Ik heb er gewoon drie keer overheen gelezen. Wat een editor van likmevestje ben ik.

Gelukkig hebben we zaaf nog

Trouwens nog een verrekte lang weekend

Claro. Eu já falo português fluentemente, aliás.

https://bookers.s3.amazonaws.com/pages/foto-85-imperio-serrano-alex-ferro-riotur-1.jpg
🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱

Boa tarde companheiros de viagem na música,

Carnafaal allemaal overleefd? In Rio gaan ze in ieder geval nog even door.
En voor de degenen die er inmiddels sterk aan begonnen te twijfelen: de uitslag zit er dan nu toch echt aan te komen.

Maar eerst weer zo'n laatste vermaledijde pauzemuziekje. Van de soulzanger Tim Maia (1942-1998) die in dezelfde voetsporen trad als Curtis, Isaac en Marvin en eigenhandig de zwarte (soul)muziek introduceerde in Braziliaanse muziek (mede dankzij zijn vijfjarig verblijf in de VS in zijn jongere jaren), maar in Europa geen schim van deze bekendheid geniet. Ook bij ons niet, want hij is een van de vele Braziliaanse maestro's die de Top 20 niet heeft gehaald. Op geen ende na zelfs, slechts twee stemmers eerden hem met een nominatie. Waarvan de een middels een compilatie en de ander met een album met zowaar een albumtitel. Dat laatste klinkt misschien een beetje curieus, maar Tims discografie grossiert in eenzijdige albumtitels, of eigenlijk het ontbreken ervan. Van zijn eerste zeventien studioalbums (1970-1986) hebben liefst tien enkel 'Tim Maia' op de albumhoes. Peter Gabriel, eat your heart out.

So take it easy, slow, groovy en soulful met Tim en tot binnenkort bij de uitslag:

Ja, ik was al bang dat Tim in het geweld ten onder zou gaan. Jammer.

https://m.media-amazon.com/images/I/71Cb9CL8ZBL._AC_UF894,1000_QL80_.jpg
🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱🩱

Boa noite companheiros de viagem na música,

Eindelijk, hier is dan de start van de muziekreis van het vijfde grootste land ter wereld (8,5 miljoen km2). De circa 212 miljoen inwoners hebben een imago op te houden van meest muzikale, voetbalminnende én carnaval vierende natie ter wereld.
Kunnen ze dat in dit spelletje waarmaken? Wat muziek betreft komen ze een heel eind. Maar toch ook weer niet. Als je kijkt naar de Toplijst van Brazilië op deze site en ik kijk waar en óf deze platen terug te vinden zijn in onze lijst, dan zie ik een paar opmerkelijke verschillen.

De grootste verrassing is wel dat de nummer 4 uit die Toplijst, Tribalista, door ons volstrekt is genegeerd. Niemand van de 16 deelnemers heeft dit album genoemd. Niemand! Slechts een deelnemer nam een soloplaat van de zangeres (Marisa Monte) op in haar lijst, dat was de enige link met deze band.
En er vielen meer spaanders tussen het gehak.
Astrud Gilberto?
Sergio Mendes?
Tom Zé?
Namen die je van tevoren bijna als een zekerheidje zou noemen. Maar niks d'rvan! Astrud (45e en 51e), Sergio (28e) en Tom (45e en 57e) bubbelden onder in het Amazonemoeras.
De concurrentie was te groot en te divers. Dat blijkt ook wel uit de uiteindelijke Top 20, want slechts twee artiesten staan met twee albums in de lijst, de overige artiesten komen maar een keer voor. Hulde voor deze variatie!

Wat hebben we met ons elven allemaal bij elkaar verzameld en geluisterd?

Hoeveel nominaties: 295
Hoeveel unieke releases: 168
Hoeveel unieke artiesten: exact 100
56 releases zijn minimaal twee keer genoemd.
27 releases zijn minimaal drie keer genoemd.
18 releases zijn minimaal vier keer genoemd.
9 releases zijn minimaal zes keer genoemd.
Het winnende album is acht keer genomineerd.

Oudste release: 1958. Echter, er is ook een album genoemd met louter repertoire dat in 1950-1953 is opgenomen (en in 2013 verscheen).
Nieuwste release: 19 oktober 2024.

50s: = 12x (unieke releases: 5x)
60s = 57x (24x)
70s = 75x (29x)
80s = 12x (8x)
90s = 22x (19x)
00s = 47x (27x)
10s = 43x (31x)
20s = 37x (24x)
Onthutsend verontrustend, dat mag je de enorme dip van nominaties uit de jaren 80 (en in mindere mate van de jaren 90) noemen, zeker na die enorme bloeiperiode van de jaren 70.

