Mjuman schreef:


't is toch jouw topic and you're in the dj seat - vond dat je al zo snel met die The The kwam, 1 verzoekske uit 't zuiden des lands

deric raven schreef:
aERodynamIC, het lijntje tussen Soft Cell en Bronski Beat is vrij dun. De twee frontmannen hebben ook samen een duet medley opgenomen.

deric raven schreef:
aERodynamIC, het lijntje tussen Soft Cell en Bronski Beat is vrij dun. De twee frontmannen hebben ook samen een duet medley opgenomen.

Pietro schreef:
Forever Young was een van de eerste platen die ooit aanschafte. Ik zal een jaar of 15 zijn geweest en ik heb het destijds niet echt als een gelukkige aankoop beschouwd. Ik kocht de plaat puur en alleen vanwege Forever Young en Big in Japan, maar de rest kon me op dat moment nauwelijks bekoren. Ik was in die tijd meer geinteressseerd in alternatieve rock en heavy metal en deze plaat was een wat vreemde eend in mijn collectie. Jarenlang heeft Forever Young liggen verstoffen in mijn collectie, maar een jaar of vijf geleden heb ik het – aangewakkerd door mijn steeds groter wordende interesse in 80’s new wave – een nieuwe kans gegeven.

En warempel... de plaat liet op mij een veel betere indruk achter dan in mijn tienerjaren. Het epische Sounds Like a Melody is met haar veelvuldig gebruik van synths een mooi tijdsbeeld, maar klinkt tegelijkertijd nog steeds verfrissend. Ook het wat donkerder klinkende A Victory of Love is een hoogtepunt voor mij, maar eigenlijk bevat dit album geen echte missers. Zelfs Lies, hier op MusicMeter slechts door één persoon aangevinkt als favoriete track, laat een prima indruk op mij achter.

Forever Young zal geen vijf sterren krijgen van mij of een top 10 beoordeling. Het is evenmin een album dat ik vaak opzet, maar van tijd tot tijd doe ik dat wel met alle plezier. En het stelt me nooit teleur. Achteraf ben ik blij dat ik deze plaat nooit van de hand heb gedaan: 4*

vigil schreef:
De tijd dat kwajongens nog door de strenge doch rechtvaardige veldwachter ter verantwoording werden geroepen omdat de boefjes een appeltje uit den boomgaard van heer pastoor hadden gepikt ligt toch echt voor dit typische '80's product

dazzler schreef:
Klinkt mij altijd als een goed geprobeerde kopie uit 1983 van het postpunk geluid uit 1981 in de oren.

dazzler schreef:
Die soft synthipop touch en die bij momenten hoge vocalen doet me altijd aan a-ha denken. Maar Alphaville had het moelijker om de lat hoog te houden op de latere albums omdat songsmid Frank Mertens de band na het debuut verliet.

lebowski schreef:
Obsession was destijds een aanstekelijk hitje - a la Duran Duran - en vaste gast op feestjes. De rest van het album ken ik eigenlijk niet.

orbit schreef:
Behalve Obsession ken ik hier ook niks van, wel leuk nummer.

Crush schreef:
Ik vind 'Turn around' het beste nummer, uitgerekend de b-kant van hit 'Obsession'.
Ook 'Let him go' en 'Holding you' kwamen op single uit, maar flopten.
Naast de hit hebben de andere nummers dan ook niet zo'n hoog 'meezing' gehalte, deels vergelijkbaar met Duran Duran, maar met wat meer wave invloeden. Aardig album.

dazzler schreef:
Zou ik misschien eerder in de popafdeling verwacht hebben.

deric raven schreef:
Ik vind Animotion meer in de lijn van Space Monkeys liggen, hoog Duran Duran gehalte met een beetje wat stoerdere Wham invloeden.

https://youtu.be/8A40GT7pHAQ

aERodynamIC schreef:
Vooruit, leg ik het nog 1 keer uit

dazzler schreef:
Het was dan ook geen kritiek maar een bedenking omdat ik die van Animotion los van je op stapel staande topic opvallend poppy vindt in vergelijking tot je andere keuzes.

