Op deze plaat heeft Peter Gabriel het gevonden, hij wil en zou muziek maken met een zeer theatrale nasmaak dat is hem hier dan ook daadwerkelijk gelukt, het resultaat is, voor mij nogthans, zijn beste plaat tot op heden.

Hier balanceert hij echt mooi tussen Pop en het theatrale iets over the Top, Na dit album is hij steeds vaker echt over the top geweest verder zeker nog goede platen, maar toch allemaal minder dan deze.

Verrast wordt je zeker, aloewel... Het doet mij enorm denken aan de gekende ballets van Gabriel zoals Father Son enz;...

Nu missen deze ballads wel het nodige pit, piano en strijkers is mooi maar deze blijken toch duidelijk te kaal te zijn om alleen deze plaat te dragen. Graag had ik hier wat meer franjes gezien.

Over de songkeuze niets dan lof maar alsje dan bijvoorbeeld The Boy in the Bubble of Streetspirit beluisterd dan merk je dat hij de oorspronkelijke songs helemaal aanpast zodat het onmiddelijk een heel ander verhaal lijkt te zijn. Dit kan ik vaak appreciëren maar op deze plaat vind ik dat de meeste songs toch in een redelijk saai jasje worden gestoken.

Eind afrekening wordt dus een 2*

Ooit stelde ik mij de vraag of er eigenlijk nog pareltjes in de muziek waren die ik niet kende (hoe pretentieus kan je zijn), dat was dan ook voor ik op Musicmeter actief werd.
Sindsdien heb ik dan ook enkele "nieuwe" interessante bands leren kennen...één ervan is dan ook zeker Peter Hammill. (een tip van Minsterfool, waarvoor dank).

Toen ik deze plaat voor het eerst hoorde moest ik onmiddelijk denken aan David Bowie, op sommige momenten lijkt deze plaat echt op een ruwere versie van Low. Ik stel me deze plaat dan ook voor als de versie die Low ongeveer zou geweest zijn zonder de bijdrage van Brian Eno.

Omdat Ik me dus niet kon ontdoen van het idee dat deze Peter Hammill eigenlijk goed had gekeken naar ene David Bowie, bij het maken van deze plaat, heb ik ook wat zitten googlen om meer van deze artiest te weten te komen.

Nu blijkt dat niet Peter Hammill maar David Bowie waarschijnlijk zijn inspiratie zocht bij Peter Hammill's werk. Nuja echte bewijzen zijn er niet van maar als je kijkt naar de carriere van deze Peter Hammill en het innoverende karakter van deze man lijkt het ook wel logisch dat hij voor menig artiest eigenlijk wel een grote inspiratiebron is geweest.

Zo blijkt ook uit een quote van John Lydon (Sexpistol zanger): "Peter Hammill's great. A true original. I've just liked him for years. If you listen to him, his solo albums, I'm damn sure Bowie copied a lot out of that geezer. The credit he deserves, just has not been given to him. I love all his stuff". Daar ben ik dus ook overtuigd van na het horen van deze plaat.

Op deze plaat combineert Peter Hammill prachtig mysterie, waanzin en totale choas in elkaar. Bij de eerste luisterbeurt dacht ik onmiddelijk dat dit eigenlijk een stukje ongeregelt zou zijn, niets is minder waar en dat blijkt dan ook na enkele luisterbeurten.

De plaat is mooi uitgebalanceert, alle songs leiden als het ware naar het finale lied Flight. The Flight wordt als het ware nog epischer. Het geheel lijkt in de eerste instantie een kale bedoening, met weinig instrumenten, maar niets is minder waar. Fluit, Saxofoon, Guitaar, Drum, Syntesizer en Tambourijn worden gebruikt in dit mini epos.
Prachtig vind ik het om te horen hoe hij met deze instrumenten je meesleept in deze doemplaat.

Waarom zou je als MUME-lid deze plaat moeten beluistern?

1) Als je als mij David Bowie fan bent en een kijkje in zijn cd-kast wilt nemen dan zul je zeker deze plaat tegen komen.
2) Het is een fantastisch meeslepend epos die geen enkel moment verveelt.
3) Mensen die graag Magazine en co... graag horen zullen hier ook echt hun hart kunnen ophalen.

Beluister deze plaat zeker en vast van maar 37 stemmen is wat mij betreft toch heel weinig voor iemand die van grote invloed was op David Bowie maar ook op een latere genertie muzikanten.

Dit is zeker een uniek document waarin Syd Barrett toont wat voor een talent hij eigenlijk wel is/was. Als je breinen als Roger Waters en Richard Wright zodanig kunt beïnvloeden door jou bedoelingen en zo'n document kan afleveren die zoveel vrijheid creëerde voor de toekomst van de latere Pink Floyd, dan ben je een genie. Daardoor mijn appreciatie voor Syd Barrett.

