord geforceerd.

Verder niks te klagen over dit topic, he?

Ik begrijp je vraag en het is ook wel iets wat soms lastig is. Terwijl ik juist andere woorden/omschrijvingen zou willen gebruiken voor andere stijlen, etc.

Ga het toch proberen in dit geval: ik luister muziek niet heel klinisch, maar heel erg op gevoel. Bij the Cure bedoel ik vooral dat het mij overkomt alsof er nog extra overdreven wordt gedaan. En dat dus vooral in de zang. Ik zou het ook aanstellerig kunnen noemen, maar dat heeft misschien een té negatieve bijsmaak.

Neem aan dat de meeste mensen op gevoel luisteren en ik heb dus vaak juist eerder het tegenovergestelde, veel r&b en soul komt op mij overdreven en gekunsteld over. Al heb ik inmiddels ook genoeg goeie artiesten ontdekt in deze genres, maar zeg maar de Beyoncé's en Alicia Keys' van deze wereld daar gaan mijn nekharen van overeind staan.

'

Met op gevoel beluisteren bedoel ik dan vooral dat ik niet per se altijd vol ga zitten evalueren hoe goed een instrument wel niet bespeeld wordt of hoe fijnbesnaard de het arrangement is. En wat jij zegt over soul/R&B hoor ik wel vaker hoor, zal wel iets met een referentiekader te maken hebben

119. Led Zeppelin – Led Zeppelin IV (1971)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/93.jpg
Luisterbeurten: die megaklassieker die terug te vinden is op deze plaat ken ik natuurlijk wel. Maar verder zegt het album mij niet zoveel.

Luisterervaring: vocaal vind ik dit album toch wel vet. Hij vliegt er vol in en met de nodige overtuiging. Stoere sound. Verder is het niet alleen het nodige rammen, maar is er ook ruimte voor wat meer welkome rust. Die afwisseling is voor een luisteraar als ik toch wel fijn. Vind bijvoorbeeld Going to California een mooie song.

In het geval van Beyoncé zou ik zeker voortaan afremmen en/of terugschakelen, want hier - beste Mausmans - vlieg je ekt wel gierend uit de bocht.

Even chillen, glas inschenken en dan One beluisteren in de versie van U2 en daarna in de versie van U2 + MJB en kijk in welke versie meer gevoel wordt gelegd. No More Drama van MJB mag ook en als je dan nog geen gevoel ervaart ... muziek om in te zwelgen, los te laten.

118. Opgezwolle – Eigen Wereld (2006)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/38000/38777.jpg
Luisterbeurten: de top van de Nederlandse hiphop moest dit zijn, dus tijdens de release heb ik dit album veelvuldig beluisterd. En in mijn herinneringen klopte de claim wel.

Luisterervaring: het album trapt enorm sterk af met Hoedenplank. Die beats geven je als luisteraar ook gewoon energie. En dat gaat nog wel even door. Vooral op productioneel vlak is dit album een echte ontdekkingstocht. Er zitten zoveel leuke vindingrijkheden in op deze plaat. De raps zijn natuurlijk ook erg sterk en daarmee staat Opgezwolle nog steeds op grote hoogte in de Nederlandse hiphop. Met Gekkenhuis en Park als mijn persoonlijke favorieten van dit album.

120. The Cure – Pornography (1982): de presentator van dienst noemt de zang van Robert Smith geforceerd en dat trekt vuur. Ik kan me er wel iets bij voorstellen... geëxalteerd dekt de lading misschien nog wat meer. Dat gezegd zijnd, de sound van dit album matcht wat beter met mijn conventionele rockhart dan de eerdere bijdragen van The Cure. A Strange Day was en bleef het sleutelnummer, One Hundred Years trok ook de aandacht, maar het titelnummer kreeg uiteindelijk het andere blauwe sterretje. 3½*

119. Led Zeppelin – Led Zeppelin IV (1971): Led Zeppelins bekendste en naar mijn bescheiden mening ook gewoon hun beste. Hoewel een bepaalde gebruiker hier anders wil doen geloven, komt dat niet door Misty Mountain Hop, maar wel door de zeer intense Battle of Evermore en When the Levee Breaks. Bij Four Sticks en de-hit-die-geen-hit-was waren de sterretjes al op. 4*

118. Opgezwolle – Eigen Wereld (2006): die grote hoogte in de Nederlandse hiphop moet de reden maar zijn dat we in de Nederlandstalige Ladder doodgegooid worden met materiaal van dit album. Aan mij is het niet besteed. Kennelijk in 2006 ook eens integraal beluisterd. 2*

Reijersen heeft er kijk op wat betreft Eigen Wereld.