Gewoon wat random jaren 80 albums die je leuk vindt en wat meer aandacht verdienen. Misschien moet ik zoiets uitwerken met singles?

Jan Wessels schreef:
Blind Vision was een lekkere, stuiterende, dansplaat van deze band. Werd toen niet echt als "pop" gezien maar eerder als synth-wave. Het album viel daarna toch wel wat tegen maar bevat naast de volstrekt overbodige Abba-cover ook het mooie Don't tell me. 3,0

dazzler schreef:
Dit is zonder meer Blancmange's beste album,
hoe goed hun debuut Happy Families ook moge zijn.

Het met oosterse tabla en sitar gekuide Don't Tell Me
en de zwaar onderschatte synthpop sneer van Blind Vision
zijn twee van mijn allermeest gekoesterde 80s anthems.

De tongue-in-cheek cover van Abba's The Day before You Came
en de opgefunkte single That's Love That It Is mogen er ook wezen.
Het onderkoelde Game Above My Head (dat altijd lichtjes aan
Pa van Doe Maar doet denken) was de b-kant van Waves,
maar werd voor dit album heropgevist ... een zege.

Dat zijn al 5 tracks die we mogen ... de helft van het album dus.
De overige albumtracks vallen op door hun diversiteit ... het lijkt wel
of Neil Arthur en Stephen Luscombe alle stijlen lusten (mange tout).

Soms levert dat een aardigheidje op (de close harmony in See the Train),
maar evengoed gaan ze lichtjes genant door de bocht (Murder).

Van de bonustracks wordt vooral Vishnu door menig fan geprezen.
Klinkt als een oosterse psalm in een muzikale bewerking van Cabaret Voltaire.

Alle extended versies op een rij bezorgen je een indigestie, maar af
en toe is outfreaken op Don't Tell Me en Blind Vision toegelaten.

titan schreef:
Hoewel ze er zelf niet veel aan schijnen te vinden is dit wat mij betreft het absolute hoogtepunt uit de carriere van de Cocteau twins. Muziek van serene en etherische schoonheid gezongen door een vrouw met een engelenstem, die op dit album haar definitieve vocale topvorm vond en jarenlang de blauwdruk die toendertijds typische 4AD-sound. 5*

Leonidas55 schreef:
Inderdaad een zeer sterk album met een mysterieuze, hoopgevende sfeer. Voorloper der alle dream pop acts. 5 sterren.

dazzler schreef:
Nu wordt het even slikken, want deze plaat
is eigenlijk met geen woorden te beschrijven.

dazzler schreef:
Nu wordt het even slikken, want deze plaat
is eigenlijk met geen woorden te beschrijven.

deric raven schreef:


Ik verwacht nog wel een reactie hierop van dazzler

deric raven schreef:
Ik verwacht nog wel een reactie hierop van dazzler

aERodynamIC schreef:
Ik zie nu pas dat dit zijn nummer 1 is. Nooit in de gaten gehad.

stoepkrijt schreef:
Het is 1984. Cocteau Twins heeft al twee post-punkalbums uitgebracht, Siouxsie and the Banshees timmeren al een tijdje aan de weg met hun gothic-punk en The Cure heeft net hun trilogie darkwave-albums afgesloten. Post-punk is in. Op dat moment komt Dead Can Dance uit. Een album dat perfect in het tijdsbeeld past.

Als je dit debuutalbum in een hokje zou moeten plaatsen zou dat zonder twijfel het hokje ‘post-punk’ zijn. Toch is dit album helemaal niet zo standaard. Het is donker, zwaarmoedig en mysterieus, maar lang niet alle nummers passen in hetzelfde hokje. Dat komt doordat dit duo twee zangers in huis heeft. Ik kan me geen andere band voorstellen die twee zulk uiteenlopende zangers heeft, met zulke uiteenlopende zangstijlen. Natuurlijk, aan de muzikale begeleiding kun je horen dat je met dezelfde band van doen hebt, maar de nummers van Perry en Gerrard vormen een wereld van verschil. Het zorgt voor een vreemde tweedeling binnen het album.

