https://i.pinimg.com/originals/93/24/80/9324801fead97dae249e8ab6b4366ef0.jpg

29. The Congos - Fisherman

Jamaica – 1977 – Roots Reggae

De vorig jaar overleden Lee Perry was een held, en dit is wellicht het allerfraaiste stukje muziek wat hij aan deze wereld heeft toevertrouwd. Ik ontdekte Fisherman ergens in 2019, toen ik voor het eerst rustig in de reggae begon te deepdiven, en het was liefde op het eerste gezicht. Het nummer wordt gekenmerkt door de vertrouwde dubby Perry-productie, met ontzettend fijne, understated percussie en een eindeloos meanderend ritme. Als kers op de taart is er dan de sublieme samenzang waarbij met name de heerlijke falsetto-stem van Cedric Myton je al vanaf de eerste tonen meeneemt: rowwww, fishermannn, rowwwww.

Fisherman is werkelijk het meest sublieme, warme, zwoele stukje zomerreggae en ik denk niet dat ik muziek ken die nog meer laid-back klinkt dan dit nummer. Het is echt zo'n nummer dat helemaal op zijn eigen eilandje lijkt te bestaan, met een eigen sfeer en identiteit. Ideaal als soundtrack voor een late middag in het park, of om straks van de zomer in mijn nieuwe appartement van het balkon te laten schallen. Wat een heerlijk vooruitzicht.




Ook overwogen: -

https://media.pitchfork.com/photos/611585bbb8f9347b25a1df1b/2:1/w_2560%2Cc_limit/The-Mountain-Goats-John-Darniellle.jpg

28. The Mountain Goats - No Children

US – 2002 – Indie Folk

Zwarte humor, het blijft een lastig concept. Binnen muziek wordt het ook vrij zeldzaam goed uitgevoerd, maar John Darnielle, de man achter de Mountain Goats moniker, heeft door zijn oeuvre heen regelmatig een bijzondere balans weten te vinden tussen ontroeren, ontwapenen, en (leed)vermaak. Ergens na 2015 ben ik hem een beetje kwijtgeraakt, maar zijn oeuvre is gevuld met bijzondere, eigenzinnige en soms behoorlijk pijnlijke liedjes.

Wellicht heeft hij die balans geperfectioneerd op Tallahassee, een conceptplaat rondom een kapot gelopen huwelijk en de pijnlijke constatering daarvan. En hoewel ik het hele album geweldig vind, blijft het absolute hoogtepunt No Children, waarin Darnielle alle frustraties op furieuze wijze van zich afsnauwt. Met zinsneden die de grenzen van de pathos opzoeken, maar net genoeg zelfspot of reflectie bevatten om toch té ontroeren. En dat is razend knap, want er zijn maar heel weinig artiesten die dat voor elkaar krijgen.

The Mountain Goats is zo'n artiest die in het begin misschien niet echt opvalt - 'weinig bijzondere gitaarmuziek' - maar over de jaren heen onder je huid weet te kruipen en langzaam uitgroeit tot een favoriet vol dierbare liedjes. Ik heb naar weinig muzikanten al zó lang en zó veel geluisterd als naar Darnielle, zonder dat ik er ook maar een moment genoeg van krijg. Ook live is het een innemende, grappige man.




Ook overwogen: Attention All Pickpockets / Horseradish Road / Dance Music / Alpha Sun Hat / Going to Georgia / Idylls of the King

De Spotify-playlist is ook weer helemaal up to date:

https://assets.vogue.com/photos/5891f5a4b482c0ea0e4dc0a8/master/pass/nick-drake-julian-lloyd.jpg

27. Nick Drake - Three Hours

UK – 1969 – Folk

Vrij vlot na de ontdekking van Iron & Wine volgde Nick Drake en daarna heb ik nooit meer omgekeken: folk is al 17 jaar mijn favoriete muziekgenre en beide artiesten die me in die richting hebben geduwd zijn me nog steeds behoorlijk dierbaar. Van Nick Drake sla ik vooral Pink Moon heel hoog aan, dat is een vrijwel perfect album waar de som nog meer is dan de delen, maar ook op Five Leaves Left zijn enkele van zijn beste liedjes te vinden, waaronder deze.

Als ik hier door het topic blader zie ik ook een hoop verschillende nummers van de beste man langskomen, een uitgesproken favoriet lijkt er niet echt te zijn. En dat is terecht, want hij was behoorlijk consistent in zijn korte carrière. De vrij uitzonderlijke gemiddeldes op deze site liegen er wat dat betreft niet om, en hoewel de meer aangeklede sound van Bryter Layter me een stuk minder aanspreekt dan die van de andere twee albums, staan ook daar ontzettend mooie liedjes op.

Three Hours is bij mij over de jaren heen uitgegroeid tot favoriet. De nogal abstracte en licht duistere tekst lijkt te reflecteren op de zoektocht naar zingeving en invulling van het leven en als Jeremy aan het eind van het nummer terugkeert naar zijn cave, vraag je je af wat hij nou helemaal wijzer is geworden. Er zit een soort onrust in dit nummer, zowel muzikaal (dat nerveuze getokkel) als tekstueel, die ik heel erg aangrijpend en herkenbaar vind.




