All my toys are broken...and so am I inside Mom…

Welkom bij een meesterwerk, een filmische nachtmerrie.

Van begin tot eind lopen de rillingen over je lichaam.
Al bij de opener Welcome To My Nightmare is de toon gezet, dit wordt een kleine drie kwartier griezelen en genieten.

Na Devil’s Food krijgen we de interessante en beangstigende introductie van The Black Widow (... And here, my prize, the Black Widow. Isn’t she lovely?…And so deadly…)
Dit alles verhalend verteld door griezelmeester Vincent Price.
Het nummer zelf is ook gelijk een van de hoogtepunten van dit album.

Wat hierna volgt is Some Folks een nummer waar je eerst even aan moet wennen door de
vele tempowisselingen, maar na een paar luisterbeurten zing je uit volle borst mee!

Als de fanfare van Some Folks is vertrokken komt de prachtige ballad Only Women Bleed. Een ballad zoals alleen Alice Cooper die kan maken. Wonderschone muziek met een ontroerende tekst. Tegen het eind van het nummer gaan alle registers open, inclusief blazers en viool en de rest van het orkest. Werkelijk prachtig.

Daarna worden de teugels weer strak aangetrokken met de rock ‘n’ roll stamper Department Of Youth.

Cold Ethyl swingt echt de pan uit, een heerlijke meezinger die een brede grijns op je gezicht tovert. …She’s cool in bed, she’s gotta be … 'cuz Ethyl’s dead…
Horror met een knipoog!

Na Cold Ethyl is het tijd om even bij te komen, met misschien wel het engste nummer ooit op plaat gezet, Years Ago. Een griezelige tekst met als muziek de creepy geluiden van een dolgedraaide kermisattractie op een volstrekt verlaten kermis. Iedereen is vertrokken, de kermis is overgenomen door duistere figuren die de caroussel draaiende houden. De caroussel zelf draait nog wel, maar de hobbelpaarden zijn verrot en de rest is verroest en vergaan. De enige die nog is overgebleven is een jongentje genaamd Steven, of is het een volwassen man?
... I'm a little boy... no I'm a great big man... no let's be a little boy…
En dan gaan echt mijn nekharen recht overeind staan, als Steven zegt … Isn't that our mom calling… om vervolgens weer alle registers open te trekken en met een ijzingwekkende zang/schreeuw wordt het jongentje bij zijn naam geroepen…Steeeeveeeen, is someone calling me … I hear my name… Steeeeeveeeeennn!!!!!!!

Denk niet dat het na dit nummer voorbij is met het griezeleffect, want het nummer loopt door in het absolute hoogtepunt van het album Steven. Het begint met een rustig pianointro wat je meteen weer de rillingen bezorgd. Steven ziet het zelf ook allemaal niet meer zo zitten … I will cover up my eyes and pray it goes away…maar er is geen ontkomen meer aan. Dit is pas het begin. Het orkest zwelt weer aan en eindigt met een ijzige tekst uit een andere wereld …that icy breath it whispers screams of pain… Dan keert dit muzikale meesterstuk weer terug naar zijn ijzige begin. Met een piepstemmetje zingt Alice het nummer naar het grootse meeslepende einde toe…. I don't want to feel you die, but if that's the way that god has planned you…I'll put pennies on your eyes and it will go away… See you've only lived a minute of your life… I must be dreaming…hij schreeuwt …What Do You Want… en dan beukt het orkest het nummer uit.
In één woord fantastisch!

Vervolgens gaat de nachtmerrie verder in het nummer The Awakening, waar “Alice” hongerig en uitgedroogd wakker wordt in de kelder en zich af vraagt waar zijn vrouw is…
De tekst wordt wederom begeleidt door een rustige griezelige soundtrack tot op het moment van ontdekking. Dan zwelt de muziek aan, nadat hij een pad van bloeddruppels heeft gevolgd, en barst het los …These crimson spots are dripping from my hand…

Dit album kan verder alleen nog maar eindigen met Escape. Weg proberen te vluchten uit de nachtmerrie …but where am I running to there's no place to go…
Wederom een goed in het gehoor liggend rock nummer dat je heerlijk mee kunt brullen.