Verdeling genres (inclusief dubbele genrevermeldingen):
Wereld: 162
Pop: 78
Jazz: 57
Rock: 43
Metal: 40
Folk: 29
Electronic: 25
Funk: 18
Avant-Garde: 10
Hip-Hop: 5
Dance: 4
Score: 3 (een zelf toegevoegd)
Soul: 2
Klassiek: 1
Niet aanwezig in MuMe: 5 (wel verwerkt in de genres)
Deze verdeling was wel een vergaarbak, een ratjetoe en een allegaartje van heb ik jou daar. De voor Brazilië kenmerkende muziekstijlen als MPB, Tropicália, Bossa Nova en Samba kregen in de genreconversie op MuMe weinig consequentie met zich mee. Dan was het weer 'wereld', dan weer pop, dan weer jazz, of er werd folk tegenaan geplakt. Of een combinatie van twee genres. Het leek meer dan soms een beetje nattevingerwerk.
Zoals je ziet werd alleen al aan ongeveer drie op de vijf genomineerde albums het containerbegrip 'wereld' toegekend.

Herkomst locatie/geboortegrond (unieke artiesten):
Rio de Janeiro (+ agglomeratie): 34x
São Paulo: 18x
Salvador: 9x
Belo Horizonte: 5x
Brasília: 5x
Porto Alegre: 4x
Overige: 25x
Onbekend: 1x

Traditiegetrouw eerst even aandacht voor de schlemiel van de editie. De nummer 21.
Ze kwam een puntje te kort om de lijst te halen. Als een ware voetballer betaamd heeft zangeres Dominique Dillon de Byington ook haar naam ingekort tot een krachtig klinkend 'Dillon'.
En zoals me al vaker is opgevallen in dit reisspelletje, is ook deze zangeres op jonge leeftijd verkast: deze keer als kleuter samen met haar moeder naar Keulen. Sinds haar 20e woont ze in Berlijn.
Van enige Braziliaanse invloeden is in haar arty, alternatieve en soms wat elektronische pop dan ook geen ene flikker te merken. Smaakvol is het dan weer wel. Soms wat folky, soms beetje Kate Busherig en dat haar stemgeluid me wat aan een ontsmurfde Tones and I doet denken, neem ik maar voor lief.


Morgen volgt de daadwerkelijke Top 20

Geen Dillon in de top 20? Er moet iets fout zijn gegaan in de puntentelling. Of zijn er lijstjes niet goed verwerkt?

Of heeft dulac haar gewoon te laag gezet? Vragen, vragen.

https://i5.walmartimages.com/asr/2a9fcbcf-521d-4f67-967b-228529925fc3.fb545ac005f7c8a865da26ce644e4fad.png?odnHeight=612&odnWidth=612&odnBg=FFFFFF

Bebel Gilberto - Tanto Tempo (2000) (Wereld / Electronic: Bossa nova, Lounge) (New York => Rio de Janeiro)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/7000/7658.jpg
Punten: 57
Aantal stemmen: 3 (aERodynamIC, koosknook, remcodulac)
Hoogste positie: 3 (aERodynamIC)

Hier komen de antwoorden.
Het was een verbeten strijd tussen de twee chicas, maar uiteindelijk won Bebel het nipt van Dillon. Haar "wooncarrière" is echter net tegengesteld met die van Dillon: Bebel werd juist in het buitenland geboren (New York) en via Mexico strandde ze als vijfjarig pukkie met haar Braziliaanse ouders aan de stranden van Rio de Janeiro. Die ouders waren trouwens ook niet bepaald John en Jane Doe, want haar vader was senhor João Gilberto, haar moeder was Miúcha (en heeft o.a. nog twee hoog aangeschreven albums met Antônio Carlos Jobim gezongen) en daarnaast heeft Bebel nog een oom die luistert naar de naam Chico Buarque. Gilberto, Jobim en Buarque komen we later ook nog tegen, maar de albums met Miúcha echter niet. Laatstgenoemde is trouwens overleden op mijn 46e verjaardag. Tot zover deze volstrekt overbodige informatie.