Ook overwogen: Cello Song / From the Morning / Things Behind the Sun

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4d/Ricardo_Villalobos_-_Piknic_2.jpg/800px-Ricardo_Villalobos_-_Piknic_2.jpg

26. Ricardo Villalobos - Enfants (Chants)

Chile – 2008 – Microhouse

Op #26 vinden we het meest euforische nummer dat ik ken, en waarschijnlijk ook het nummer waar ik het allervrolijkst van word. Als dit langskomt op een feestje ben ik de rest van de week aan het nagrijnzen. De Chileense DJ staat bekend om zijn minimale en lang uitgesponnen benadering van Dance, waarbij de subtiele verschuivingen mateloos kunnen intrigeren. Hij heeft veel tofs op zijn naam staan, maar mijn absolute favoriet is deze absurd lekkere trip met dat eindeloos doordenderende piano-loopje en het geweldige kinderkoortje. Het hele nummer voelt als een soort waanzinnige mars door de regen waarin iedereen uitzinnig van vreugde de hele nacht dansend en chantend voorttrekt. Bábá-Yágá!

Die visuele associative heeft overigens wel een aanwijsbare bron. Rond dezelfde tijd dat dit nummer uitkwam, speelde ik ook af en toe op een geleende PSP de game Patapon, waarin je ritmisch je legertje antropomorfische oogballen op voedsel kon laten jagen of naar het vijandelijk kamp kon sturen. De kinderstemmetjes in Chants komen lichtjes overeen met de geluidjes die je legertje in dat spel produceerde, dus in mijn hoofd werd dit een soort soundtrack voor die geanimeerde oorlogsmars en zo zie ik ik nog altijd een leger schattige, boze figuurtjes dansend op weg naar het vijandelijk kamp voor me. Dat maakt Chants tot een soort ubercute en licht luguber war-anthem. Maar het is dus vooral euforisch – laten we daar vooral op focussen.

Het 'origineel' is overigens ook vrij tof, en wat duisterder dan Villalobos z’n bewerking.




Ook overwogen: -

Goeie genade, de toppers zijn niet bij te houden. No Children leerde ik kennen door de top 100 van hoi123 en die heb ik daarna enorm veel gedraaid, zodanig dat die ook weleens tot mijn favoriete honderd zou kunnen behoren onderhand...

En het gitaarwerk in Three Hours

Jaaa Niels kom onze Mountain Goats-cult joinen dan! Topband (ik zie ze voor de eerste keer live in november als alles goed gaat, ik kan niet wachten).

En nog even een Bryter Layter-appreciatiepost, daar staan ook een paar van 's mans allermooiste nummers op, overdadige tierlantijntjes of niet Je kan sowieso niet missen bij Nick Drake, zelfs de nummers die de albums niet gehaald hebben zijn stuk voor stuk geweldig. Een update naar mijn hart weer, Koennemans!

Enfants

Oh, en Fisherman

Nog een lading liedjes van Koen!

40. Open Mike Eagle feat. Has-Lo – 95 Radios: Geen wervelend of exuberant hiphop-nummer, wel een opvallend klein en fijn liedje is dit. Open Mike Eagle heeft een lekker rustgevende flow, vind ik. Dit is een song waar de gemiddelde indiepop-liefhebber ook een heel eind verder mee kan, denk ik. Ik ben er niet meteen van ondersteboven, maar heb van Koen’s tekstje begrepen dat de song zich niet meteen prijsgeeft aan de luisteraar.

39. Morphine – You Look Like Rain: Zwoel, bluesy, late night; het zijn slechts enkele termen die je aan deze song kan koppelen. Ik hoor wat oude Tom Waits-invloeden, al maken de vocalen het allemaal net wat meer behapbaar. Heerlijk nummer, ook om bij weg te dromen, in ieder geval!

38. Bob Dylan – Blowin’ in the Wind: Dat ik een Dylan-fan ben, is niet bepaald een groot geheim alhier. Ik zou van hem zo 15 à 20 songs kunnen opnoemen die ik goed genoeg vind om in m’n eigen top 100 een plaatsje in te nemen, en deze oude klassieker is daar ook wel bij. Simpele melodie, geweldige, treffende tekst, een opvallend mild klinkende Dylan en het archetypische mondharmonicaspel. Fantastisch mooi, nog steeds.

37. Deerhoof – Milk Man: Deerhoof ken ik vooral van enkele recente exploten die me erg goed smaakten, en het itchy-album heb ik ook wel ‘ns gedraaid. Ik moet zeker eens een keertje dieper in het oeuvre van de band duiken, want dit klinkt gewoon erg intrigerend, zeker ook dankzij de zangeres. Haar stem klinkt eerder lief en zoet, maar dat is slechts schijn, want instrumentaal durft de band genadeloos uit de hoek te komen. Het zijn die noisy momenten die de track, samen met de zang, wat extra geven.

36. Palace Brothers – All Is Grace: Erg kort nummer van Will Oldham, staat op zijn (wat mij betreft) beste Palace Brothers-plaat met ook nog o.a. de onsterfelijke opener en het prachtige I Am a Cinematographer. Dit liedje bevat alle Palace Brothers-troeven (gitaargetokkel, een immer breekbare stem, de poëtische tekst) en weet op die manier in anderhalve minuut te overtuigen.

https://www.leguesswho.nl/media/acts/Dalek.jpg

25. Dälek - Eyes to Form Shadows

US – 2004 – Industrial Hip-Hop

De vroege jaren '00 was een geweldige periode voor de wat abstractere hip-hop, waarin meerdere van mijn favoriete MC's hun naam definitief vestigden. Mijn eigen (langzaam opkomende) interesse in hip-hop begon zo rond 2005 en via MF Doom en Aesop Rock kwam ik uiteindelijk bij Dälek terecht. De logge, noisy, duistere beats die de zware stem van MC Dälek perfect dragen, bleken voor mij een gouden combinatie te vormen en op dat moment had ik mijn favoriete hip-hop crew gevonden.