Het album klopt van begin tot eind, er staat geen minder nummer op, alles klopt en alles past.

Pas als je het album uit zet keer je weer terug naar de realiteit, naar de bewoonde wereld en is alles weer normaal…of toch niet...

...is someone calling me, I hear my name…….

Gewoon weer een goed album, zoals te verwachten, al heb ik af en toe het idee dat de vermoeidheid wat om de hoek komt kijken. De wat " rustigere" nummers komen daarom het beste uit de verf, dit sluit wat meer aan bij hoe BR nu is. Favorieten zijn Won't Somebody, Avalon en de afsluiter I Won't Say Anything.

Het ligt allemaal weer lekker in het gehoor. De stem van Greg klinkt wel wat toegetakeld na al die jaren, maar eigenlijk maakt dat het wel lekker rauw.

Wow wat een album. Ik word echt op mijn wenken bediend. Net heb ik Brant Bjork ontdekt en blijkt er al weer een nieuwe cd uit te zijn.

Wat werkt dit plaatje verslavend, elke keer als ik wat anders wil opzetten, grijp ik toch eigenlijk weer naar dit album.

Lekkere gortdroge woestijnriffs met van die heerlijk zwevende gitaarlijnen.

Begin met 4* maar daar gaat nog wel wat bovenop komen.

Favoriet van dit moment, dit album!

Alleen die cover van Alice Cooper is al meer dan briljant te noemen. In eerste instantie wist ik niet eens dat deze cover er op stond, totdat de eerste noten uit de cd speler rolde. Kippenvel maakte zich van mij meester en ik hoefde geen twee keer na te denken of ik de cover wel geslaagd zou vinden, dat was die meteen al. Het origineel is natuurlijk al een klassieker, maar deze versie staat als een huis en zijn stem leent zich uitstekend voor dit nummer. Zo heb ik van mijn favoriete nummer ineens twee geweldige uitvoeringen, die niets van elkaar hoeven onder te doen.

En de rest van dit album is ook ronduit geweldig, luister alleen al naar de tekst van World Is Gonna Break Your Little Heart en je kunt niets anders doen dan nog meer van deze artiest te gaan beluisteren. Voor mij de ontdekking van dit jaar, ook al is het album uit 2006.

Eerste drie nummers dacht ik , waar gaat dit heen, maar bij Black Candy komt de ommekeer. Voordeel is dat het weer een album is zonder fratsen of rare stemvervormingen. Weer terug naar het rock/metal geluid uit de begintijd. De stem van Danzig komt niet altijd even goed uit de verf, maar dat is eigenlijk altijd wel zo geweest, het is natuurlijk geen top zanger. De gitaarlijnen van Tommy Victor zijn overal goed aanwezig in traditionele Danzig stijl, maar wel met dat typische ¨Prong¨ geluid, noem ik het maar even voor het gemak.

Favorieten zijn Ju Ju Bone en het Pyre Of Souls tweeluik. Verder heeft Night Star Hell een einde dat zo op een van de eerste twee albums had kunnen staan, alleen mis ik dan wel weer de klasse van Chuck Biscuits op drums. Zeker geen slecht album, dat lekker stevig rockt met de vertrouwde Danzig sound.

Een beetje Danzig, een beetje Misfits, een snufje Volbeat, afgerond met Life Of Agony. Klinkt af en toe wat poppy, maar zeker heavy.

Het kan me niet ontgaan dat er soms ook nog wat electronica in zit a la Depeche Mode. Al met al een zeer compleet album, wat zeker zeer hoge ogen zou kunnen gaan gooien.

Vooral Tonight is een meegalmer van formaat en Honestly is het meest intense nummer van het album.

Aanrader!

En om even het verschil aan te geven, hij komt naar Amsterdam in The Max.

Eric Church | Events | Melkweg

In zijn thuisland treedt hij op in stadions volgens mij.