Bebel werd best een bekende naam met haar eerste twee albums. De opvolger van deze plaat, 'Bebel Gilberto', eindigde op een gedeeld 45e plaats (inderdaad scherpe lezer, samen met Astrud en Tom), maar daarna verslapte de aandacht en belangstelling een beetje voor haar. Al geniet haar laatste album wel weer wat meer exposure, waarschijnlijk omdat het album 'João' een duidelijk hommage is aan haar vader.

Ze heeft in haar tienertijd trouwens nog een duetalbum opgenomen met Pedrinho Rodrigues en in 1991 het album 'De tarde... vendo o mar' met Banzai en bassist Luizão Maia (voor zover ik weet geen directe familie van de hierboven genoemde Tim), dus ze was al een tijdje actief voor haar eerste échte solo debuut. Het populairste nummer op MuMe is het titelnummer, maar daar heb ik schijt aan, want ik vind het openingsnummer mooier. Dus.

https://cdn1.uksoccershop.com/images/cache/re-2022-2023-brazil-crest-tee-yellow-antony-19-1668610307-500x0.png

João Gilberto - O Amor, O Sorriso E a Flor (1960) (Wereld / Jazz: Bossa nova) (Juazeiro)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/182000/182377.jpg
Punten: 59
Aantal stemmen: 3 (Superbitch, EttaJamesBrown, herman)
Hoogste positie: 2 (Superbitch)

Nou, als dat geen toeval is: hier hebben we meteen de papa van Bebel. Hij is ook de papa van de bossa nova. Zonder hem geen bossa nova: in essentie het ritme van de samba op klassieke gitaar te synthetiseren, onder invloed van jazz. Het album is dan ook al een oudje, we gaan all the way back naar 1960. Hij was toen net getrouwd met ene Astrud Weinert en zij werd een paar jaar later belachelijk eeuwigdurend wereldberoemd als het meisje van Ipanema. Echte muzikanten trouwen nooit een keer, dus ook João. Met de al voornoemde Miúcha dus, maar daarna kreeg hij nog dochter Luisa Carolina bij een journaliste. Ondanks zijn vruchtbare leven op muzikaal en genetisch vlak, waren zijn laatste jaren dat allesbehalve. Hij leefde de laatste tien jaar van zijn leven op zichzelf en in relatieve armoede, werd zelfs zijn appartement uitgezet en had een slechte fysieke en mentale gezondheid. Hij stierf in de zomer van 2019, een half jaar na de moeder van Bebel. The rise and fall of a pioneer...

Het album mag je trouwens nauwelijks een LP noemen, want na twintig minuutjes is het alweer voorbij. Een gemiddeld funeral doom metalnummer duurt langer. Toch weet João in deze tijdspanne liefst twaalf bossa novaminiatuurtjes te creëren die, hoe melancholisch de stijl ook is, de zon laat doorbreken. Net als hier, goddomme: het zal eens tijd worden dat hier de lente doorbreekt na die maandenlange grauwgrijze gribuswinter. Heerlijk!

De EP-LP in zijn volle glorie hier te bewonderen, al dan niet met een cachaça.

https://foreverfootballshirts.co.uk/cdn/shop/products/PicsArt-04-25-04.58.11_grande.png?v=1601003947

Amon Tobin - Out from Out Where (2002) (Electronic: IDM) (Rio de Janeiro)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4565.jpg
Punten: 62
Aantal stemmen: 4 (Poek, Lying Mouth, herman, koosknook)
Hoogste positie: 8 (Poek)

Nog een connectie met Bebel: bovenstaand nummer van haar, 'Samba Da Benção', is gearrangeerd en mede-geproduceerd door Amon Tobin en gebaseerd op zijn werk van het album 'Permutation'.
Dat specifieke album (geen enkele nominatie) alsmede 'Supermodified' (30 punten, 43e plaats) krijgen hogere ratings en veel meer stemmen op RYM dan dit album, maar toch weet dit album, Amons derde onder zijn eigen naam, als enige door te dringen tot onze Top 20.

Nu ken ik zijn naam al een dikke kwart eeuw, maar volgens mij had ik nog nooit eerder bewust naar hem geluisterd. Ik dacht altijd dat het een gast uit Scandinavië was, maar toen wist ik nog niet dat zijn volledige naam Amon Adonai Santos de Araújo Tobin was, waarvan 'Tobin' afkomstig is van zijn Ierse vader. Ja, dan is het wel duidelijk. Al heeft hij met zijn ouders ook nog even in Nederland gewoond en woont hij inmiddels al decennialang in Engeland. Hij is een van de hofleveranciers van het gerenommeerde Londense electronic/dance/hiphoplabel Ninja Tune, al treedt hij de laatste jaren, al dan niet onder zijn pseudoniem Two Fingers, niet veel meer op. Inherent aan de belangstelling voor zijn albums, want het laatste album dat hier nog een beetje de handen op elkaar kreeg, dateert alweer uit 2011.