En zo'n 18 jaar later blijkt de sound van de eerste paar albums van Dälek ook nog eens nauwelijks gedateerd. De beats klinken nog steeds duister en verontrustend en Eyes to Form Shadows is qua productie wellicht nog steeds mijn favoriete hip-hop nummer aller tijden. Dat begint al in de eerste seconden, met die schurende beat die er gelijk inklapt (wat betreft het openen van nummers enkel overtroffen door de drilboor-intro van Culture for Dollars op hetzelfde album) en het hele nummer lang over je heen blijft walsen. In de minuten die volgen wordt het nummer steeds een stapje abstracter en ondoordringbaarder en het resultaat is een minutenlange, onaflatend intense trip die je meesleurt naar krochten waar je liever niet komt. Vooral over de koptelefoon.

Ook live – ik zag ze tweemaal – is Dälek heel erg gaaf, waarbij er een muur van noise (die soms nog even enkele minuten extra wordt gerekt) over je heen komt die een behoorlijk fysieke ervaring oplevert.




Ook overwogen: Speak Volumes

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/cce4cea586c75fcb78bb7766bc5b83a7.jpg#cce4cea586c75fcb78bb7766bc5b83a7

24. Tom Waits - I Hope That I Don't Fall in Love with You

US – 1973 – Singer/Songwriter

Tom Waits is nog zo'n artiest waarbij het schier onmogelijk is om een favoriet aan te wijzen. Qua albums sla ik Rain Dogs & Swordfishtrombones absoluut het hoogst aan, maar qua losse nummers zou ik eindeloos van favoriet kunnen wisselen. Ik luister al een jaar of 18 naar zijn muziek en zijn werk is me enkel dierbaarder geworden over de jaren. Tijdens mijn studietijd in Leiden vormden met name Rain Dogs (maar zeker ook vele andere Waits-platen) het allervaakst de soundtrack van lange & beschonken nachten, gevuld met eindeloos gelul over van alles en nog wat - een associatie die nooit meer weg zal gaan.

De redenen waarom ik zo van Waits z’n muziek hou, zijn niet op één hand te tellen. Ik geniet van de vele dronken, half-gebroken, unieke personages die zijn nummers bevolken, van zijn kapotte stem die hij op talloze manieren kan inzetten, van zijn humor die op de mafste momenten om de hoek komt kijken, van zijn ontroerende, ongefilterd romantische kijk op het leven, van het brede scala aan eigenzinnige instrumenten dat zijn nummers kleur geeft, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Zijn muziek raakt een uniek plekje van mijn ziel waar vrijwel geen andere artiesten weten te komen. Als ik enkele maanden lang geen muziek van hem heb gehoord, komt er altijd weer een behoefte opborrelen om een late avond met een glas drank en Tom Waits door te brengen.

Uiteindelijk noem ik dit kleine, melancholische liedje het vaakst als mensen me vragen naar mijn ultieme favoriet van hem. Geen enkel ander nummer weet het net-iets-te-lang-in-een-bar-blijven-rondhangen gevoel zó goed te vangen als I Hope That I Don't Fall in Love With You.




Ook overwogen: Swordfishtrombone / Tango Till They’re Sore / Jockey Full of Bourbon / No One Knows I'm Gone / Shore Leave / Singapore

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/ar0/b78f2a7b297f4022b8d5730e6f06633a

23. Björk - Pagan Poetry

Iceland – 2001 – Art Pop

Björk is nog zo'n artiest die me enkel dierbaarder is geworden met het verstrijken van de tijd. Wat ooit begon als een enigszins afstandelijke waardering voor een eigenzinnige artiest, is uitgegroeid tot een emotionele band met een groot deel van haar oeuvre. De laatste jaren is Vespertine bij mij boven komen drijven als absolute favoriet binnen haar oeuvre, en ik heb het idee dat ik niet de enige ben op deze site waar dat voor geldt. Het album weet me enorm te ontroeren en zit hier inmiddels dicht tegen de 5* aan.

Op Vespertine horen we Björk van haar meest intieme, warme en kwetsbare kant. Dat begint al bij opener Hidden Place, waar ze ons als het ware uitnodigt om met haar mee te komen, zo het album in, en dat houdt aan tot de introspectieve afsluiter Unison.

Björk was als artiest daarnaast constant haar tijd vooruit, met originele, elektronische producties die voorliepen op wat populair zou worden en uiteindelijk talloze andere artiesten zouden inspireren. Ook de productie van Pagan Poetry, een soort popliedje op een bedje van warme, knisperende ambient-laagjes gevuld met fonkelende toefjes trip-hop, is werkelijk subliem en ongeëvenaard. Voeg daar nog haar eigenzinnige, innemende en veelzijdige zang bij - ik ben echt gek op haar stem - en het is overduidelijk dat Björk absoluut één van de beste artiesten van de afgelopen 30 jaar is.