Om even kort op het album terug te komen, ik geniet echt met volle teugen en staat bijna non stop aan in de auto. Zeer divers en bewandelt net even wat andere paden. Door bijvoorbeeld dat lekkere snelle bluegrass riedeltje in Cold One. Damn Rock & Roll is klasse rock van de bovenste plank en hoe na het intro van Devil, Devil het nummer als een smooth county nummer los komt, heerlijk.
Verder de ballad A Man Who Was Gonna Die Young en het tekstueel fantastische Dark Side, vooral het einde ....Come Out To Play!!!.... Dan is Talladega is zeer hitgevoelig en doet het goed als je een eind aan het rijden bent. Al met al begint dit album met de knaller The Outsiders met tegen het einde van het nummer het betere hard rock werk. Al met al een zeer veelzijdig album, die ik zelf beter vind dan de vorige albums, die wat gelikter waren. Op zijn live album Caught In The Act komt het rauwe zoiezo al meer naar voren dan op zijn studio albums.

Echt een fantastische plaat, gaat dat horen, halfje erbij!!!

Oh ja, The Joint, een perfecte afsluiter.

Nog geen berichten bij dit album, terwijl deze eigenlijk beter is dan zijn voorganger, waar al wel het een en het ander bij staat geschreven.

Korte greep uit de songs.

Photosynthesis over (niet) opgroeien en de manier waarop je dat doet, ieder zijn keus op een waanzinnige gitaarlijn.

Substitute is een mooi liefdesliedje over de muziek, al had hij het op het eind toch liever anders gehad! luister dit nummer, dan snap je wat ik zeg.

Dan rocken we ineens de pan uit met Imperfect Tense, lekker tegen punkrock aanleunende meestamper.

Nog even noemen en zeker niet te vergeten, het kroonstuk van de plaat Long Live The Queen, over het einde van het leven van een hele goede vriendin. Zeer gevoelig nummer maar niet te melodramatisch, vooral als het refrein voor de laatste keer wordt gezongen loopt de kippenvel over mijn hele lichaam. Zie hier de clip.

Dit is slechts een greep van een aantal nummers maar de rest is net zo indrukwekkend.

DUS wie haakt aan !!!

Ik begin bij 4 sterren, maar ik weet nu al dat dit er meer gaan worden, dit beukt je echt uit je kisten!

Favoriete album van dit moment terwijl ik de EP van deze Portugezen eigenlijk wat tegen vind vallen. Die klinkt erg melodieus, terwijl dit echt pure hardcore is met wel weer enorm meezingbare refreinen.

Toch gebeurt het niet vaak, dat je tegen een onbekend album van een onbekende artiest (voor mij althans) loopt, die je verbijsterd achter laat. Maar als het gebeurt laat zo’n plaat je niet meer los. Altijd op zoek naar goede muziek stuit je soms ineens op een pareltje.

Deze plaat zou je eigenlijk als eerste moeten beluisteren, zonder dat je naar de hoes hebt gekeken. Alsof je in een tijdmachine bent gestapt en terecht bent gekomen in de jaren vijftig, waar net Jackie Wilson staat op te treden. Authentieker dan dit krijg je het niet.

De deur van een kroeg staat open en je stapt binnen in een wereld van vetkuiven, spijkerjacks, petticoats en omgeslagen broekspijpen. De band zet net het eerste nummer North Side Gal in en voor het podium begint gelijk iedereen te swingen, je moet ook wel erg hard je best doen om stil te kunnen blijven zitten bij dit nummer. De krachtige stem van de zanger wordt ondersteund door een geweldige ritme sectie.

Country Boy is een cover van Johnny Cash, maar op zo’n manier gespeeld, dat het net zo goed een eigen compositie had kunnen zijn. De cover doet niet onder voor het origineel, sterker nog het kan er prima naast staan.

Met Fire Bug wordt het niveau van de eerste twee nummers van het album doorgezet.

Dan wordt het even tijd om de lichten wat de dimmen en dicht tegen je danspartner aan te gaan staan. Het kwastje schuift rustig over de snare drum en Signs & Signifiers wordt ingezet. Dit nummer sleept en kraakt en is niet zomaar een ballad, het voert je weg naar een mooie plek onder de warme deken van de muziek. De snik in de stem is magistraal en versmelt met de instrumenten.