Voor wat het waard is: mijn handen krijgt hij ook nog op elkaar voor dit album, want zijn eclectische mix van drum and bass, triphop, turntablism, glitch hop en illbient (keurig netjes gekopieerd van RYM) klinkt me fascinerend avontuurlijk in de oren. De meningen over met name 'Verbal' lopen op deze site uiteen, dus dat lijkt me dé aangewezen track om te luisteren.

https://ih1.redbubble.net/image.4645209045.0579/fposter,small,wall_texture,square_product,600x600.jpg

Céu - Tropix (2016) (Wereld / Pop: Art Pop, Alt-Pop) (São Paulo)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/535000/535790.jpg?cb=1690466316
Punten: 67
Aantal stemmen: 3 (Superbitch, Poek, zaaf)
Hoogste positie: 1 (Superbitch)

Is het gek dat ik tot voor kort nog nooit van Céu gehoord had? Laat staan van Maria do Céu Whitaker Poças? Terwijl ze bij de openingsceremonie van de Pan American Games heeft gezongen, een nummer van haar was opgenomen in de game FIFA 08, ze een Latin Grammy heeft gewonnen én dat ze de allereerste internationale artiest is geweest voor de mondiale promotie van Starbucks?
Welnu, ik denk eigenlijk toch dat het niet gek is als ik kijk naar de hoeveelheid stemmen die Céu op deze site in de afgelopen 20 jaar bij elkaar heeft gesprokkeld voor tien releases. 46 stemmen. 46. Dat is iets meer dan twee per jaar. Daarbij kijk ik nooit naar de Pan American Games, speel ik nooit FIFA, kunnen de Grammy's me gestolen worden en drink ik nooit koffie, laat staan de overgewaardeerde bullshit van $tarbuck$.

Evenzogoed een zeer sfeervolle kennismaking! Niet alles kan mij net zo goed bekoren als dat het Superbitch bekoort, maar ik ben toch erkentelijk haar album te leren kennen. Lichtvoetig en gevoelig, dan weer sensueel en zwoelig. En dat allemaal in de idiomenpotpourri van MPB, downtempo, indietronica, ambient pop, neo-psychedelia en synthpop (u snapt de bron van deze hokjesgeestopsomming).
En dan doen haar prachtige zwarte krullen mij ook nog denken aan 'ons' wijlen Dieuwertje. Ach, zucht...

Leuk dat we zijn begonnen! En leuk ook met de shirtjes.

Had zelf een top 50 gemaakt. Bebel Gilberto ken ik niet en het album van Ceu valt daar net buiten, maar verder had ik wel deze:

12. Amon Tobin - Supermodified (2000)
14. João Gilberto - O Amor, O Sorriso E a Flor (1960)
17. Amon Tobin - Out from Out Where (2002)

29. Amon Tobin - Bricolage (1997)

https://classicfootballkit.co.uk/cdn/shop/files/ukss-image-brazil-2014-15-home-shirt-ramires-16-8018_700x.png?v=1717797661

Jorge Ben - A Tábua de Esmeralda (1974) (Wereld: MPB, Samba-rock) (Rio de Janeiro)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/113000/113078.jpg?cb=1712652045
Punten: 77
Aantal stemmen: 4 (herman, wendyvortex, koosknook, GrafGantz)
Hoogste positie: 4 (herman en wendyvortex)

Nog zo'n Braziliaanse grootheid. Al heeft Jorge al ruim 20 jaar geen plaat meer uitgebracht en al 40 jaar geen goede, zijn werk uit de jaren 60 en 70 staat als een Dinizia excelsa in het Amazonewoud. Ter illustratie: liefst tien albums van Jorge staan vet gedrukt op RYM (vaste lezers weten dat deze albums worden aangemerkt als 'topalbums'), waarvan vijf albums zelfs in de Top 10 van het jaar staan. Ter vergelijking: Pink Floyd heeft dat met zes albums en The Rolling Stones met slechts eentje.

