herman schreef:
Na de gitzwarte duisternis van Movement gloort er bij Power, Corruption and Lies weer enig licht ("the sky is red this night") aan de horizon in New Order's wereld.

Al is Age Of Consent sec zeker geen vrolijk nummer, als je dit meteen na Movement draait, heb je wel het gevoel dat Magere Hein de duimschroef des doods niet nòg verder aandraait. Tijd om onder de dekens vandaan te kruipen, het leven gaat weer verder.

Desalniettemin is Power, Corruption and Lies wel een mindere plaat dan Movement, wat mij betreft. Waar Movement een behoorlijk consistente plaat was en mij mee wist te zuigen, gaat dit maar ten dele op voor PCL.

Het begin van de plaat is vrij wisselend. Age Of Consent is een fijn nummer, maar We All Stand is wel heel erg zeurderig en The Village daarna zo vrolijk dat het flauw aan doet. Alsof een begrafenisorkest opeens een carnavalskraker inzet. Beetje jammer...

Vanaf 586 zit er gelukkig een stijgende lijn in. Vanaf hier is het album ook een stuk coherenter, aangezien er geen grote stijlveranderingen meer plaatsvinden. 586 begint nog stemmig, maar na een minuutje ongeveer faden de voor New Order zo typerende dansbeats in. 586 heeft ook wel wat van Blue Monday en wat dat betreft is het ook niet raar dat Blue Monday op de Amerikaanse uitgave van PCL tussen dit nummer en Your Silent Face is gezet.

Your Silent Face en het daaropvolgende Ultraviolence vormen wat mij betreft het hoogtepunt van dit album. New Order klinkt hier zelfzekerder dan ooit te voren.

Ecstacy vind ik vervolgens een wat rare track. De zang is dermate vervormd dat het niet meer te verstaan is. Bands zouden daar nu niet meer mee wegkomen, denk ik. Zeker geen slecht nummer, maar ik had liever gewone vocalen gehad.

Slotstuk Leave Me Alone is een nummer dat goed in de huidige tijd past. Qua sound heeft het wel wat van hedendaagse bands als Bloc Party. Erg ritmisch en een dramatische voordracht.

4 uit 5 voor PCL, met de gedachte dat het meer had kunnen zijn... Er was vast wel een goede b-kant van een 12" die in plaats van We All stand had gekund.

ravenstein schreef:
The Politics of Dancing... nog steeds een erg lekker typisch jaren '80 nummer!!

stefkling schreef:
Een van mijn favoriete 80's albums.
Politics of Dancing was een klein hitje maar er staan veel meer goede nummers op, met name de laatste paar tracks zijn erg sterk: pointless, jungle, en vooral keep in touch (mjin favoriete nummer van deze CD)!
Helaas hebben ze maar een album gemaakt ...

Rainmachine schreef:
Alleen al om het nummer Politics of Dancing een dikke plus. Heb het album vandaag na heeeel veel jaren weer beluisterd en het kwartje valt (nu?) beter dan wat ik mij herinner. Ik heb het album destijds ook wel gedraaid maar het ging mij toen toch vooral om PoD. De nummers Hurt, Politics of Dancing en Keep in Touch zijn nog steeds erg lekker. Enige (erg) flauwe nummer vind ik Sensitive, dat doet mij teveel denken aan Olivia Newton John met Physical... Verder een prima 80's album, de top productie van John Punter zal hier zeker mee te maken hebben. Ik dacht vroeger dat het een Australische band was, komt waarschijnlijk omdat het qua sfeer wat tegen Wang Chung, Icehouse en (oude) INXS aan leunt. Weet nu dat ze uit Engeland kwamen, de heren van Re-Flex.

Gerards Dream schreef:
Dit album doet mij terug verlangen naar de jaren tachtig van de vorige eeuw. Op de radio was nog een jonge Frits Spits te horen in de Avondspits op Hilversum 3. Die was dan ook zo enthousiast dat je dit zelf ook werd. Nu zo veel jaren later de zolder bezocht om dit album uit de mottenballen te halen.

De mooie hoes met dat zielige jongetje rechtsonder spreekt opnieuw tot de verbeelding en heeft ook iets tijdsloos. Het maakt me nog steeds nieuwsgierig waarom hij zo droevig is. De binnenhoes trekt deze lijn door. Daar zijn de heren Smith en Orzabal bij een rivier te zien, wat mij doet denken aan de eendjes voeren in mijn jeugd.

Een hoop nostalgie tot nu toe al zonder maar een noot te hebben gehoord. Nog een beetje dromerig kom ik bij de pick-up aan. Na de eerste tonen komen de uitzendingen van de Avondspits na boven. Frits Spits wist met zijn aan- en afkondigingen mij enthousiast te maken voor dit album.