Daarna is het weer tijd om los te gaan met Wolf Teeth, de band swingt de pan uit en de zang is rauw en doeltreffend.

Daarna volgen de nummers elkaar op met een lekker tempo, echte pure rock-’n-roll van de bovenste plank. Bas, drum, gitaar en zang in één brok pure swingende harmonie. Sta op, beweeg, dans en zing mee met deze fantastische performers. Vooral Scratching Circles is een echt schoolvoorbeeld van de echte Rockabilly sound.

Bij het laatste nummer Scandalous gaat iedereen los, zelfs na zoveel swing en je denkt moe te zijn van het dansen, is het nog niet mogelijk stil te zitten. Het trio geeft je daar ook de kans niet toe.

Pas als het laatste nummer is afgelopen en de naald uit de groef van de grammofoonplaat getrokken wordt, ben je weer in het nu. Je staat bezweet met je koptelefoon op te kijken naar de plaat die er net mee opgehouden is. Met spierpijn in je heupen van het swingen realiseer je je, dat je hebt geluisterd naar een fantastisch album dat helemaal nog niet zo lang geleden is uitgebracht.

Het album is opgenomen met oude apparatuur en laat de tijden van Buddy Holly/Little Richard herleven. Rockabilly van de bovenste plank. Deze plaat is jouw persoonlijke tijdmachine. Hij brengt je echter maar naar één plek, de swingende jaren vijftig!

Al wachtende op de nieuwe Rancid, stuiterde ik op dit album. Ik had nog niet van deze band gehoord, toch bestaan ze al sinds 1996.
Erg lekker album en als je Rancid kunt waarderen, dan deze zeker niet links laten liggen

Vijftien zeer aanstekelijke ska/punk liedjes die zeker in je hoofd blijven hangen, vooral Sad Story, Bombs Away en Wishing Well zijn de aanraders. Verder klinkt overal dat heerlijke ska orgeltje tussendoor en worden de baspartijen lekker vet ingezet.

Ik zeg, dat smaakt naar meer...waar zat ik ook al weer op te wachten...oh ja, de nieuwe Rancid.

Ik kan niet anders dan 4,5* geven voor dit waanzinnige album. Wat een machtige muzikale composities. Alles lijkt op een onheilspellende tocht over de Siberische IJszee op een houten zeeschip dat piept en kraakt en het einde van de eindeloze reis zeker niet zal halen. Briljant!

Lekker jammen in de woestijn.

Volgens mij een aanrader voor iedereen die van stonerrock houdt, maar dan wel een wat luchtiger variant. Een bijna zomerse ervaring, echt heerlijke muziek met o.a. zanger Peter Stahl (Scream) en drummer Alfredo Hernández (Kyuss, QOTSA).

Soms klinkt het als een wat meer laid back QOTSA met het gevoel van Mark Lanegan erbij.

Lees ook deze recensie.

Vette aanrader!

Als je een lange tijd op een nieuw album moet wachten, zijn de verwachtingen altijd hoog gespannen. Zelf vind ik dit een prima album, ligt sterk in het verlengde van de vorige plaat. Dus voor degene die zich meer verwant voelen met het oude materiaal, zal dit album waarschijnlijk tegenvallen. Prima plaat, als een goed geoliede machine denderen de nummers aan je voorbij, melodieus strak en opzwepend.

PFFFF! wat moet ik hier van zeggen, welkom in het bejaardentehuis, waar de oudjes lekker in de tuin zitten te pingelen op een gitaar en het nog eens hebben over lang vervlogen tijden. Eerste paar nummers komen niet op gang en het lijkt of die gasten uberhaupt geen fut hebben om te spelen. Bijna had ik hem af willen zetten, omdat ik vanmorgen bijna achter het stuur in slaap viel.

Halverwege het album worden ze wakker en komen er nog een paar goede nummertjes voorbij, maar het blijft allemaal niet echt hangen. Lulu en Locomotive zijn wel aardig en ook Dominoes Fall is snel mee te zingen. het eindigt met The Highway, dit had ook op Tim zijn solo album kunnen staan, maar is wel een leuke song.