Dit album staat op RYM op #4 van 1974, tussen Miles Davis en 'Mirage' van Camel, maar vanwege dit spelletje hoorde ik het voor het eerst. Het is voor mij ook weer duidelijk dat ik een lastige verhouding heb met 'Música Popular Brasileira'. De uplifting, warmbloedige, tropische, vrolijke, weelderige klanken schuren nogal met mijn voorliefde voor mineur, melancholie, donker, sinister en andere tegengestelde emoties. Hoe pessimistisch, geëngageerd, of pijnlijk de teksten vaak ook moge zijn. Een deel van jullie is muziekintrinsiek veel optimistischer en vrolijker ingesteld dan ik: helemaal prima natuurlijk. Daarbij, de stemmige samba-rock van 'Menina Mulher Da Pele Preta' bevalt me toch ook heel erg goed, evenals de nogal opmerkelijke en afwijkende albumhoes: het album dealt met theosofie, mystiek en bovenal alchemie, waarbij de titel verwijst naar de Smaragden Tafel.

De nummer 3 van MuMe's Toplijst van Brazilië haalt hier misschien een licht teleurstellende, maar evenzogoed nette 16e plek.

Over twee weken viert hij zijn 86e verjaardag. Hiep hiep!

Oeh, deze had toch wel minimaal in de top 10 gemoeten. Schitterende plaat.

https://www.voetbalshirts.com/media/24292/brazilie-paulinho-t-shirt.jpg?rmode=pad&width=500&height=500&format=webp&quality=80&rnd=131674014830330000

Milton Nascimento & Lô Borges - Clube da Esquina (1972) (Wereld / Pop: MPB) (Rio de Janeiro)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/56000/56898.jpg?cb=1588435578
Punten: 80
Aantal stemmen: 5 (123poetertjes, zaaf, GrafGantz, herman, EttaJamesBrown)
Hoogste positie: 5 (123poetertjes)

Laten we die andere MPB-icoon dan ook meteen maar naar voren schuiven. Milton timmert al een dikke zestig jaar aan de weg en ook zijn hoogtijdagen dateren van eind jaren 60 tot eind jaren 70, met dit album als zijn magnum opus. Liefst 17,5k stemmen op RYM en een rating van 4,14*, wat hem op #4 van 1972 brengt: direct achter 'Close to the Edge' van Yes. Maar ook op onze site doet de plaat het met 3,90* en 75 stemmen lang niet gek en bezet het een 17e plek in de Toplijst van Brazilië. Hier dus twee plekjes hoger.

Wat ik hierboven schreef over de trouwlustigheid van artiesten geldt niet, ik herhaal: nadrukkelijk niét voor Milton. Hij is weliswaar in 1968 getrouwd, maar dat duurde welgeteld een maand en daarna zwoor hij het huwelijk af ten faveure van zich te concentreren op muziek. Een man naar mijn hart.
En in tegenstelling tot Jorge is Milton nog steeds relevant. Een half jaar geleden bracht hij een album met jazzzangeres Esperanza Spalding uit en een paar maanden later nog een EP met Jonathan Wilson en beide releases worden behoorlijk goed ontvangen. 82 jaar and still going strong: petje af!

Oja, bijna vergeten, maar dit album heeft hij samen in elkaar geflanst met Lô Borges, waarmee hij ook het muziekcollectief Clube da Esquina heeft opgericht, waar de albumtitel dus van is afgeleid. Deze Borges schijnt ook al een 'milestone' te zijn in de Braziliaanse muziekgeschiedenis. Je leert nog eens wat met dit spelletje.

Het populairste nummer op MuMe is met afstand openingsnummer 'Tudo Que Você Podia Ser', maar mijn eigenwijze, eigengereide eigenheimersmaak wijkt daar natuurlijk weer vanaf. Ik ga voor het fuzzy rockgitaartje in 'Trem de Doido'.

Waar is de metol?

https://classicfootballkit.co.uk/cdn/shop/files/ukss-image-brazil-2014-15-home-shirt-maxwell-14-8018_700x.png?v=1717797637
Antonio Carlos Jobim - Stone Flower (1970) (Jazz / Wereld: Bossa nova, Samba-jazz) (Rio de Janeiro)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/19000/19142.jpg?cb=1655022367
Punten: 87
Aantal stemmen: 4 (EttaJamesBrown, wendyvortex, aERodynamIC, koosknook)
Hoogste positie: 1 (EttaJamesBrown)

De metol komt er zeker nog aan, maar het bulkt nu eenmaal van die Braziliaanse grootmachten uit de 70s. Hier weer zo eentje. Antônio Carlos Jobim (gek genoeg ontbreekt het dakje op de o in ons archief), of kortweg: Tom Jobim, was naast João Gilberto een van de wegbereiders van de bossa nova. Zijn moeder was een tienermoeder, want pas 16 jaar toen zij hem in 1927 kreeg. Zijn vader was toen al 37. Hoorde je daar toen iemand over? Het verbaast me dan ook niet dat haar ouders het niet lang met elkaar volhielden en Tom heeft het ontbreken van een biologische vader in zijn leven altijd als een gemis ervaren.