Nadat de naald nu in de groef is gezakt bekruipt mij dit gevoel opnieuw. Van de heren Smith en Orzabal wordt vaak beweerd dat ze niet door één deur konden, maar ik heb hier het idee dat ze elkaar prima aanvullen. Het is hierdoor een behoorlijk goed album geworden, die voorbij is voordat je lucht kan halen bij wijze van spreken dan. Het heeft ook iets tijdsloos voor mij en is daarmee een goed album uit de vorige eeuw. Ik heb dan ook sterk de indruk dat het jongetje op de hoes niet huilt van verdriet maar van geluk.

sebas schreef:
Toen Tears for Fears in 1983 voor het eerst van zich liet horen wisten platenmaatschappij en pers er niet zo goed raad mee. Was dit de laatste exponent van de new romantics, een nieuwe synthesizer act als Depeche Mode of The Human League of waren het nieuwe tieneridolen?

Eigenlijk waren ze niks van dat. Voor Roland Orzabal en Curth Smith was muziek maken een manier om te ontsnappen aan de misère. De jonge twintigers kampten beiden met forse jeugdtrauma's. Hoe toegankelijk de muziek van Tears for Fears misschien mag klinken, hun ongelukkige jeugd ligt opgesloten in de teksten, de hoes en de albumtitel.

deric raven schreef:
Mad World is ondertussen uitgegroeid tot een van mijn favoriete jaren tachtig nummers.

aERodynamIC schreef:

Voor mij ook. Stond op 60 in mijn top 100.

stoepkrijt schreef:
Script of the Bridge is zo'n album waarvan ieder nummer gewoon goed klinkt. Natuurlijk is niet ieder nummer even goed, maar wel haalt ieder nummer een niveau dat hoog genoeg is om mij ook afzonderlijk van de rest te kunnen boeien. Dat lukt hier uitstekend en alleen daardoor kan dit album al bijna niet meer stuk.

titan schreef:
Dit album is een absoluut hoogtepunt van de jaren '80. Mooie atmosferische rocksongs die laten horen waar Interpol de mosterd vandaan gehaald heeft. 4,5*.

Chameleon Day schreef:
Je zult horen waar Editors en Interpol e.d. de mosterd vandaan gehaald hebben. Alleen is dit wel een stuk romantischer en meer gevarieerd dan genoemde bands.

ohmusica schreef:
De beste plaat uit die toplijst, 1983 zou ik kiezen voor The The.

ohmusica schreef:
De beste plaat uit die toplijst, 1983 zou ik kiezen voor The The.

Chameleon Day schreef:
Dat album verwacht(te) ik wel in dit topic. Maar we hebben al veel uit 1983 zien langskomen….

orbit schreef:
Een plaat die ik steeds en steeds meer ben gaan waarderen de laatste tijd, vond het eerst altijd een beetje standaard en monotoon klinken (op Uncertain Smile na), maar eigenlijk is ieder nummer hierop een pareltje! Johnson klinkt ook nergens overdreven of geforceerd, maar heerlijk droog en met mooie teksten. Prima plaat om een dag mee te beginnen, verkwikkend als een groot glas gekoelde vruchtensap en een plas koud water op je gezicht!

Jan Wessels schreef:
Na bijna vijf jaar toch weer eens even een berichtje over deze plaat, ben 'm namelijk net weer eens aan het draaien. En de laatste luisterbeurt was al weer lang geleden. De laatste tijd draai ik weer veel muziek uit de jaren '80 en het valt me juist nu weer op dat dit album juist niet gedateerd klinkt. Wel kaal maar zeker niet kil. Matt Johnson's stem is scherp maar heeft ook warmte. En de teksten zijn toch wel diepgravender dan van menig tijdgenoot. Mm, dit album toch maar eens vaker draaien

Dit was trouwens een van de eerste cd's die ik ooit kocht (tijdens een bezoekje aan A'dam, bij Boudisque) ergens eind 1986 ofzo. De cd kostte toen 40 gulden. Daar hebben de platenmaatschappijen een tijdje goud geld mee gewonnen

deric raven schreef:
Ik hoop zo op Some Great Reward, voor mij een volwassen puberplaat.

Chameleon Day schreef:


Nou niet subtiel druk uitoefenen op de showmaster door je faves achteloos te noemen!

deric raven schreef:
Ik verwacht ook zeker Bronski Beat.
Hoop ik eigenlijk ook.

aERodynamIC schreef:


Maar in deel 2 zou ik goed gaan opletten dan.