Laten we het zo zeggen de hoes ziet er stoerder uit dan dit album ooit zal worden. Eerst dacht ik ze grijpen terug naar het eerdere werk, maar het wordt allen maar softer en saaier. Jammer, maar dan zet ik toch maar liever de nieuwe Left Alone op, daar zit behoorlijk wat meer pit in.

Goh, kom je terug van vakantie krijg je een mailtje van mede MuMe'r, of ik wel eens van Reno Divorce had gehoord. Nou eigenlijk niet dus, maar het zou in de lijn liggen van mijn all time favorite Social D.

Dus dat betekent een zoektocht naar deze band, gelukkig was er een linkje van een videoclip meegestuurd, dus ik kon gelijk de koe bij de horens vatten. Hey die zanger, het lijkt wel een broertje van Mike Ness en hij klinkt ook nog zo. Tuurlijk denk je gelijk aan en goedkope ripp-off van eerder genoemde band, maar niets is minder waar. Dit is echt een waanzinnige band met een eigen smoel, met natuurlijk ook wel wat overeenkomsten met de punkrockers uit Orange County.

De single How Long's It Been? is gelijk een lekkere meezinger, wat ook gelijk het hoge niveau van dit album aangeeft. Overal wordt dit album goed ontvangen en zo ook bij mij. Het maakt het wachten op een nieuwe Social D. album wel wat draaglijker maar is tegelijkertijd geen vervanger. Ze hebben echt een eigen sound en dat is ook nog eens een waanzinnig lekkere sound. Zeg het voort!!!

Lowieke nogmaals bedankt voor deze waanzinnige tip!

Twaalf items in 22 minuten geeft de mediaspeler aan. Ga er voor zitten en laat het gebeuren. Er is geen ontkomen aan!

De start hakt er gelijk in en de toon is gezet. Hard snel en compromisloos. Het gitaarloopje in Die In You Own Cathedral is machtig spooky en zorgt voor een tinteling in de oren.
Geen tijd voor achterblijvers, want gelijk verzuip je in het volgende kolkende gitaargeluid. Na The Savior, The Swear Word komt er een relatief rustiger nummer met bijtende zang, briljant!

Dan wordt het tempo weer opgeschroefd en vooral het samenspel tussen de beukende stuwende drums en vette baspartij en gillend gitaargeluid is bij Disappointing Grade op zijn best.
Na The Inevitable End raak je dan eindelijk het bewustzijn kwijt en wordt je aan alle kanten geschopt bespuugd en met drumstokken om je oren geslagen (This Should Hurt A Little Bit). Genadeloos!
Death will change your Life (de titels alleen al zijn 5 sterren waard) hakt er nog wat verder op los en de zang is fel en toch ook melodieus.

Zo gaat het maar door, het een na het andere nummer wordt zonder enige terughoudendheid de ruimte in gestort. Als hoogtepunt, als je denkt dat je er bijna bent, wordt nog even het meedogenloze Wooden Nickels op je losgelaten. Prachtig gortdroog gitaar intro en een drum en zangpartij die uit je speakers druipt. Wat een hook en wat een gebeuk, hoogtepunt van het album.

Uiteindelijk wordt je bont, blauw en doof achter gelaten met Strong Wrong Opinion. Een beetje gas terug om weer op aarde te komen, hoewel de baspartij moordend is.

Deze 22 minuten staan gelijk aan een intensieve workout van een uur. Halfje erbij, enjoy!!!

Ben er aan begonnen. Eerste nummer Endless Love komt al gelijk lekker bombastisch binnen, rock met een poprandje. Kreeg er een klein beetje een Depeche Mode gevoel bij, ik weet niet of dat bij de tweede luisterbeurt ook weer gebeurt.
Enigma Machine rustig mooi opgebouwd, heldere zang, lekker refrein met speelse muzikale begeleiding. Nummer is niet te lang, precies goed. Dan wordt het ineens herkenbaar door Handsome Savior, al een paar keer beluisterd natuurlijk, lekker orgeltje en een beetje gospel achtergrond koortje. Begint rustig en werkt naar een mooie climax. En dan zit je toch een beetje te wachten op Inner Vision. Instant klassieker, een beetje, hoe moet ik het noemen, tegendraadse zanglijn, mooie subtiel geluid van de bas en het samenspel met de piano. Zang is van ongekende kwaliteit, deze is wel van het kaliber puntje van je stoel.
Zo'n nummer als Free as a bird kan ik zeer waarderen, misschien niet zo spannend, maar heerlijk met de minimale begeleiding op gitaar. Zit nu dus redelijk snel op de helft van het album, tot nu toe wat meer één geheel als het vorige album, daardoor misschien iets minder spannend. Op naar de tweede helft.