Een van zijn bekendste werken werd hier al getipt, de soundtrack 'Orfeu Negro' (en ook dat Ipanemameisje is een compositie van hem), maar dat bleek onvoldoende promotie om de plaat de Top 20 in te hengelen, want met 36 punten blijven steken op een 36e plaats.

Deze plaat was mij dan weer onbekend, maar goed: dat had ik wel met meer werk van deze bodem. Het is een enorm jazzy lounge-plaat. Chillen met de billen. De favoriete bezigheid van EttaJamesBrown. Wat ik inmiddels wel heb bijgesteld, is mijn fysieke beeld van Tom. Vraag me niet waarom, maar als ik de naam Antônio Carlos Jobim zie, dan zag ik voor mijn ogen altijd (een soort van) Astor Piazzolla: dikke snor, wit haar. Maar ze lijken totaal niet op elkaar. Geen idee waar dit vandaag komt.

Inmiddels is hij al dertig jaar geleden overleden, maar we zijn hem nog niet vergeten. Dit is zeker het bekendste werkje op dit album, die kent iedereen wel, al dan niet in een ander jasje.

https://i.ebayimg.com/images/g/GKsAAOSwp1ZmNUnx/s-l400.jpg
Jorge Ben - Fôrça Bruta (1970) (Pop / Wereld: Samba Soul, MPB, Samba-rock) (Rio de Janeiro)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/190000/190951.jpg?cb=1588128317
Punten: 91
Aantal stemmen: 4 (zaaf, 123poetertjes, GrafGantz, remcodulac)
Hoogste positie: 1 (zaaf)

Daar is-tie weer, onze Jorge. Hij is dus een van de twee artiesten die minimaal twee albums in de Top 20 heeft geloodst. En deze plaat begreep ik beter dan die andere van Jorge in de Top 20. Het haalde "zelfs" mijn bubbling under (en als ik alle metal eruit filter, dan had het ook ruim mijn Top 20 gehaald). Het is wat ongepolijster, rauwer, groovier, soulvoller en de vioolpartijen komen er lekker bruut invliegen, waardoor ik, niet bepaald een liefhebber van strijkwerkjes in popmuziek, het een prettige toevoeging vind. Het album heeft een levendige en spontane energie. Het album is dan ook in één nachtsessie, zonder voorbereiding, op plaat gezet. Ja, Michael Jackson en Def Leppard: zo kan het dus ook.

Ik ben het weer eens niet eens met de populairste song van de plaat (en als ik RYM mag geloven zelfs het populairste lied uit Bens oeuvre), 'Oba, Lá Vem Ela', al vind ik die ook heerlijk. Maar ik kies voor een ander, waarin de muziek van de begeleidingsband Trio Mocotó heerlijk alle kanten opvliegt, waardoor de (later gedefinieerd als) samba-rock bijna als progressief te bestempelen valt. En waarin Jorge in zijn teksten zijn identiteit als kunstenaar en als zwarte man onderzoekt. Een bandlid van dit Trio Mocotó alsmede een later bij dit trio toegevoegde zanger overleden allebei vorig jaar.

https://media.s-bol.com/7Lpo72PQJNwG/550x550.jpg
Stan Getz & João Gilberto - Getz / Gilberto featuring Antônio Carlos Jobim (1964) (Jazz / Wereld: Bossa nova, Samba-jazz) (New York / Juazeiro)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2487.jpg
Punten: 105
Aantal stemmen: 4 (herman, aERodynamIC, koosknook, EttaJamesBrown)
Hoogste positie: 1 (herman, aERodynamIC)

Nou, daar is ze (al), het Ipanemameisje. Ze heeft de Top 10 niet gehaald en dat ondanks twee eerste plaatsen en de hulp van Antônio Carlos Jobim. Waar de bossa nova in 1958 startte met de Gilberto & Jobims compositie 'Chega de Saudade', uitgevoerd door zangeres Elizete Cardoso (die met haar album 'Canção do Amor Demais' bleef steken op 53 punten en een 23e plaats), daar kan je dit album zes jaar later als de wereldwijde commerciële doorbraak en het summum van succes van het genre beschouwen. Het verkocht meer dan een miljoen exemplaren, voor een "jazz"-album een zeldzame hoeveelheid, en het won meerdere Grammy's, waaronder album van het jaar, de eerste keer dat het aan een non-Amerikaanse artiest werd uitgereikt (al was Stan dat natuurlijk wel).

