johan de witt schreef:
Prachtige indie-pop, die van grote invloed is geweest op bijvoorbeeld de muziek van Belle and Sebastian (dit is dan ook Stuart Murdochs favoriete band).

Beste nummers: Rain of Crystal Spires, September Lady en All the People I Like Are Those That Are Dead

nico1616 schreef:
Dit lijkt wel een kloon van Lloyd Cole & The Commotions
Heerlijke plaat met dat orgeltje en de wat onverschillige zang die doet denken aan Lou Reed. Zo’n 80s parel die ik nu na meer dan 30 jaar ontdek.

luigifort schreef:
Hebbie zin in 90 x 90's?

johan de witt schreef:
Na Heroes misschien

aERodynamIC schreef:
Cities in Dust is voor mij toch echt wel het prijsnummer. Misschien ook wel omdat ik er goede herinneringen aan bewaar.

In de jaren '80 zat er op de middelbare school een meisje bij mij in de klas die Siouxsie fan was. Ze droeg dezelfde soort make-up en had haar haar getoupeerd. Tja, jaren '80 he. Ik vond de muziek van Siouxsie toen nog niet echt heel makkelijk te verteren, maar Cities in Dust was gelijk raak. Waarschijnlijk omdat het wat meer poppy kanten heeft en omdat het regelmatig op de radio voorbij kwam.

Jean Rene schreef:
Ik heb ze in april 1986 in de Jaap Edenhal in Amsterdam gezien. De zaal was behoorlijk vol maar ik had goed zicht want ik stond helemaal vooraan. Het was best indrukwekkend, vooral de afstandelijke uitstraling van Siouxsie die er heel mooi uitzag, gekleed in een zwart met goudachtig gewaad. Ze was niet bepaald spraakzaam, tussen de nummers door werd niets gezegd. Halverwege het concert begonnen mensen uit het publiek te roepen of ze "Yesterday" wilden spelen. Maar Siouxsie was niet zo best gehumeurd en op een gegeven moment gooide ze de microfoonstandaard over de vloer van het podium. Het verzoeknummer "Christine" werd wel gespeeld. Tinderbox was kort daarvoor uitgekomen en alle nummers ervan werden gespeeld behalve "Party's Fall". De set werd geöpend met "Cities in Dust" en dat is ook een van mijn favorieten.
Maar "Tinderbox" is zeker niet mijn favoriete Banshees album. Een nummer als "Candyman" vind ik eigenlijk niet te verteren.

Ikkegoemikke schreef:
In mijn jeugdjaren heb ik deze plaat echt lichtgrijs gedraaid. Als ex-New-Waver was dit de beste plaat ever en ik heb dus echt enorm veel keren deze nummers meegespeeld als ex-gitarist. Deze steekt er echt boven alle andere LP's uit. Mijn favorieten zijn "Party's Fall" door het brilliante gitaarwerk (die riff is goud waard),"Candy Man" (nogmaals het gitaarspel) trouwens zo heb ik het album ontdekt door in een New-Wave cafe in Hasselt toevallig dit nummer te draaien (gast DJ in de schoolpauze) en natuurlijk "Cities in Dust". Ik heb Kaleidoscope en "A kiss in the Dreamhouse" ook in mijn collectie, maar deze is mijn topper.
Natuurlijk dus een dikke 5 *****

Gerards Dream schreef:
Mede door MusicMeter krijg ik het gevoel om de radio maar de deur uit te doen, en me helemaal te storten op de albums die hier besproken worden. Dit album The Colour of Spring van Talk Talk is daar opnieuw een goed voorbeeld van.