Little Angel gaat door waar Free as a bird eindigde, alleen halverwege wordt er weer lekker bombastisch uitgepakt, duurt dan iets te lang naar het einde toe voor mijn gevoel. Wat Tyler begint lekker upbeat, een beetje punkie bijna. Lekker zwaar basgeluid en stuwende drum. Paar goede hooks en gaat bijna een beetje rockabilly verder, bevalt me goed dit nummer
Goerlitzer Park begint als een mooie ballad en blijft ook zo, ik wacht eigenlijk een beetje op een uitspatting door de dreiging die er bij dit nummer doorheen voelbaar is. En die komt er dus ook wel door het lichte gitaargeweld dat eindigt met rustige piano en met de stem van Sivert zijn we weer beland bij het begin.
Nog twee nummers te gaan, even dacht ik dat ik bij At our evening table Soulsavers had opstaan. Begint met net zo'n orgel. Mooi nummer.
Het laatste nummer Ride on sisters, klein nummer met minimalistische gitaarbegeleiding. En die stem blijft gewoon steengoed, hoog of laag, hij raakt ze allemaal. Halverwege het nummer groeit het nummer muzikaal met orgeltje erbij maar blijft kalm en wonderschoon. Heerlijke afsluiter.

Zoals gezegd dit album voelt voor mij meer als één geheel met een duidelijk begin en eind. Dat maakt het idd wat minder spannend en Inner Vision blijft het hoogtepunt van het album. Maar voor mij wel echt een goed album, dat voorlopig nog wel meerdere malen zal worden beluisterd. Doe er uw voordeel mee!

Wat mij betreft de beste plaat ooit.
Wat een stem, wat een teksten.
Pure en eerlijke rauwe Punk 'n' Roll. Elk nummer is een juweeltje, het beukt, het sleept, het stuwt en neemt je mee naar bekende plekken: "Down here (with the rest of us)".

Social D. heb ik in eerste instantie leren kennen door het nummer "I Was Wrong", nooit had ik toen kunnen vermoeden dat de rest van de songs net zo ijzersterk zouden zijn als dit nummer.
Ik verval in herhaling als ik zeg: wat een wereldplaat!!!!
Maar ik doe het toch: Wat een wereldplaat!!!!

Kippenvel wanneer Mike Ness zich buigt over het bestaan van God (The funerals are nicer when we know you're there). Nog meer kippenvel wanneer ...the angel of death comes looking for me, will the angels sing, I hope I was everything I was supposed to be...
Om tot slot te ontdekken dat er wel een hemel moet zijn...cause i've already done my time in hell...

Ik kan alle nummers wel individueel gaan bespreken, maar je kunt de kracht van de songs het beste zelf ondergaan.
Dompel je onder in de zee van gitaargeluid van Mike Ness en de zijnen en laat je op het strand smijten door de vloedgolf van White Light, White Heat, White Trash.

...Thanx for the lessons that I have been shown...

Goede recensie van dit album, ik ben het dan ook helemaal met je eens.



Kingdoms Of Rain is inderdaad een gevaarlijke cover, maar wat een gevaarlijk mooie cover is dit geworden!

Zoals ik eerder ergens op internet heb gelezen vond iemand dat dit nummer al in zijn definitieve versie op Whiskey for the Holy Ghost staat en in zekere zin klopt dat wel, maar zelf vind ik deze versie toch een stukje beter.