Het album staat op RYM ook op de 1e plaats van 1964. Dan zijn wij hier toch wat zuiniger gestemd: #23 in de toplijst van 1964 en #8 in de toplijst van Brazilië. 'Ipanema' is natuurlijk platgedraaid, dus ik kies voor het andere nummer waar Astrud ook op zong. Het waren trouwens de eerste twee nummers die zij professioneel inzong. Hoe relaxed, ontspannen en rustgevend de muziek ook is, dat was het niet tijdens de opnamen. Tijdens een sessie zei Gilberto, die geen Engels sprak en ongeduldig was met de ritmische stijl van Getz, tegen Antônio Carlos Jobim: "Zeg tegen deze gringo dat hij een idioot is". Jobim vertaalde vervolgens: "Stan, João zegt dat het altijd zijn droom was om met jou op te nemen".

https://i.ebayimg.com/images/g/bg4AAOSw51VkPkn3/s-l400.jpg
Sepultura - Beneath the Remains (1989) (Metal) (Belo Horizonte)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/833.jpg?cb=1637657760
Punten: 105
Aantal stemmen: 4 (Johnny Marr, Apollo, EvilDrSmith, Lying Mouth)
Hoogste positie: 1 (Johnny Marr)

Daar is-tie dan: METOLLLL!!!
Slechts vier stemmen, maar wel een eerste, twee tweeden en een derde plek. Alleen maar podiumplekken voor de doorbraakplaat van Sepultura. Doorbraak in de metalscene welteverstaan, want zes jaar later braken ze middels 'Roots' (slechts een keer genoemd) zelfs door bij het mainstreampubliek, met een optreden op Pinkpop, een 2 Meter Sessie bij Jan Douwe Kroeske en een klein Top 40-hitje aan toe. Maar dit album bracht de band voor het eerst naar Nederland, met Scum in Katwijk aan Zee als Nederlands podiumdebuut.

Op dit album was hun rudimentaire thrash metal met death metalinvloeden al wat beter uitgediept en bovenal met een beter geluid opgezadeld dan de voorgangers. Ze hadden dankzij het redelijke succes van voorganger 'Schizophrenia' (1987) eindelijk wat geld omhanden én (het vertrouwen van) een record label, zodat deze opvolger is opgenomen met producer Scott Burns, destijds een grote jongen in de metalscene. Het album werd eind 1988 opgenomen in een rustieke studio in Rio de Janeiro, terwijl de band, die nauwelijks Engels sprak, communiceerde via vertalers met Burns.

Die voorgangers zijn trouwens de afgelopen jaren nog opnieuw ingespeeld en uitgebracht door de broertjes Max (zang, gitaar) en Igor Cavalera (drums) en verdomd: nu valt bij mij pas het kwartje bij die platen. Met name debuutalbum 'Morbid Visions' (1986) vond ik een draak van een door de diehard fans overschatte kutplaat, maar de remake uit 2023 ramt alles op overtuigende, zelfs overrompelende wijze aan gort (en haalt hier nog 38e plaats dankzij 32 punten). Wat mij betreft de beste plaat van de broertjes in dertig jaar, die zelf Sepultura hebben opgericht, maar er inmiddels al jaren geen deel meer van uitmaken.

De opvolger van dit album, 'Arise', stak zo mogelijk met nog iets meer vernuft in elkaar, maar dat ging ook iets ten koste van de rauwheid. Die plaat bleef hier steken op een 31e plaats (38 punten). Populairste nummer van dit album is 'Inner Self'. Deze kreeg destijds ook een leuke, stereotiepe no-budget metalclip, welke nu een grappige trip to memory lane is van de metalscene van zo'n 35 jaar geleden.

Zangeres Elizete Cardoso, mijn waarde en het clipje sluit niet helemaal aan...

Oja, alsof ze zichzelf vernoemd naar haar eigen nummer. Silly slip of the nocturnal key.
Thnx, mijn eerbiedwaardige.
Maar wat is er mis met het clipje?