De eerste paar drum-klanken doen me even denken of ik een test-cd in de speler heb gestopt. Maar zodra Mark Hollis begint te zingen wordt ik meegevoerd naar een bijzondere wereld. De heerlijke ritmes en de sprookjesachtige kinderstemmen doen mij zweven naar een betere wereld. Die goede lijn wordt fraai doorgetrokken op I Don"t Believe in You. Wat is dit mooi daar zijn geen worden voor. Life's What You Make It is opnieuw een bijzonderheid. Vervang de bassist door de lage tonen van de piano en laat het vervolgens uitgroeien tot iets wijds met toch een beklemmend gevoel. In één woord, heerlijk. April 5th zou ik wel eens in een grot willen horen. Het lijkt mij daar het beste uitkomen. Iets wat zo mooi is verdient een aparte locatie om ten gehore te worden gebracht.

Na zoiets moois is het weer tijd om er een lekkere drive bij te pakken hebben ze moeten denken. Living in Another World is daar duidelijk een voorbeeld van. Wat is dit lekker om te horen, waardoor ik sterk het idee krijg dat hier behoorlijk goed is over nagedacht. Vooral die mondharmonica die er op te horen is erg goed bedacht. Give It Up is daarna een mooi rustpunt te noemen Een ritme op wandelsnelheid in combinatie met de wat hese stem van Hollis. Die rust wordt verder uitgediept op het verstilde Chameleon Day. Het doet mij denken alleen te zijn in een groot statig gebouw. Time It's Time laat mij op een mooie manier uit mijn droom komen, om me vervolgens met twee benen weer op aarde te zetten.

Een bijzonder geslaagd album van Talk Talk is sneller ten einde voordat ik er erg in heb. Voor mij hadden ze nog wel drie kwartier mogen doorgaan. Het is hemelse muziek in een schitterend vormgegeven hoesontwerp.

bikkel2 schreef:
Je hebt dus albums waarvan alles blijkt te kloppen. Dit is er eentje van.
Ben altijd wat sceptisch over de 80's omdat door de evolutie mbt produktie dat decenium mij vaak tegenstaat.
Men wilde overdonderend klinken. Met de nieuwste snufjes en produktie technieken een grootse sound neerzetten. Maar vergaten dat de soul er totaal uit werd gemixt. Plenty voorbeelden ten over.

Talk Talk deed het anders. Dit is voorbeeldig.
Een schoolvoorbeeld van een geweldige produktie. Gevoel voor detail, knap uitgebalanceerd. Zacht en gevoelig waar nodig en aanzwellend op de juiste momenten.
Het scheelt een stuk als je Mark Hollis aan boord hebt. Een gepassioneerde vocalist die meent wat ie doet ( deed, want helaas is de man gestopt.)

En dan acht songs die allemaal iets toevoegen.
Relativeren is een onderdeel wat als thema vaak de kop op steekt. Teleurstellingen....... het leven eigenlijk.
En dat allemaal smaakvol verpakt in kleurrijke arrangementen. Trompetjes, warme dekentjes van synths en de terugkerende kalme piano. Overtolligheid geen. Smaakvol orgelwerk van niemand minder dan Steve Winwood.
Opzepend in Life's What You Make It ( remember de fraaie clip) en Living In Another World en het prachtige stilistische in April 5th. En de toekomst betreft Chameleon Day. Een track die alvast een voorproefje betreft Spirit Of Eden, het album na deze.
Alles wordt vakkundig opgebouwd , toewerkend naar de grand finale Time It's Time. Een mini epic met coir en al.
Perfectionisme werkt niet altijd. Omdat het wellicht een wat steriel en bedachte sfeer kan opleveren.
Maar niets van dit alles op The Colour Of Spring. Niets menselijks is Talk Talk vreemd.
Organisch, met het juiste gevoel en met een fraaie muzikaliteit gebracht.
Dit is geen wave, noch synthpop. Maar gewoon Talk Talk die zich doorontwikkelt heeft. Rijper en geloofwaardiger dan ooit. Meer een soort van Art-pop, als ik het een benaming moet geven.





Tijdloze plaat. Voor mij een 5 sterrenplaat. Zonder enige twijfel.

Nu al erg nieuwsgierig na de 2 die zouden volgen. En natuurlijk de soloplaat van Hollis.