Ik heb deze plaat sinds lange tijd weer eens opgelegt. Ik vroeg me af of Pj Harvey met dit album mij nog bekoren, en het antwoord was kort en bondig ja , ze kan mij nog bekoren.

Stories from the City, Stories from the Sea is een muzikaal epos over New York, de stad waar ze deze plaat heeft opgenomen. Je hoort en voelt duidelijk de spanning en druk die deze stad bij Pj Harvey opwekte. Vanaf het begin wordt het al duidelijk, bij songs zoals Big Exit waarin Polly zingt " ... this world is crazy give me a gun".

Toch komt deze plaat niet over als een paranoia plaat, en dat is best ook. Later bezingt ze haar liefde voor deze stad uit, " Baby, baby Ain't it true I'm immortal When I'm with you ". Het is me nog niet heel duidelijk als dit over een fysische liefde gaat of over een fictieve liefde met de stad New-York.

Nuja, ook een van de sterke songs is zeker en vast The Whores Hustler and the Hustlers Whore, een song die gaat over de lusteloosheid die mensen leidt tot wandaden, maar natuurlijk ook This Mess where'in het duet met Thom York. Ooit leerde ik deze versie kennen door een cover versie van Jasper Steverlynck en Maaike Cafmayer op Humos Toppoll, wat blijft dit toch een prachtig nummer.

Conslusie: waarom zou je deze plaat moeten beluisteren.

1. Omdat het een Mercury Prize gewonnen heeft, en andere prijzen, zou het je aandacht al kunnen trekken

2. Als je houd van Nick Cave, Marianne Faithfull, etc... dan heb je hier vast ook wel iets aan (btw. dit album is mede geprocuced door onder andere Rob Ellis van the Bad Seeds)

3. Verder is dit gewoon een staaltje van pure emoties met goede lyrics.

Voor mij dan ook de ideale gelegenheid om af te komen met een 4 -4.5 voor dit album.

Dat is voor mij dan msh ook de enige die als verbetering geldt. Maar als je dan Without You I'm Nothing en English Summerrain hoort dat is voor mij helemaal naast de kwestie en heel wat minder dan het origineel.

Vooral de versie met David Bowie kan ik mij over ergeren. Het is enkel 2 stemmig voor mijn part deden ze het helemaal in een nieuw jasje als je iemand als Bowie strikt om een duet te doen dan doe je toch heel wat meer dan deze povere poging.

Dit was mijn eerste kennismaking met Prince, de toon was onmiddelijk gezet. Natuurlijk kende ik Purple Rain (song) al, maar ik had nog nooit een heel album gehoord van deze man. Toen ik Musicology zag liggen voor 2 Euro dacht ik, it's now or never en heb hem gekocht.

Deze plaat brengt onmiddelijk een zwoele en vrolijke sfeer binnen in de huiskamer. Sedert dien heb ik hem om de zoveel tijd toch eens beluistert en nu brengt het nog altijd dat vrolijke en toffe sfeertje binnen, reden te meer om dus eens mijn mening er bij neer te pennen.

Musicology had ik al gehoord op Mtv en dat klonk alvast veel belovend. Ik kan eigenlijk geen beter nummer bedenken om deze plaat mee te beginnen dan deze titel song, het swingt en neemt je mee doorheen een feestje zoals ik ze zelden gehoord heb.

Prince wordt vaak geassocieerd met kitch en dat is dan ook met recht en rede, maar wat kan het me wat schelen deze kitch hoor ik graag. Je hebt onmiddelijk zin om te gaan dansen, onmiddelijk zin om mee te dansen en wat kan deze man toch gitaar spelen.

ik had al veel horen boffen met Prince zijn gitaarkunsten, maar had zijn genialiteit nog niet echt ondervonden. Tot ik deze plaat beluisterde. Niet dat hij hier ellenlange solos speelt maar de virtuositeit spat er toch lekker van af, wat wou ik dat ik zo kon spelen (nice dream maar kom)

Een nadeel aan deze plaat is dat het begin idd zeer bombastisch en sfeervol opend maar op het einde zakt het wel in elkaar, komt hij op met wat tragere liedjes ,zoals hij altijd wel eens doet, en die songs beklijven dan ook niet echt. Jammer maar dit trekt het niveau van het album zeker niet helemaal naar beneden.

Nu twijfel ik tussen 3.5 en 4 maar ik zal Prince toch het voordeel van de twijfel geven hij krijgt van mij een 4.