De stem van Lanegan lijkt zwaarder te brommen dan ooit te voren, waardoor deze versie me direct naar de strot grijpt. Als die dit maal zingt ...this rain beats down like death... zie ik bloedroodgekleurde neerslag uit de hemel vallen en wordt het donkerste walhalla zichtbaar aan de verre horizon. En dan bijna tegen het fenominale einde van het nummer, weet ik niet wat ik hoor, maar het lijkt verdacht veel op Gregoriaans gezang of boedhistische monniken die Mark Lanegan vergezellen op zijn donkere tocht door het hiernamaals.

Dit is een verzamelalbum met oa nummers van The Cruel Sea en T 'n' T en nog veel meer van Tex zijn projecten. Ik weet het niet zeker maar volgens mij zijn die nummers opnieuw weer opgenomen en dat maakt er een prachtig album van. Het zijn over het algemeen ballads in de vorm van The Boatman's Call van Nick Cave.

Echt een dikke aanrader dit album, zet hem op repeat en geniet!

Ahhhhhhh heerlijk zoals lekkere vuige zompige bluesrock hoort te zijn. Vergeet Grinderman en The White Stripes even en zet dit waanzinnige album op. Het is mijn eerste kennismaking met de Beasts Of Bourbon, maar wat een kennismaking.

Het begint al gelijk goed met ...I used to give my money to the poor, but i don't care about nothing anymore... i used to watch the t.v. and worry about the war, but i don't care about nothing anymore...

Lekkere simpele en doeltreffende gitaarlijnen met de grove whisky stem van Tex Perkins.

Alle nummers zijn echt fantastisch en zelfs om 7.00 uur 's ochtends krijg je gelijk zin om er een goede fles van het een of ander bij te pakken, mits er maar veel alcohol in zit.
Heerlijk zoals die slepende ronkende gitaren je door het album heen loodsen.

Het nummer Little Animals is een rustpunt in het album en gelijk het beste nummer met een fantastische tekst, wat begint als een gevoelige "powerballad" eindigt met een leuke twist, gewoon naar luisteren en je begrijpt wat ik bedoel, een glimlach is moeilijk te onderdrukken.

Het laatste nummer is een waardige afsluiter van dit helaas te korte album. Het begint nog rustig met een bedankje voor het water, maar er gaat elke keer een schepje bovenop, tekstueel gezien bedoel ik daarmee, muzikaal blijft het dat geweldige doorrookte geluid wat de hele plaat typeert.

...Thanks for the water and the wine, thanks for giving me such a good time...

Hele vette aanrader...gaat dat uitproberen.

Verslavend!!!

Vanmorgen voor het eerst geluisterd, kilinkt goed.
Begint gelijk goed met All Hail en Do Wrong Right is gelijk een favoriet. Verder ligt Help Yourself , Working Mans Blues en Car Wreck zeer aangenaam in het gehoor.

Wat vooral erg leuk is aan deze band, is dat er echt verhaaltjes worden verteld, net als Johnny Cash dat zo goed deed. Ik moet er nog even achter komen welk nummer dat was, maar bij een nummer wordt het bijbelverhaal in een notendop verteld. Hier wordt oa verteld dat het voor de duivel ook niet makkelijk is om geen huis te hebben om naar terug te keren. De duivel was tenslotte eerst ook een engel , voordat hij werd verbannen uit de hemel.

Zo goed hoort een sinistere bluesplaat te klinken, luister alleen al naar het mooi Graveyard.

Dit is echt lekker zeg, nu het wachten is op nieuw werk van Dropkick Murphy´s en Flogging Molly, kan deze plaat je helpen om het wachten te verzachten, ware het niet dat dit eigenlijk veel beter is dan bovengenoemde bands. Wat een energie spat er van dit plaatje af, niet normaal.

Het begint licht puberaal met Hottress, maar zo fantastisch goed. Daarna gaat het alleen maar verder met Ivanhoe, wat een feest. Door het hele album heen behouden ze deze zeer hoge kwaliteit Celtic Punk, dat noem ik het maar (geen genre hier op MuMe). Ze brengen wat hoogstaande afwisseling met The Skrigjaärgen Polka en de acapella Eliza Lee. Dit te korte album sluit af met het geweldige Victory Square, een meeslepend nummer waarbij het tempo iets hoger ligt dan de traditionele ballad, wat geweldig gespeeld. Stuk voor stuk rasmuzikanten, die weten hoe ze de instrumenten het best tot zijn recht kunnen laten komen. Gooi daar die rauwe zangstem overheen en je hebt deze waanzinnige band, die binnenkort weer een nieuw album gaan uitbrengen. Hopelijk met twee keer zoveel nummers, want het smaakt zeker naar meer!