Wat kan het leven soms mooi zijn !

wavanbuuren schreef:
Net 12 was ik, toen The Colour of Spring uit kwam. Als top40-bandjes-opneem-luisteraar kende ik Talk Talk van de hitjes en dat vond ik "wel aardig". Blijkbaar is het hokje waar je een artiest of band in stopt in die eerste jaren doorslaggevend, want hoewel ik de jaren erna een behoorlijke muziekfreak werd, heb ik nooit de moeite genomen het "wel aardig" hokje waar Talk talk in zat in heroverweging te nemen.

Met usernummer 796 heb ik het album door de jaren heen omhoog zien komen qua stemgemiddelde en zien opklimmen naar de respectabele 55ste plek in de MuMe top250. En toch was er op een of andere manier nog altijd geen aanleiding om er serieuze acht op te slaan.

Totdat er een bericht in (voor mij) de kantlijn op kwam borrelen dat Mark Hollis was overleden, die ietwat lelijke man met die aparte stem. Meer door toeval dan wat anders kreeg ik wat berichten mee van kritici die de loftrompet afstaken over Hollis en daar kreeg het zaadje wat dankzij MuMe was geplant voor het eerst een scheutje water. Niet veel later "The Colour of Spring" maar eens voor het eerst in zijn geheel beluisterd, gelabeld als "interessant" en rustig laten rijpen.

Twee jaar later en een luisterbeurt of tien verder ben ik fan geworden van Hollis. Prachtige, lang uitgesponnen composities geven langzaam hun geheimen prijs. Wat uiteindelijk uitmondt in een melancholische trip die zijn weerga niet kent. De eerder geprezen productie is fenomenaal. Een geheel wat sterker is dan de som van zijn delen en wat je raakt tot in je ziel. Op een plek waarvan je als 12 jarige nog niet weet waar het zit. 36 jaar geduld is blijkbaar wat je in sommige gevallen nodig hebt, maar dat betaalt zich dan ook dubbel en dwars uit.

*****

De reis gaat verder naar Eden, maar die plek in mijn ziel is op 48 jarige leeftijd nog niet helemaal gevonden. Nu maar hopen dat het niet weer 36 jaar duurt.

RealChameleon schreef:
Heel gek. In jaren 80 een groep die ik niet kon harden omdat we steeds maar weer die Such a Shame in onze New Wave dancing hoorden. De single Talk Talk vond ik wel leuk. Daarna niet willen luisteren. Maar sinds enkele jaren, (is het muzikale rijpheid?), helemaal om. Wat is dit een fantastische plaat zeg. En de productie idem. Er zitten ook zoveel stijlen in en nooit is het te veel. Het is origineel, verfrissend, en een echte sfeerbrenger. En you don’t believe it: ik luister nu ook met plezier naar het album waar Such a Shame op staat... het kan verkeren...

Lukas schreef:
Voor degenen die denken dat muziek uit de jaren '80 doorgaans melancholisch en neerslachtig is, zeker als die van de Britse eilanden komt: vergeet het maar. The Housemartins, de band waarin Norman Cook (Fatboy Slim) debuteerde als bassist, leggen op deze plaat een portie positieve energie aan de dag waar je u tegen zegt. Dat doen ze met bijzonder overtuigende eightiesbritpop. Misschien niet erg origineel, maar wel erg lekker.

Neem opener Happy Hour. Dat de drank even wat goedkoper is een ding, maar er is hier meer aan de hand. Groot feest! Muzikaal gezien is het op het randje van niet meer serieus te nemen vrolijkheid, maar dat maakt na een paar tellen luisteren al weinig meer uit. Want vrolijkheid is meeslepend! Deze plaat dus ook. Al snel wordt duidelijk dat The Housemartins hier niet alleen wijsjes zwanger van een haast platte vrolijkheid aan de dag kunnen leggen, maar dat deze plaat toch ook zijn rustpuntjes kent. Flag Day is er zo een. Nog steeds enthousiast, maar iets minder up-tempo en haast plechtig gebracht. Ook heerlijk.