Ha, nu niks meer! U sepultuurde iets te vroeg, maar de correctie is in de haak.

Na weken vertraging sepulteert de dokter alsnog te vroeg: da’s alleen voor de grootsten weggelegd

Ik sepultuurde daadwerkelijk te vroeg, want Sepultura had 106 punten, geen 105, en staat dus echt los van Stan & João & Tom op een eerlijk verdiende 11e plek.

https://i.ebayimg.com/images/g/kaUAAOSwiQZmP7pD/s-l400.jpg

Elza Soares - A Mulher do Fim do Mundo (2015) (Wereld: Art Rock) (Rio de Janeiro)https://www.musicmeter.nl/images/cover/549000/549923.jpg
Punten: 111
Aantal stemmen: 6 (Lying Mouth, 123poetertjes, remcodulac, EttaJamesBrown, EvilDrSmith, GrafGantz)
Hoogste positie: 4 (Lying Mouth)

Drie jaar geleden overleed Elza, op een respectabele leeftijd van 91 jaar. Ik had toen nog nooit van haar gehoord en nam het enigszins achteloos op en nam het voor kennisgeving waar. Haar excentrieke uiterlijk en uitstraling was me echter wel bijgebleven. Vanwege dit spelletje ben ik dan toch maar eens in een deel van haar latere oeuvre gedoken. En... met een kamerbrede grijns en vol bewondering er weer uitgestapt. Wat een cool wijf! Zulke avontuurlijke, spannende en zelfs experimentele, avantgardistische Latin rockmuziek maken, terwijl je al diep in de 80 bent: chapeau!

En wat een leven heeft ze gehad. Even in vogelvlucht, want ik voel de enorme behoefte haar bijzondere leven met jullie te delen: op haar 12e door haar vader uitgehuwelijkt, een jaar later werd ze moeder en op haar 21 was ze moeder van vijf kinderen (en dan waren er ook nog twee doodgeboren) en weduwe, want haar man overleed aan tuberculose. Holy shit...seed. In 1962 leerde ze de wereldberoemde voetballer Garrincha kennen. Hij was getrouwd, maar ze kregen een affaire en zijn in 1966 ook getrouwd. Garrincha droeg altijd rugnummer 7, dus eigenlijk is Elza twee plekken te laag geëindigd. Het huwelijk met de voetballer was nogal tumultueus: een auto-ongeluk die ze zelf wel overleefde maar haar moeder niet, eindeloos veel affaires van Garrincha, doodsbedreigingen en haar huis die werd bekogeld met eieren en tomaten, omdat zij verantwoordelijk werd gehouden voor het mislukken van het eerste huwelijk van Garrincha (tsja, katholieken hè?). Door de vrienden van Garrincha werd ze 'witch' genoemd. In 1977 verliet ze Garrincha's huis nadat ze door hem in elkaar was gebeukt, maar ze scheidden pas officieel van elkaar in 1982. Nog geen jaar later overleed Garrincha (49 jaar), berooid en fysiek een wrak, aan levercomplicaties door zijn alcoholverslaving. En in 1986 overleed hun enige zoon, ook in een auto-ongeluk. Hij was 9 jaar. Elza had vijf zoons en ze overleefde hen allemaal. Ze heeft ook twee dochters en voor zover ik weet leven die nog wel.

Met zo'n leven is het geen wonder dat ze tot op hoge leeftijd geïnspireerd was om muziek te maken, iets dat ze al sinds eind jaren 50 deed en sedert jaren 60, ondanks (of dankzij) alle tegenslagen, een gevierd sambazangeres was. Haar tweede album, A Bossa Negra (1961), eindigde met 32 punten op een (gedeeld) 38e plaats, en ook het album ná deze plaat, Deus é Mulher (2018), werd nog genomineerd. Een tijdspanne van 57 jaar. Maar dit album is met afstand het populairst en klinkt als geen enkele andere plaat. De Braziliaanse samba-rock krijgt hier een ongenadig harde en opzwepende behandeling van post-rock, mathrock, jazzrock en andere hoekige, scheve, onverwachte en uitdagende ritmes, erupties en maatsoorten. Volstrekt logisch dus dat dit album hoog eindigde in de lijst van Lying Mouth.

Laten we maar snel luisteren naar deze destijds 84-jarige diva die ons 'Pra Fuder' toebijt, oftewel 'To Fuck'.

Je slaat nummer 10 over, EvilDrSmith.

edit: o, gelijkspel.

In Brazilië tellen ze anders