Ook overwogen: Hidden Place / Unison / Big Time Sensuality / Hyper-Ballad / Isobel

Drie fantastische nummers. Tom Waits durf ik wel mijn favoriete artiest aller tijden te noemen, dus zeer instemmend meegeknikt met je stukje. Misschien wel veelzeggend dat hij zelfs in zijn rechttoe-rechtaan begindagen, toen er nog weinig te merken was van de excentrieke artiest die hij zou worden, muziek maakte die zo de moeite waard is.

https://media.npr.org/assets/music/firstlisten/2009/buckley/buckley2-dde58a01b3f133b990f1c410daa458160d9e5fcc.jpg

22. Tim Buckley - Buzzin' Fly

US – 1969 – Folk

Mijn liefde voor Tim Buckley's werk had enige tijd nodig om tot volle wasdom te komen, veel meer dan bij andere jaren '60-folkartiesten het geval was. Zijn stem(gebruik) kostte nogal wat gewenning (en tijd) om eerst op waarde te schatten en vervolgens ook nog emotioneel te verwelkomen. Het nummer wat uiteindelijk voor de definitieve klik zorgde is het absurd mooie Phantasmagoria in Two, waarna langzaam de weg naar zijn complexere platen opende. Uiteindelijk groeide Happy Sad, en dan met name Love from Room 109 at the Islander (On Pacific Coast Highway) uit tot grote favoriet. De laatste jaren heeft Buzzin' Fly die positie echter stiekempjes overgenomen. Ik weet niet of ik het ook echt zijn allerbeste nummer vind, maar ik vind het zeker zijn allerfijnste nummer. Het nummer, zowel door de warme instrumentatie als door Buckley's zang, voelt bijzonder knus aan voor zijn doen. Ik weet eigenlijk ook wel waar dat 'm vooral in zit: diep van binnen ben ik gewoon een oer-romanticus en dit nummer spreekt exact dat element van me aan. Als Buckley zingt:

What makes you smile
What makes you wild
What makes you love me this way
Darlin' I wanna know

&

And sometimes honey
In the mornin'
Lord, I miss you so
That's how I know I found a home

dan blijft dat me toch elke keer behoorlijk ontroeren, sentimentele zak die ik ben. Daarmee is dit gewoon het Buckley nummer dat het dichtst bij mij staat, denk ik.



Ook overwogen: Love from Room 109 at the Islander (On Pacific Coast Highway) / Phantasmagoria in Two / Once I Was / Driftin'

https://lastfm.freetls.fastly.net/i/u/770x0/9d52f51c79877c4ff58cd3f34adc0078.jpg#9d52f51c79877c4ff58cd3f34adc0078

21. Danny Brown - Ain't it Funny

US – 2016 – Hip-Hop

De eerste keer dat ik een nummer van Danny Brown hoorde, ergens rond 2011, dacht ik iets in de trant van "wat is dit nou weer voor druktemaker?" Ik wist ook niet goed wat ik moest vinden van dat beknepen Donald Duck-stemmetje van hem, maar het zaadje van de fascinatie bleek geplant en met de tijd bleek die stem eerder een selling point dan een zwakte. XXX en Old bleken platen die een beetje tijd nodig hadden, maar zich uiteindelijk toch wel in mijn rotatie wisten te nestelen.

De echte vonk sloeg echter pas in 2016 over, met de release van Atrocity Exhibition. Leadsingle When it Rain was al een geweldig manisch stukje muziek, maar met Ain't it Funny bleek Danny pas echt de meest chaotische banger van het decennium in handen te hebben. Dit absolute hoogtepunt uit zijn oeuvre bestaat uit drie werkelijk gestoorde minuutjes, waarin Brown onnavolgbaar verhaalt over een variatie aan drug-abuse die deel uitmaakt van zijn leven en de consequenties daarvan. Ik krijg zowat plaatsvervangende pijn in mijn neus van z'n verses.

Destijds was ik nog een beetje sceptisch over de houdbaarheid van Ain't it Funny, maar inmiddels zijn we zo'n 6 jaar verder, blijkt het nummer nog niks aan kracht te hebben ingeboet en heeft het een behoorlijke vaste status verworven onder de fans. Danny heeft daarnaast ook zijn veelzijdigheid bewezen met de sound die hij op zijn meest recente plaat uknowhatimsayin¿ liet horen, zoals vooral het zonnige Best Life goed illustreert. Ik krijg inmiddels ook wel behoorlijk veel zin in nieuw werk.

Scaruffi, geliefd en vermaard criticus op deze site, omschreef dit nummer in zijn recensie destijds als een 'demented circus polka' en een betere omschrijving ben ik nog niet tegengekomen. Het zou mij in ieder geval uitnodigen om direct te gaan luisteren als ik het nummer nog niet kende.




Ook overwogen: -

lekker bezig hoor

voor beide.

Wow, wat een fenomenaal blok aan songs!

Nog wat inhalen:

35. Caetano Veloso – Nine Out of Ten: Bijzonder levenslustig lied van de Braziliaanse singer-songwriter Caetano Veloso, die nog steeds kwiek is hoor, getuige zijn fijne plaat Meu Coco van vorig jaar. Het swingende ritme, de wervende zang, het broeierige sfeertje; alles wijst op hedonisme en feest. En mooi persoonlijk tintje, Koen, muziek kan soms echt de ultieme troost bieden als andere bronnen allang opgedroogd zijn.