Intussen doet de zang van Paul Heaton je denken aan Morrissey die van zijn gebruikelijke verkoudheid is genezen, maar op net even een andere plek het snot in zijn neus heeft staan. In elk geval is ie er dan niet neerslachtiger op geworden. Muzikaal doet het dan ook eerder denken aan Lloyd Cole & The Commotions of Squeeze, maar dan nog wat energieker en sneller. Voeg daar, vergelijkbaar met Cole of Prefab Sprout, met name later op de plaat af en toe een kleine flirt met soul aan toe (Lean on Me). Neem dan het karakteristieke heldere gitaargeluid dat bij de genoemde referenties ook duidelijk hoorbaar is en voilà, The Housemartins.

Dat het een beetje op elkaar lijkt is voor mij dan ook geen enkel bezwaar. De toch al niet al te lange nummers vliegen rap voorbij, waarbij de introotjes voor mij toch steeds weer zo mijn aandacht trekt dat die tijd niet al te ongemerkt vliegt. Ik blijf in elk geval oprecht geboeid door zoveel vrolijkheid en heb een voortdurende neiging tot het induwen van repeatknoppen. En dan kan het allemaal niet echt heel erg origineel zijn, dat weerhoudt mij niet van het uitdelen van 4.5*.

TEQUILA SUNRISE schreef:
In de muzikaal wat donkere jaren 80 ( Smiths, Cure, Bunnymen, Joy Division, Sound ) is dit een zeer vrolijk lichtpuntje.
Bijzonder fijn debuut van The Housemartins, een band die helaas een kort leven beschoren was.
De opvolger van dit album is overigens ook de moeite waard.
De band waar Paul Heaton een doorstart mee maakte The Beautiful South mag ik ook graag horen, echter prefereer ik deze Housemartins.

Waverick schreef:
Leuk album en een leuk bandje. Het komt op mij over als een soort 'The Smiths-light'.

Germ schreef:
Happy Hour is een erg lekker nummertje, inderdaad een soort blije versie van The Smiths (zoals hierboven ook al een paar keer is aangehaald).

aERodynamIC schreef:
Alain Delon op de hoes (L'Insoumis uit 1964): wederom een opvallende artwork keuze van de band.
The Smiths is voor mij echt verbonden aan de jaren '80. Zoals ik bij andere albums al meldde heb ik ze vooral leren kennen door de radio waar ik in die jaren wel degelijk nog naar luisterde.
Naast het vele top 40 werk ging ik me ook meer en meer wagen aan wat spannender programma's die te beluisteren waren via de VPRO, Vara en KRO.
Een special (ik meen uitgezonden door een avondprogramma van de KRO) over de band en hun devote fans trok me definitief over de streep.

Toch ging ik van start met de verzamelalbums om vervolgens door te gaan met de reguliere albums waarvan The Queen Is Dead de eerste was omdat die het nummer There Is a Light That Never Goes Out bevatte. Smiths-anthem pur sang wellicht.
Vreemd genoeg heeft het toen wel even tijd gekost om dit album beter te waarderen. De 5* die er nu voor staan waren in het begin nog niet aan de orde. Voor mij waren het blijkbaar toch meer de singles die het hem telkens deden. Misschien kwam dit voort uit het feit dat ik met de verzamelaars begonnen ben.