Brendan Perry heeft een donkere, zware stem die bij vlagen aan Ian Curtis doet denken, al spande die natuurlijk de kroon qua zwartgallig stemgeluid. Perry’s zang leent zich uitstekend voor post-punk, voor sombere songs met neerslachtige teksten. Nummers die gedomineerd worden door diepe bassen en stuwende drums. Zulke nummers zijn dan ook volop te vinden op dit album. Toch ben ik niet helemaal tevreden.
Voor mij mist deze post-punk iets. Het is me niet donker genoeg. Althans, de donkerte weet me niet te pakken. De ingrediënten voor post-punk zijn allemaal aanwezig, maar de band maakt er doelbewust een dansbare, lichter verteerbare versie van. Ik krijg hier geen akelig gevoel bij of zelfmoordpogingen van. En dat hoort post-punk of darkwave tot op zekere hoogte juist wél te doen.

Gelukkig doet Lisa Gerrard ook mee. Haar stem is als die van een heks. Ze probeert je te bezweren, mee te trekken in een diepe, diepe afgrond. Ze behekst je, zoals Elizabeth Frazer dat ook zo goed kan. Dít maakt wel indruk. Bij haar nummers ga ik me ongemakkelijk voelen en daar zat ik net op te wachten. Haar onverstaanbare prietpraat en de vibratie in haar stem maken het geheel alleen nog maar intrigerender.
De muziek is in deze nummers over het algemeen ook trager en mysterieuzer. Dansbaar is het al helemaal niet meer. De sfeervolle nummers van Lisa Gerrard passen eigenlijk totaal niet bij de dansbare post-punk van Perry. Op Dead Can Dance lijken twee muzikale werelden samen te komen. Dat heeft voor- en nadelen.

Laat ik vooropstellen dat alle nummers door dezelfde band van muziek worden voorzien. Dat hoor je er ook wel aan af. Zowel de mysterieuze klaagliederen van Gerrard als de dansbare wavesongs van Perry klinken als Dead Can Dance. Toch voelt het als een vreemde tweedeling en dat komt de samenhang niet echt ten goede. De band is nog duidelijk zoekende. Beide muzikanten lijken een muzikale voorkeur te hebben en samen zijn ze er nog niet uit welke kant ze op zullen gaan.
Van de andere kant: Er zijn een paar nummers (Threshold en Wild in the Woods) waar de muzikale voorkeuren van Perry en Gerrard elkaar lijken te vinden en tot een mooie synthese komen. Bovendien heeft Dead Can Dance hier al duidelijk een eigen stijl te pakken. De donkerte en het mysterie zijn vrij nadrukkelijk aanwezig en de wereldse invloeden zoals tribal drums zijn een erg interessante toevoeging. Het geeft de muziek een bijzonder karakter.

Het is 1984 en de post-punkscene is in volle bloei. Met Dead Can Dance heeft zich een nieuwe band aan het front gemeld. Het hart van de post-punkliefhebber is sneller gaan kloppen, maar er moet nog heel wat gebeuren wil men deze verhoogde hartslag behouden. Hoe gaat deze band zich ontwikkelen? Kiezen ze de kant van Perry en blijven ze pure post-punk maken? Schuiven ze wat op richting darkwave? Of kiezen ze voor de sfeervolle weg van Gerrard? Wordt hun muziek mysterieuzer en beangstigender? Een gulden middenweg is misschien nog wel de beste optie. Een verfijnde versie van Dead Can Dance, maar dan met minder grote contrasten.
Nog geen half jaar later geeft Dead Can Dance met het uitbrengen van Garden of the Arcane Delights zelf de eerste antwoorden. Musica Eternal blijkt veel meer dan een gek experimentje te zijn geweest.