34. Sufjan Stevens – John Wayne Gacy, Jr.: Ook ik ben, zij het met wat vertraging, ooit volledig betoverd geraakt door Sufjan Stevens, en dan zeker het Illinois-album. Dat het project om over elke staat een plaat te maken vroegtijdig zou stranden, dat had iedereen wel kunnen zien aankomen – zeker ook omdat het gewoon niet in Stevens’ aard lijkt te liggen om langdurig aan eenzelfde soort projecten te werken. Maar de aanzet heeft wel onder andere dit onthutsend prachtige liedje voortgebracht. Tof ook om te zien dat we dezelfde favorieten hebben, al geniet Casimir Pulaski Day dan weer nipt mijn voorkeur. Vooral de opbouw van dat nummer blijf ik meesterlijk vinden!

33. Loudon Wainwright III – The Picture: Ik ben vooral bekend met wat ouder werk van Loudon Wainwright III, eigenlijk dankzij een cover die Johnny Cash voor één van de American Recordings-platen ooit opnam, The Man Who Couldn’t Cry. Dit liedje klinkt echter ook prachtig; doorleefde singer-songwriter-song met een sterke tekst ook vooral.

32. Novos Baianos – Preta Pretinha: 1972 moet een gezegend jaar geweest zijn in Brazilië wat muziek betreft, want naast o.a. twee knappe platen van Veloso en Clube da Esquina (dat ik nog steeds aan het ontdekken ben) kwam ook Acabou Chorare uit, waarop deze betoverende song staat. Ik schreef bij Veloso al over wervende zang, dat gaat ook zeker voor deze song op. Melancholie, gemoedsrust en blijheid gaan hand in hand, en op de door Koen geplaatste foto ziet het me er ook een erg toffe bende uit.

31. Stereolab – Cybele’s Reverie: Ik moet toegeven dat ik van dit eigenzinnig collectief geen enkele plaat in zijn geheel ken, het is tot nu toe bij wat losse nummers gebleven. Dit nummer is er daar zeker eentje van, en ik vind het echt te gek. Doet me qua sfeer een beetje denken aan The Flaming Lips ten tijde van The Soft Bulletin, die konden ook lekker gek doen zonder de (pop)song uit het oog te verliezen. Vooral het lang uitgestrekte refrein, waarin een stuk of drie-vier verschillende lijnen met elkaar samensmelten, vind ik ronduit meesterlijk.

30. Iron & Wine – Promise What You Will: Eerst en vooral: wat een prachtig, persoonlijk verhaal bij dit nummer, Koen! Mooi, ingetogen nummer van Sam Beam, zoals hij de luisteraar op zijn eerste albums veelvuldig trakteerde. Ik ben ook een tijdje helemaal in de ban van zijn eerste twee platen geweest, en kan er nog steeds intens van genieten. Beam is niet alleen een goeie zanger, hij weet zich vooral erg goed in te leven, waardoor hij heel oprecht weet over te komen, op een krachtige manier de emoties weet over te brengen. Zelf vind ik Sodom, South Georgia en Upward over the Mountain zijn knapste songs (fijn dat je die ook noemt).

29. The Congos – Fisherman: Van reggae heb ik, zal het maar grif toegeven, weinig kaas gegeten. Veel verder dan Bob Marley, The Wailers en Lee “Scratch” Perry ben ik nooit geraakt, waarvan het schaamrood op mijn wangen volop getuigt. Tijdens de reeds gepasseerde Jordy’s (1965-1969) ben ik wel enkele fijne songs tegengekomen, maar niets wat me echt ging aanzetten om er meer van op te zoeken. Deze song ken ik wel, en vind ik erg fijn om naar te luisteren, dus die plaat van The Congos moest ik toch maar ‘ns opzoeken. De kwaliteiten? Een chille groove (soort van “niets moet, alles kan”-mentaliteit schemert er in terug), de opvallende falsetzang en de leuke tekst, die het leven van een eenvoudige visser lijkt weer te geven.

28. The Mountain Goats – No Children: Waar in de vorige song over drie-vier kinderen gewag werd gemaakt, suggereert de titel van deze track heel wat anders. Darnielle staat bekend om zijn markante teksten en opvallende, herkenbare stem, die eigenlijk lelijk is maar net daardoor een zekere aantrekkingskracht bevat. Simpel liedje van nog geen drie minuten, maar over de tekst kan je drie uur nadenken en beu word ik het niet.

27. Nick Drake – Three Hours: Ook dit nummer heeft een tekst waarover je makkelijk drie uur kan nadenken, gniffel gniffel. Maar eigenlijk valt er weinig te lachen als je het levensverhaal van de uitzonderlijke artiest genaamd Nick Drake erop naslaat. Hij stierf in 1974, gedesillusioneerd en depressief, aan een overdosis, maar liet de wereld wel drie prachtplaten na. Three Hours is een song met een prachtige tekst waaruit je vooral als luisteraar zelf je conclusies maar moet trekken, en is verder ook een showcase voor het bijzondere gitaarspel van Drake, dat me enigszins doet denken aan het meanderen van een rivier.

http://www.musiqxxl.fr/wp-content/uploads/2018/06/radio_fontaine4_0.jpg

20. Brigitte Fontaine, Areski & Art Ensemble of Chicago - Lettre à Monsieur le chef de gare de La Tour de Carol

France – 1970 – Avant-Folk / Chamber Jazz / Chanson

Een welgeplaatste tip van zaaf bracht mij enkele jaren geleden bij Brigitte Fontaine en toen ik aan mijn eerste luisterbeurt van Comme à la Radio begon, had ik nog geen idee wat voor bijzondere muziek me te wachten stond. Waar Fontaine's eerste twee albums nog vol staan met eigenzinnige Franse chansons en popliedjes (debuteren met een album genaamd 13 Chansons Décadentes et Fantasmagoriques is natuurlijk sowieso al veelbelovend), heeft ze in 1970 een absoluut essentiële en unieke plaat neergepend in samenwerking met haar partner Areski en het experimentele jazz-collectief Art Ensemble of Chicago. Het eindresultaat is een wonderlijk fascinerende kruisbestuiving van Chamber Folk, Experimentele Jazz, Spoken Word en Chanson, allemaal gedragen door de eigenzinnige en innemende voordracht van mevr. Fontaine. Het zijn genres die me los van elkaar allemaal al behoorlijk lief zijn, laat staan wat een geslaagde fusie teweeg kan brengen.