Van alle albums is dit misschien ook wel het meest constante qua sfeer. Daarbij staan er van begin tot einde favoriete Smiths tracks op. Te beginnen bij het donkere titelnummer om na een ruime 35 minuten te eindigen met het sprankelende Some Girls Are Bigger Than Others.
35 Minuten bijtende teksten van Morrissey, schitterende gitaarpartijen van Johnny Marr en een urgentie die zeker in die jaren zeer geldig was.
Dat het nog steeds opduikt in allerlei toplijsten is dan ook niet zo verwonderlijk. In mijn eigen toplijstjes 'verliest' dit album het meestal net van de verzamelaar Louder Than Bombs en hun laatste Strangeways Here We Come maar waar dit album zeer langzaam uitgroeide naar een echte 5* daar merk ik dat het zo maar eens kan gaan gebeuren dat ik net als vele andere muziekliefhebbers met mij ga kiezen voor The Queen Is Dead.

Hoe dan ook is dit een mijlpaal uit de jaren '80 of het je ding is of niet. The Smiths staan voor de goede muziek die in dat tijdperk wel degelijk gemaakt is. Jaren '80 een slecht muziekdecenium? Niet wat mij betreft en daar is dit album een perfect voorbeeld van.

ArthurDZ schreef:
Het derde studioalbum van m'n favoriete bandje The Smiths wordt vaak gezien als hun beste en meest legendarische werkstuk. Hoewel elke Smiths-plaat meer dan de moeite waard is en je die algemene consensus dus gerust mag gebruiken als wc-papier, hebben we hier toch te maken met een zekere kern van waarheid. Met The Queen Is Dead zette de groep de grootste stap voorwaarts in haar bliksemschicht van een carrière en dat is eraan te horen.

Uiteindelijk niet eens zo vreemd. Brombeer Morrissey werd vanaf 1985 steeds controversiëler in interviews, en de felle reacties uit de pers zorgden voor nog fellere tegenreacties van the Bigmouth himself. De eerste grote hitparadevoltreffer van The Smiths bleef ook uit, en Morrissey hield hun label Rough Trade daarvoor verantwoordelijk. Ondertussen was het een chaos van jewelste op het kantoor van die platenmaatschappij. Problemen met de cashflow zorgden ervoor dat niemand nog wist hoe alle artiesten in godsnaam op tijd betaald moesten worden, wat de frustratie bij de band alleen maar vergrootte. Volgens Johnny Marr was zijn levendigste herinnering uit de Queen Is Dead-periode dat hij het ene moment lekker stond te rocken in de studio, om het volgende moment in de lobby met hun advocaat of label telefonisch over contracten te negotiëren. Het ventje was toen ocharme amper 22 jaar oud.

Maar ondanks alle frustraties was de groep nooit zo goed op elkaar ingespeeld als ten tijde van hun derde album. In 1985 speelden The Smiths hun grootste aantal liveconcerten ooit, wat hen op het podium en in de studio tot een nog beter geoliede machine maakte.

Het is er op muzikaal vlak zo aan te horen, dat er wel een aparte alinea voor mag worden vrijgemaakt. De gitaarintro van Some Girls Are Bigger Than Others! De baslijn in Cemetry Gates! Het einde van het titelnummer! The Boy With The Thorn In His Side (het was lente in de gitaar van Johnny Marr)! Voorganger Meat Is Murder was instrumentaal misschien net iets avontuurlijker, maar op The Queen Is Dead klinkt hun geluid pas echt om van te smullen.

Maar laten we good ol’ Morrissey niet vergeten. Ook hij profiteerde van het vele touren. Niet om achter de chicks aan te gaan (hij ging na bijna ieder concert meteen naar zijn hotelkamer en werd in de hele tourcarrière van The Smiths slechts één keer dronken), maar om zijn stemspieren te trainen. Vocale hoogstandjes te over op dit album. Als hij op het einde van rockabillyliedje Vicar In A Tutu opeens ‘I am the living sign’ kweelt, dan wordt hij ook de dominee in de tutu. Op I Know It’s Over, één van de beste ballads in hun oeuvre en daarbuiten, geeft hij de zangprestatie van zijn leven. Maar eigenlijk is zijn stem over de gehele linie om door een ringetje te halen.

