Deze plaat is samen met The Spotlight Kid een meer commerciële Captain Beefheart maar wat kan mij het schelen. Ik vind Captain Beefheart altijd al een heel interessante persoon, zowel qua persoonlijkheid als qua muziek.

Toch kon geen enkele plaat, is het nu Trout Mask Replica of Safe as Milk mij meer overtuigen van de Captain dan deze samen met Spotlight Kid (ik heb de beiden op 1 plaatje staan).

De plaat swingt van begin tot einde. De ene song begint hij met een pakkende ritme gekoppeld met de nodige schunnige teksten die je doen lachen tot je er bij neervalt. Top deze man...

Voor mij zijn de prijsbeesten op deze plaat zijn voor mij het bluesy My Head Is My Only House Unless It Rains en het aandoenlijk moeie liefdeslied Her Eyes Are a Blue Million Miles.

Deze man heeft een stem als een klok die met de nodige hillariteit je toch met je beide voeten op de grond kan houden. Top deze man, jammer dat hij niet meer is...

Dit is, zoals beaster al zei, een leuke jazzy pop plaat. Deze heb ik vandaag op de rommelmarkt voor 0.50 cent gekocht en ik moet eerlijk toegeven deze plaat is wel die prijs meer dan waard.

Deze dame doet mij denken aan Vaya Con Dios of Duffy maar dan in een jazzy 80ties productie. De Jazzy grooves die haar stem begeleiden passen perfect in het plaatje.

Enige spijtige aan deze plaat is eigenlijk dat ze wat te veel van het zelfde bevat. Voor mij had de plaat gewoon gereduceerd kunnen worden naar 9 à 10 nummers.
Als je de laatste 4 bekijkt die nemen gewoon het niveau van deze verzamelaar naar beneden. Wat meer variatie had gewoon gemogen na een tijdje heb je het wel gehad met deze plaat.

Prijsbeesten op deze plaat voor mij zijn And I take it for Granted, More More More en Every Little Bit...

Slotsom kom ik uit op een 3-3.5 voor deze dame, die helemaal vergeten lijkt te zijn.

Net als Father McKenzie reken ik mezelf helemaal niet tot het selecte groepje van “jazz-kenners”. Ik kan wel enorm genieten van een goed gemaakte jazz plaat vol afwisseling en sfeervolle geluidstoetsen.

Charles Mingus kende ik reeds van zijn meesterwerk “The Black Saint and the Sinner Lady”, met deze referentie op zak heb ik me dan natuurlijk vol enthousiasme op dit oudere werk gestort, een interessante studieronde zo bleek al snel.

Deze plaat vergelijk ik graag met een storm in een aquarium. De kakofonische (snelle en ook agressieve ) momenten wisselen zich af met zwoele (meer rustig) voortkabbelende tonen. De plaat swingt van her naar der zonder dat het zijn huiselijke en luistervriendelijk karakter verliest, dit is zeker niet de meest ingewikkelde Mingusplaat.

Net als op de hoes verloochend Mingus hier niet zijn roots, niet alleen de Aziatische invloeden (zie cover van dit album), maar ook gospel en zijn liefde voor de jazzmuziek van Duke Ellington komen hier naar voren. Net als bij alle andere Mingus platen word deze plaat ook vooral gekenmerkt door Mingus zijn legandarische karakter en zijn uitbarstingen, gelukkige gebeurt dit enkel via een artistieke weg.

Op Gunslinging Bird stelt Mingus zich bijvoorbeeld kritisch op ten opzichte van het succes van Charlie Parker. Dit nummer had eigenlijk “If Charlie Parker Were a Gunslinger, There'd Be a Whole Lot of Dead Copycats" moeten heten, maar wegens de te lange titel hebben ze deze ingekort. In die tijd was Charlie Parker namelijk de ster aan het jazz firmament en zoals dat nu nog steeds is wordt succes spijtig genoeg meestal gekopieerd.

Jammer enkel van dat verschikkelijke bonustrack “Strollin”, vooralsnog vind ik dat dit nummer die niets extra bijbrengt op deze overigens volledig intrumentale plaat.

Toppers zijn hier voor mij: Far Wells, Mill Valley; New Now Know How en Gunslinging Bird. Slotsom een 4 voor deze worp van Mingus.

Deze plaat ooit gekocht voor 1 euro, de prijs die ik er ook voor over zou hebben. Deze plaat valt zeker en vast tegen qua vocalen en qua teksten die redelijk voorspelbaar zijn.

Toch zet ik deze plaat soms op om een soort feel good gevoel te krijgen. Het gevoel van zieje wel iedereen kan zingen, zie je wel dat je eens redelijk erg uit de bocht mag gaan maar doe het dan met overtuiging. Ook ergens uit jeugdsentiment omdat ik een vriendin had die deze plaat echt tof vond en die heb ik dan ook ooit voor haar verjaardag gekocht....

Nuja er is wel een lied die mij enorm en smells like teenspirit doet denken...

Dit is inderdaad afgezaagd en totaal oninteressant, spijtig dat mensen dit op dit forum zetten eigenlijk. Noem je dit muziek dan.... Ik versta dat mensen hiermee kunnen lachen maar ik noem het beschamend om met zo'n album op de proppen te komen.

Dit is inderdaad de perfecte plaat dat ze gemaak hebben, luistert lekker weg heeft een hoog hitgehalte maar toch mist men dat tikkeltje meer om het een topplaat te maken.

Ik geloof ze gewoon niet , het is mij allemaal wat te rooskleurig, alsof alles altijd rozegeur en maneschijn is. Waar is de spanning, wat is er mis met een een negatieve klank? Wat mij betreft hadden ze meer moeten schommelen met de gevoelens van de luisteraar zodanig dat diemeegezogen zou worden in deze plaat.

Nuja ze hebben het niet gedaan, ik vergelijk deze plaat dan ook graag met een koekendoos, lekker en je neemt er graag wat van mee, maar het blijft allemaal niet hangen. Geef mij maar van die snoepen die blijven kleven aan je tanden en waar je langer over gaat nadenken.

Maarja iedereen kent de hits, en die liggen dan ook allemaal in het verlengde van de plaat, voor mij is het een grote herhalingsoefening. Een plaat waar je jezelf graag aan laat vangen, maar snel vergeet bij het horen van een andere plaat.