Hoogtepunt van het album is slotnummer Lettre à Monsieur le chef de gare de La Tour De Carol waarop Fontaine een gedicht voordraagt dat ze heeft geschreven na afloop van een treinreis door de Pyreneeën op weg naar een televisie-station in Andorra. Haar overstap vond plaats op het Latour-de-Carol station uit de titel - een dorpje met destijds 359 inwoners. Toen ze thuiskwam bleek dat ze een rood jasje kwijt was, wat ze waarschijnlijk bij die overstap was vergeten. Ze heeft vervolgens de stationschef een brief geschreven, maar die brief, de reis en het hele voorval bleken zo poëtisch te zijn dat ze besloot om er ook maar een songtekst omheen te schrijven. Doorheen het nummer wordt de instrumentatie bovendien steeds spannender en veelzijdiger en het resultaat is een unieke muzikale ervaring die garant staat voor zes meeslepende minuten.

Toen ik begon aan deze top 100 had ik dit nummer eigenlijk ergens rond plekje #80 staan, maar bij elke herbeluistering bleef ik het nummer verder en verder omhoog schuiven. Ik wist al dat het nummer tot mijn favorieten behoorden, maar de afgelopen weken is me nog eens extra duidelijk geworden hoe geweldig dit nummer is en hoe dol ik er zelf op ben. Ik sluit een toekomstig top 10 plekje inmiddels ook niet meer uit. Wat een artiest. ❤️




Ook overwogen: Comme à la radio

https://www.biography.com/.image/t_share/MTQ1MTQwOTIzOTc2OTE4NDI0/billie-holiday---romantic-relationships.jpg

19. Billie Holiday - Strange Fruit

US – 1939 – Vocal Jazz

Ik had het eerder al over mijn liefde voor vocal jazz, maar 1 naam heb ik toen niet genoemd: Billie Holiday. Ze is niet alleen verantwoordelijk voor het oudste nummer in mijn lijst, Strange Fruit komt ook meteen in aanmerking voor de kwalificatie 'meest intense nummer in de lijst' - ondanks de aanwezigheid van tracks als Eyes to Form Shadows (#25), Paix (#67) of Portrait of Linda in Three Colors, All Black (#100). Billie Holiday heeft een boel moois op haar naam staan, maar enkel dit nummer is voor mij al genoeg voor een plekje tussen de allergrootsten.

De manier waarop de tekst zicht hier ontvouwt vind ik echt van buitencategorie: in slechts 3 coupletten, zonder refrein, weet Holiday met haar trefzekere dictie vol rake pauzes, uithalen en klemtonen (alleen al hoe ze 'from the poplar trees' zingt ! ) zo'n krachtig, ziekmakend beeld te schetsen, dat meerdere zintuigen bij mij als luisteraar geactiveerd worden. Van de openingsnoten tot aan de slotzinnen (for the sun to rot / for the tree to drop / here is a strange and bitter crop), gezongen met die prachtig gerafelde, toen al doorleefde stem: dit nummer kan me de volle speelduur lang kippenvel bezorgen.




Ook overwogen: -

https://magazine-resources.tidal.com/uploads/2019/09/mf-photo-bw-3.jpg

18. The Magnetic Fields - 100,000 Fireflies

US – 1991 – Twee Pop

Stephin Merritt, de liedjessmit die schuilgaat achter The Magnetic Fields, weet net als John Darnielle (The Mountain Goats) op een prachtige manier zwarte humor met intieme, ontroerende beschouwingen en observaties te combineren. Met name in de eerste helft van de jaren '90 zijn er een boel pareltjes uit zijn pen verschenen.

Zijn allerbeste liedje bestaat uit deze honderdduizend vuurvliegjes, die gekenmerkt worden door de minimalistische sound van een door merg-en-been-snijdende keyboard en de bitterzoete, melancholische voordracht van de vorig jaar overleden Susan Anway. Zij beschikt over een ijle stem die een soort eeuwige tristesse bezit en je ergens uit een vervlogen tijd lijkt toe te zingen en haar tekst, over een onvermogen tot liefhebben, tot communicatie, en tot gelukkig zijn, voelt zo intiem, eenzaam, claustrofobisch, oprecht, en hopeloos romantisch, dat ik elke keer weer opnieuw onder de indruk ben. De combinatie van die tekst en haar stem maakt dit tot zo'n onmogelijk verdrietig liedje dat ik er zelf ook altijd een beetje neerslachtig van word. Op de best mogelijke manier.

Het is een nummer dat op zijn compleet eigen manier ontzettend veel weet te uit te drukken. Sterker nog, 100,000 Fireflies is misschien wel het allerbeste popliedje ooit geschreven.