Een ringetje dat je crush je gaf, voordat hij/zij ervandoor ging met iemand die wel veel knapper is dan jij, maar die niet eens Oscar Wilde van WB Yeats kan onderscheiden, waarna jij onder de brug hebt staan huilen omdat je alleen daar beschutting had voor de regen. Je leest het, we zijn aanbeland op het departement ‘songteksten’, ook altijd belangrijk bij dit bandje. Hier voelen we eveneens de invloed van 1985. Na de plaat over Manchester (The Smiths) en de plaat over Engeland (Meat Is Murder) is The Queen een album over de staat van de band anno ’85-’86 geworden. Op Cemetrey Gates en Bigmouth Strikes Again krijgt de betweterige en Morrissey-misbegrijpende pers ervan langs, op Frankly Mr. Shankley vraagt Morrissey Rough Trade-platenbaas Geoff Travis om geld (en het blijft niet boven de gordel), en op Never Had No One Ever serveert hij een haast expres zo cliché mogelijke Smiths-tekst als een soort zelfparodie. Op There Is A Light That Never Goes Out gaan de zwarte humor en verloren zielen-dramatiek die zo kenmerkend zijn voor de band nog het meeste hand in hand. Morrissey’s teksten maken de nummers af en voorzien de liedjes nog meer een eigen smoel.

Maar het gaat bij het werk van The Smiths uiteraard vooral over de combinatie van teksten en muziek. En op de koningin versmelten Morrissey en Johnny, maar ook ritmesectie Andy Rourke en Mike Joyce, het meest tot ‘one but not the same’. Dit maakt The Queen Is Dead tot dé archetypische Smiths-plaat. Dat hoeft niet gelijk te staan aan ‘de beste plaat’, maar het mag wel.

aERodynamIC schreef:
Die arme GrafGantz vergiste zich toch maar mooi toen hij bij nummer 58 zei dat het beste album voorbij kwam. Dat is natuurlijk niet zo. Hij sprak iets te vroeg, want dat beste album is nu aan de beurt.

herman schreef:
Cccan't You See, wat een geweldig nummer is dat toch. Een van de leukere onbekende jaren '80 ontdekkingen van de laatste tijd.

Ze begonnen overigens als achtergrondvocalisten bij Soft Cell. Verbaast me wel om hier geen bericht of stem van aERodynamIC aan te treffen.

aERodynamIC schreef:
Okay dan. Na 1 luisterbeurt kan ik concluderen dat dit een leuk jaren '80 plaatje is maar wel eentje die nogal rommelig overkomt: luchtige niemandallerige popsongs en lekkere electrostampers. Ze wisselen elkaar in hoog tempo af.
Ik snap wel waarom dit nooit echt is doorgebroken maar aan de andere kant past het wel mooi in wat in die tijd populair was in de hitparade en dan net een slagje beter hier en daar.

Dit album zou het goed doen op menig electro-party: beetje campy en toch serieus genoeg om het leuk te vinden. Wel behoorlijk gedateerd.

Chameleon Day schreef:
BTW: ik weet niet hoe het met jullie is, maar ik verheug me op de The House of Love, REM, Triffids en The Pixies!

Chameleon Day schreef:
BTW: ik weet niet hoe het met jullie is, maar ik verheug me op de The House of Love, REM, Triffids en The Pixies!

AbleMable schreef:
Ik kan me nog herinneren dat bij verschijnen van dit album, hij behoorlijk tegenviel bij ons ouwe Prunes fans. En ja dat was ik, begin jaren 80, ben zelf eens naar Londen geweest om ze live te zien. En dat was geweldig.
Het duurde ook lang eer deze opvolger van If I Die, I Die, het licht zag en duidelijk was dat de koek ook wel op was. Gelukkig had Gavin Friday hetzelfde gevoel en verliet snel na verschijnen van dit album de band. Om zich in 1989 te revancheren met het magnifieke Each Man Kills The Thing He Loves.

c-moon schreef:
"Heaven is such a nice place..."