Ooooaaaarghhhhh dat eerste nummer is abnormaal, een woeste stoomlocomotief die overal overheen walst inclusief de loden pijpen die op de rails liggen!!!!

Whoooooo!!!!!! Whooooo!!!!!!!

Ineens zit ik mij te bedenken dat al mijn "helden" weer bezig zijn nieuw materiaal op de markt te brengen. En dan heb ik het niet over zomaar materiaal, maar echt goed studiowerk.

Neem bijvoorbeeld New Model Army die in 2005 met hun album Carnival een ontzettend goed album hebben afgeleverd, dat je zo naast Thunder And Consolation kunt zetten.

Vervolgens in 2006 bracht The Alarm met Under Attack een nieuw album uit, dat zo kan aansluiten bij het oude werk, als ik de recensies mag geloven. Zelf ken ik dit album nog niet, maar nu ik toch met een revival bezig ben, zal dit niet lang meer duren.

En dan is er nu in 2007 ineens een nieuw album van The Mission en wat voor één!
Dit album wordt echt bij elke luisterbeurt beter en ik ontdek steeds meer pareltjes. Keep It In The Family doet me nog steeds niet zoveel, moet ik eerlijk zeggen, maar bij Belladonna begint het echt te kriebelen. Na drie luisterbeurten begin ik al mee te zingen met To Love And To Kill With he Very Same Hand en dan na het iets mindere Aquarius And Gemini (tenminste het refrein vind ik iets minder) begint de plaat pas echt te leven met songs als Blush en Chinese Burn. Ook naar het werkelijk prachtige Father zit ik met verstokte adem en kippenvel te luisteren.
De melodie van Running With Scissors blijft ook maar in mijn hoofd spelen, heerlijk!
De tekst van Absolution bezorgt mij de rillingen en de afsluiter Grotesque is mischien wel het beste nummer van de plaat, wat een prachtige afsluiter van een meer dan mooi album van deze wave veteranen.

Deze plaat rockt als nooit te voren en de prachtige new wave gitaarlijnen (iets minder aanwezig als bijvoorbeeld bij de eerste albums) maken het geheel af.

Voor mij is dit album de verrassing van het jaar.
Eerst wist ik nog niet dat er een nieuw album uit kwam en nu ik hem heb, geeft dit gelijk weer een aanleiding om de oudjes ook weer eens te beluisteren en toch maar naar Zoetermeer te gaan.

Hulde voor The Mission ze kunnen het nog steeds!

SUUUUUUPPPPPPPEEEERRRRR!!!!!!!!

Wat een feest wat een vreugde wat een speelgenot, het duurt maar een half uurtje, maar zo lekker dat voor je het weet de speler weer op repeat hebt gezet en hup daar gaat ie weer.

17% 18 to 25 WWWWAAAAARRRRRRRGGGHHHHHH!!!!!

Dit blijft toch het 5* album van Voivod wat mij betreft. Zo afwijkend van de destijds heersende metalbands. Ik had deze al een tijd niet meer gehoord, pas weer eens gaan luisteren. Een golf van herkenning ging door mij heen, wat een fantastisch album.

Al gelijk bij The Unknown Knows wordt je heerlijk op het verkeerde been gezet, met verderop in het nummer een heerlijk refrein.

Hoogtepunt van de plaat is Astronomy Domine (zelf heb ik niks met Pink Floyd), wat een dromerige wervelwind knalt er door de speakers.

Tot aan het sluitstuk Sub-Effect komt het ene juweeltje na het andere voorbij.

Deze plaat is ook voor niet-metal liefhebbers een echte aanrader.

Nu begonnen met The Outer Limits en Angel Rat, waarbij ik bij The Outer Limits toch een beetje de magie mis. Angel Rat gaat volgens mij meer richting Nothingface.