Ook overwogen: Old Orchard Beach / Two Characters in Search of a Country Song
/ When the Open Road Is Closing In

Ik hoop voor Titmeister dat hij niet meeleest, anders krijgt hij weer dat andere nummer over vuurvliegjes in zijn hoofd...

Maar deze is 100.000 keer beter, vooral dankzij de zang ja.

https://ineews.eu/wp-content/uploads/2020/04/jose_afonso_zeca-afonso-780x470.jpg

17. José Afonso - Cantigas do Maio

Portugal – 1971 – Folk / Música de intervenção

Ik ben mateloos gefascineerd door de folk-scene die in de late jaren '60 in Portugal ontstond, vol eigenzinnige, cynische, politieke & cryptische liedjes, waar onder meer José Afonso, Fausto & José Mário Branco deel van uitmaakten. Hun werk wordt gecategoriseerd onder de noemer Música de intervenção. De fado-invloeden zijn hier en daar nog duidelijk hoorbaar, maar de muziek heeft zich verder ontwikkeld onder en de structuren zijn vaak een stuk radicaler.

Ik schreef bij mijn stukje over Fausto (#64) al over alle niet-Engelstalige parels die voor ons verborgen zijn gebleven door het gebrek aan interesse in Engels- en Nederlandstalige media. Ik dropte Afonso's naam daar ook al even, want zijn werk behoort absoluut tot de allermooiste muziek die ik tijdens mijn tochten door de obscure folk uit alle windstreken heb ontdekt. Afgelopen jaar schreef ik ook een stuk over hem bij zijn album Cantigas do Maio in het kader van het tip v/d week-topic.

Afonso ontwikkelde zich van Fado-gitarist tot één van de beste en meest eigenzinnige songwriters van de jaren '60 en '70 en hoewel zijn hele streak van de 10+ albums die hij tussen 1964 en het einde v/d jaren '70 uitbracht de moeite is, bereikte hij met dit album het hoogtepunt van zijn carrière. Alhoewel, ik ga meteen weer twijfelen nu ik Traz Outro Amigo Também heb opstaan terwijl ik dit stukje type. Ik ben in ieder geval nog lang niet uitgeluisterd op zijn oeuvre.

Maar voorlopig vind ik het titelnummer van Cantigas do Maio zijn allerfraaiste liedje, met dat heerlijk slepende gitaarmotiefje en vooral de spookachtige, schokkerige harmonica-begeleiding van José Mário Branco, met die prachtig getimede versnellingen waardoor het klinkt alsof Afonso achterna wordt gezeten door de geschiedenis van z’n land.




Ook overwogen: Grândola, Vila Morena / Trovas Antigas / Canção de Embalar / Maio Maduro Maio / Os Bravos

https://dominopublishingco.com/app/uploads/2020/05/slint105475featured.jpeg

16. Slint - Good Morning, Captain

US – 1991 – Post-Rock / Math Rock

Moet ik nog iets over Slint zeggen? Over hoe jong ze waren? Over hoe belachelijk goed Spiderland is? Het gras is in dit topic - en elders op de site - allang voor mijn voeten weggemaaid. Hun status in de popgeschiedenis is nog immer toenemende (ook hier op MuMe) en recente bands als black midi en Black Country, New Road dragen daar uiteraard ook netjes hun steentje aan bij.

Zelf leerde ik de band uiteraard kennen via MuMe, ergens in 2006 luisterde ik Spiderland voor het eerst en hoewel de nummers behoorlijk ongrijpbaar waren, vond ik het meteen een behoorlijk toffe plaat. Toevallig bleken de heren een jaar later zowaar een reünie-tour te plannen en met een enorme groep MuMers (ik schat richting de 20) stonden we ergens in 2007 in een vol Paradiso. Ik had destijds nog lang niet genoeg luisterbeurten aan Spiderland geschonken om het album echt helemaal te doorgronden, maar live was het zo’n geweldige ervaring dat ik zeker wist dat de plaat uiteindelijk ook bij mij diep in mijn systeem zou gaan zitten. Nou deed daar niet heel veel moeite voor in navolging van dat concert, ik draaide ik het album slechts sporadisch. Ik herinner me nog wel goed hoe enkele jaren later, tijdens een stormachtige avond waarbij de regen keihard tegen mijn ramen bleef kletsen, Spiderland me over de koptelefoon weer even compleet overrompelde en ik de vier heren zo weer voor me zag staan op het podium van Paradiso.

Slint opende ook de deur naar Tortoise, naar andere post & math-rock, en uiteraard naar David Pajo's solowerk (zie #86). Niks komt echter in de buurt van deze monoliet van een track, met z’n tegendraadse drums, het dreunende gitaarwerk, de gedreven bassen en die onheilspellende voordracht van Brian McMahan – met uiteraard als hoogtepunt het gefluister gevolgd door de geroemde schreeuw. ...and I miss you! en dat geweldige hakkelende gitaarwerk dat er meteen op volgt. Good Morning, Captain is na al die jaren – hoe cliché – ook mijn favoriet op Spiderland.




Ook overwogen: Nosferatu Man / Washer

Heerlijk rijtje weer, Koen. I Hope I Don't Fall in Love with You is toch ook wel mijn favoriete Waits, al ben ik de laatste tijd ook redelijk into Downtown Train. Verder ben ik wel geïntrigeerd door een Portugese folkartiest die een liedje heeft gemaakt over de gemeente waar ik mij nu in bevind, die zal ik vandaag of morgen eens draaien. Als klap op de vuurpijl ook nog eens Good Morning, Captain - ik vind monoliet wel een treffende omschrijving.