Het album "The Moon Looked Down and Laughed" opent tegelijk onheilspellend, owerweldigend, enorm bombastisch erg theatraal en dramatisch... en vooral met superklasse".....

Steeds verder weg van de 'kille' (maar prima) coldwave/ postpunk, wordt het geluid volwassener, iets gestroomlijnder en ook volwassener, maar tegelijkertijd is de avant-gardistische trekje nog prominent aanwezig, en het theatrale aspect, komt misschien zelfs sterker naar voren op deze plaat....

Meer mainstream, maar niet in de zin van vrijblijvend, poppy, gemakkelijke muziek... Ook al stond er toen zelfs een review in "Ons Volk" (later hernoemd naar Rijk der Vrouw, dat mijn moeder toen las). En ik geschokt natuurlijk. Virgin Prunes in zulk tijdschrift !

Maar laat ik maar meteen duidelijk wezen, de twee full studio- albums van Virgin Prunes, "if I die, I die", én deze "The Moon Looked Down" zijn beiden elks op hun manier absolute meesterwerken. Zeg dat ik het u gezegd heb!

Cabaret is nooit ver weg op "The Moon..;" en dat is vooral Gavin Friday als producer David Ball zijn verdienste denk ik. Trouwens, toen Gavin Friday het solopad insloeg, was dat aanvankelijk toch ook in de lijn van dit prima album... Dat deze LP de zwanezang zou zijn voor Virgin Prunes was toen nog niet duidelijk natuurlijk....

De plaat heeft dus enerzijds iets cabaretesque, en er is veel bombast en grandeur, maar het experiment blijft natuurlijk wel. Zo toegankelijk wordt het nou ook weer niet....
Veel gebruik van puur authentiek instrumentarium zoals piano en strijkers, koortjes, een soprano.... Maar er is evengoed een weerom strakke drum en bas-partij (niet braspartij, alhoewel; dàt wéten we niet he) aanwezig... alsook is er de toevoeging van leuke effecten.. en het geheel kent toch ook wel een heel aparte donkere sfeer... en deze plaat speel je best heel erg luid en met weinig lichten aan, ... het geeft je een heel extra luisterdimensie....

Ook ja zei ik al dat Friday schitterend zingt???

Een indrukwekkende opener met "Heaven".... bombast troef en meteen maakt "The moon... " een diepe indruk...en dan "Our love last forever untill the day it dies". Dat is dus lang en toch weer niet zo heel zeker zo lang.... brilliante tekst en wat een mooie song....

En onder het motto "kort en goed", krijgen we "I am God", met beperkt instrumentarium, een sopranostem die het thema leidt en Friday die ons geruststelt: "I am god"....

"Alone" is een wat tegendraadse atypische, of juist typische prunesballad...

En dan volgt een drink-lied à la Virgin Prunes. Fantastisch!!!! Met een machtig akkoord, een spannende drumpartij, sierlijke en tegelijk dreigende strijkers, en toetspartijen.. en een opzwepend ritme.... en "drink! drink! laten we drinken op onze vaders want zij zijn échte mannen en wij zijn slechts jongens....."
'Sons Find Devils' is een der mooiste drinkliederen die ooit al gehoord heb.... formitastisch ! (erh?)

Dan krijgen we het droeve verhaal van de eenzame Nonkel Arthur: "Uncle Arthur's Lonely World", droef maar gedreven door een kinderlijke en vrolijke melodie... en toch.. tegelijkerijd doet de stem van Gavin Friday de nodige wanhoop doorklinken...

'True Life Story' is een pak donkerder, ook muzikaal, en komt al meer in de buurt van de 'vintage prunes' sounds. Het is een logge, monotone song die ook in de SWANS-catalogus zou passen met veel aandacht voor bas en drum en zwanger van dramatiek.....