Heerlijk rijtje weer, Koen. I Hope I Don't Fall in Love with You is toch ook wel mijn favoriete Waits, al ben ik de laatste tijd ook redelijk into Downtown Train. Verder ben ik wel geïntrigeerd door een Portugese folkartiest die een liedje heeft gemaakt over de gemeente waar ik mij nu in bevind, die zal ik vandaag of morgen eens draaien. Als klap op de vuurpijl ook nog eens Good Morning, Captain - ik vind monoliet wel een treffende omschrijving.


Je wordt bedankt

https://media.gq.com/photos/5c5b18f33b82f43ec3528702/master/w_2800,h_2258,c_limit/GQ-PandaBear2-0219.jpg

15. Panda Bear - Bros

US – 2006 – Psychedelic Pop

Tussen 2005 en 2007 was ik behoorlijk weg van Animal Collective, ze brachten op dat moment eigenlijk precies waar ik naar op zoek was in popmuziek en met name Feels & Strawberry Jam heb ik in die jaren he-le-maal grijsgedraaid. Enkele liedjes (Grass, The Purple Bottle, Fireworks) vind ik nog steeds ontzettend tof, maar mijn liefde voor dit bonte dierencollectief is toch wel behoorlijk bekoeld in de afgelopen 15 jaar.

Er is echter één uitzondering, en dat is het solo-album van Panda Bear uit 2007, wat ik eigenlijk nog steeds een dijk van een album vind. En dan met name prijsnummer Bros, wat wegluistert als een soort van gelukzalig, comfortabel bad aan warme ideeën, eindeloze reverb, loops en samples om voor eeuwig in weg te zinken. En als je denkt dat je het na 8 minuten allemaal wel een beetje hebt gehoord, breekt het nummer in de laatste paar minuten nog even extra open.

Ik herinner me overigens een nieuwjaarsnacht bij vrienden thuis - 2009 of 2010 zal het zijn geweest - waar ik, na iets te veel biertjes, iets te veel goede gesprekken, en iets te veel wiet, ergens op een bank ben gaan liggen om 'even' mijn ogen te rusten. Het zal een uur of 2, 3 's nachts zijn geweest en iemand kwam op het lumineuze idee om Person Pitch op te zetten. De 45 minuten die volgden heb ik in een soort van gelukzalige halfslaap op de muziek op dat schijfje lopen trippen, terwijl een stroom van beelden - van omhoogtakelende Rollercoaster Tycoon-achtbanen tot dansende knuffelbeesten, en van overvolle zwembaden tot aan knetterend, kleurrijk vuurwerk - over de binnenkant van mijn oogleden gleed.

In de film Trainspotting heb je een scene waar de hoofdpersoon langzaam wegzakt in het tapijt, en zo voelde ik me ook een beetje daar op die bank. Toen het album afgelopen was, leek het alsof ik van heel diep weer omhoog moest kruipen. Ik heb geen idee of er nog andere mensen in de kamer waren op dat moment, maar vervolgens ben ik (met ongetwijfeld een grote grijns op mijn gezicht) slaapdronken naar de stereotoren gelopen om de CD op repeat te zetten, om vervolgens weer terug te strompelen naar de bank en daar in een diepe slaap weg te zinken. Van de rest van de nacht herinner ik me niet zo veel meer, maar sindsdien zit Person Pitch nog net iets dieper in mijn systeem.




Ook overwogen: -

https://longreadsblog.files.wordpress.com/2019/01/tribe-called-quest4.jpg

14. A Tribe Called Quest - Check the Rhime

US – 1991 – Hip-Hop / Jazz Rap

A Tribe Called Quest behoort al jaren tot mijn favoriete hip-hop acts en hoewel ik nooit echt kan kiezen tussen The Low End Theory & Midnight Marauders, is dit nummer in ieder geval al redelijk lang mijn favoriete track van ze. De wisselwerking tussen Phife & Q-Tip is hier echt op z'n allerbest en de pure fun en energie die ze uitstralen bij zowel het uitdelen van steekjes naar hun concurrenten als het ophalen van herinneringen uit hun jeugd, werkt zó aanstekelijk dat het onmogelijk is om niet blij te worden van dit nummer. Er is iets zeldzaam speels en liefdevols aan deze track.

Daarnaast zitten de lyrics niet alleen bomvol humor (met Phife die zijn verse begint met Here's a funky introduction to how nice I am als absoluut hoogtepunt), maar ademen ze tegelijkertijd liefde voor hip-hop als kunstvorm uit. Tel daar nog het inventieve, gelaagde sample-gebruik waar het nummer zo heerlijk omheen is gebouwd én het geweldig nostalgisch vroege jaren '90 clipje bij op, en je hebt een klassieker die echt, maar dan ook echt onmogelijk stuk te krijgen is. All the time, Tip.




Ook overwogen: Buggin' Out / Electric Relaxation / Award Tour

Dus het was nog iemand anders die Person Pitch opzette ook? Damn geweldig, had ik dat op oudejaarsavond 2009 of 2010 in mijn kop durven halen binnen de kringen waarin ik me destijds begaf, dan hadden ze alles wat alternatiever was dan Editors of The Strokes sowieso schuddebuikend van het lachen terug afgezet Tof dat jij in die tijd al goed omgeven was door muzieknerds en hipsters, bij mij kwam dat pas (veel) later.

Resumerend: leuke nummers en verhalen weer, Koen!