'(let's all sing of) The Tortured Heart' is tegelijkertijd swingende tongue-in-cheeck, als een pure pop à la Prunes ! Een leuke meezinger ook.... erg dansbaar en funky ook. Friday die volop het kunnen van zijn stem exploreert ook.... supersong...
De maxi-single die er destijds van uitkwam heb ik toen nog grijsgedraaid, vooral dan omwille van "Let's All Sing..."

Met een 'Betrayal' leveren de Prunes misschien wel hun meest conventionele song totdantoe af.... alhoewel.... een echt pareltje is dit,... een mooi liefdesliedje, nu ja... het gaat em welliswaar over verraad.... een klassesong.. en wat zingt die Gavin Friday toch weer goed...
Met ook hier weer de dankbare toevoeging van een soprano-zangeres.... een meesterlijke song, op dit meesterlijke album....

'Just a lovesong" is eigenlijk enkel Friday, de ontstemde piano en de akoestische gitaar... Maar echt geslaagd vind ik niet. Het gaat niet echt ergens naartoe, en Gavin zingt hier op het valse en irritante af... al was dat wellicht de bedoeling. Maar deze hadden ze voor een b-kantje mogen houden... ja, ik geloof het haast zelf niet, maar ik vind dus TOCH een minpuntje op dit album...
Het ook de énige song van dit album die ik al wel eens durf te skippen...
Destijds, toen ik nog voornamelijk vinyl in huis had, "zat ik de rit" gewoon helemaal uit...

Met 'Deadly Sins' krijgen we een soort gestoorde/ verstoorde en verstrooide haast dronken Virgin Prunes-blues... En dat klinkt enorm goed... Friday brengt het verhaal enorm overtuigend, en zingt met volle overgave .... of wat had u gedacht? Die verstoorde gitaarklanken, en .. hoor ik daar ook een sax.. die de hele tijd wel mooi het zwijmelende ritme meevlgen, klinken gewoon fantastisch..... wat een opbouw heeft de song ook.... wat een knappe erh.. "afbraak" op het einde...

"Day of Ages" neigt ook wel weer wat naar de 'vroegere' Prunes... een knappe tegendraadse song, gedreven op een fijn basloopje en strakke percusie, met opnieuw een ontstpoorde sex, .... Friday... die verschilelnde stemmetjes uit zijn strot haalt, en ook de ontstemde piano komt hier op de proppen...
en de boodschap is al even tegendraads als de muziek.... "oh what a wonderfull world .... I wish I was dead"...

En wie had gedacht dat het laatste song van het album, de titeltrack, ook het afscheid zou betekenen van Gavin Friday, en dus Virgin Prunes as we knew them? inderdaad, niet lang na de release van "The Moon..." (meerbepaald in july '86) zou Friday de band verlaten en een weinig later een solo-carrière optstarten...

Maar, het moet gezegd, de laatste Virgin Prunes-song, titeltrack van het album, is dan ook meteen een mooi en waardig afscheid, een soort van sing-a-along lome ballad, met Firday, half-zingend, half-declarerend, weerom prominente percussie, bas, de gitaar die telkens het zelfde riedeletje speelt op het zelfde drijvende ritme, een meerstemmigheid... en het meerstemmig gezongen "The Moon looked Down and laughed" !

Tegendraadse en kinderlijke popliedjes, bedwelmde of bedwelmende ballads, ontspoorde en verstrooide muziek, cabaretesque drinkliederen, veel theater en veel bombast... het universum van "The Moon Looked Down And Laughed". Is apart en uniek, maar ook: niet te versmaden en hoogst verslavend.

Dames en heren dit is een pracht van plaat, en u moest al lang de deur uitgegaan zijn om de CD aan te gaan schaffen. (hij is sinds kort weer te krijgen, dàt kan dus geen probleem zijn....)

De maan keek naar benden en lachte?
Maar ik kan me niet inbeelden dat die maan toen wist dat het het einde zou zijn van Virgin Prunes. Ze zou wel niet gelachen hebben dan !

luigifort schreef:

Dan zou 't pas een leuk topic worden...