Ik denk dat deze Kid A veel heeft betekend voor vele muziekliefhebbers onder ons... bij mij heeft ze ook echt bijgedragen aan mijn muzikale ontwikkeling.

Deze plaat kan ik tot nu toe met 2 andere projecten vergelijken namelijk met Low van David Bowie en met Brian Eno & David Byrne - My Life in the Bush of Ghosts. Wat ook groot pionierwerk was in die tijd. Voor Kid A was denk ik het werk van Brian Eno toch wel de grote inspiratiebron samen met enkele Dj uit die toenmalige scene... dan denk ik bijvoorbeeld aan Dj Shadow...

Maar toch echt top dat deze band zo'n plaat kan afleveren en de rockwereld zo kan veranderen... Puik werk van Thom York en co...

Ja, ik versta je frustratie maar moet toch (als fan die het traject cronologisch heeft afgelegt) zeggen dat deze cd toch niet zo schittert was als de latere platen. Er staan enkele goede nummers op als Blow Out, You etc... maar deze plaat is zeker niet van het kaliber dat je kon voorspellen wat komen zou.

De volgende plaat slaat bij mij ook niet zo aan als ze bij al de rest doet op MuMu. Wederom staan er enkele goede songs op maar heel de plaat is daarvoor niet schittert.

Nuja deze plaat moet je gewoon in zijn perspectief zien, het was hun eerste plaat die ze maken als band. Ze wouden dat er enkele hits op staan. Dat is dan ook met één heel goed gelukt.
Maar hierop hoor je helemaal geen experimentele stukken of baanbrekend werk wat je bij de andere platen wel hoort natuurlijk.

Conclusie van de plaat, je moet er niet zo veel bij voorstellen zie het gewoon, in zijn perspectief en tijdgeest en dan zul je de plaat wel kunnen waarderen. Dit is helemaal niet te vergelijken met de rest die volgen zou...

3 sterren is dus mijn verdickt.

Ja, na de heuse klap op de kaak, het schockmoment van het eerste album luister je eigenlijk naar dit album met huizenhoge verwachtigen. Het is zeker geen slecht album, maar toch een andere productie en het feit dat je eignlijk ook al gewend bent geraakt aan de directe sound van RATM maken het moeilijk om dit album eigenlijk naar waarde te schatten.

Ik ga er zeker nog enkele keren naar moeten luistern om een definitieve score toe te kennen.

In een moment van zwakte probeerde ik deze plaat, ik dacht bij mezelf misschien is deze Rihanna toch nog niet zo slecht als ik dacht. Ze blijkt de rijzende ster te zijn aan het pop firmament en dat was Madonna ook ooit dus ik zou ze toch wel eens moeten proberen. Zo gezegt zo gedaan, maar ik ben toch duidelijk van een kale reis thuis gekomen.

De plaat bestaat duidelijk uit 2 delen, het eerste deel zit vol met hits en is dus ook makkelijk uit te luisteren (aloewel er toch echt slechte songs tussen zitten zoals Breaking Dishes), het tweede deel staan er geen hits op en dat maakt het echt moeilijk om aan te horen. Niet alleen heb je nergens het gevoel dat je wil bewegen gezijn ook gewoon argie slechte songs met Question Existing als slechte pop song ooit gehoord.

Nuja duidelijk is ook dat deze Rihanna eigenlijk gewoon een marketingobject is. Ze kan helemaal niet zingen, ze doet mij eigenlijk enkel maar denken aan een mekkerende schaap. Wel een mekkerend schaap die ondersteund word door niet de minste producers. Nuja als de inhoud niet goed is helpt de verpakking ook niet zo beister veel, dat moeten die marketeers toch ook ooit eens doorhebben.

Nuja deze Rihanna-uitstap heeft mij maar meer overtuigt in mijn mening. Je moet de dag van vandaag niet zo bijster veel talent hebben om een plaat te maken en daarmee succes te hebben, de looks zijn veel belangrijker. Nuja soit gelukkig heb ik Mule Variations van Tom Waits dicht bij mij in de buurt van mij liggen dat zal mijn wel weer verblijen.

Deze muziek is zo glad en ongeloofwaardig. Ik moet onmiddelijk aan enkele kerstplaten denken die ik al van kindsaf verafschuw.

Dit is dus duidelijk niet representatief voor het werk van Rod, maar het nodigt ook verder niet naar uit om andere platen te gaan beluisteren.

Mijn eerste reactie na het krijgen van deze plaat om te recenseren was van wow toevallig ik heb deze liggen in mijn platenkast, ik kon mij echter helemaal niet meer herinneren hoe ze klonk want ik had ze indertijd samen gekocht met de plaat “Amused to Death”, die mij meer beviel dan deze plaat.

Toen ik er de eerste keer opnieuw naar luisterde wist ik onmiddellijk waarom ik mij deze plaat niet meer kon herinneren, ze is ook helemaal niet zo interessant als bvb Amused to Death.

Deze plaat wordt vooral getekend door een typische jaren 80 sound, die elektronische drums en bijbehoorde synthesizer heeft een zowat kille sfeer aan deze plaat, wat eigenlijk perfect aanleunt bij het thema “Radio KAOS”. Een thema die wat in de trant ligt van The Wall en The Final Cut, het gaat hier inderdaad weer om een conceptplaat over oorlog en het zinloze ervan.

Ik wil op voorhand zeggen dat daar helemaal niets mis mee is om dit als thema van een plaat te nemen, het werkt ook goed bij The Wall of Amussed To Death, enkel dit jammer als dit een thema is die doorheen al je platen blijft weerhalmen, dan begint het wel een beetje afgezaagd te worden.


Daarenboven vind ik dit verhaal ook iets te ver gezocht. Het gaat over het personage Billy die leeft als een plant, niet kan spreken maar wel de gave heeft om radiogolven op te vangen en te interpreteren zonder radio. Hij leert via computer technologie en telefoons toch te communiceren met de wereld en probeert zo controle te krijgen over zijn leven en vooral om de wereld die verkeerd aan het draaien is.

Voor mensen die het hele verhaal er eens willen lezen, check dan zeker eens deze website: Radio Kaos - Roger Waters - bellagio.co.nz

Zoals ik al zei is de plaat vooral getekend door een jaren 80 geluid, waarbij Roger Waters toch probeert dicht bij het Pink Floyd geluid te blijven. Het nummer Four minutes heeft een zeer hoog “A Great Gig in the Sky”gehalte, hier wordt ook enkel een pianootje en een vrouwenstel die uithaalt om het nummer te bekleden. Het liedje Me or Him doet mij ook spontaan de vergelijking met Us or Them maken van Richard Wright van op The Dark Side of the Moon, jammer genoeg ook een surrogaat van het originele.
Op deze plaat wordt ook heel duchtig gebruikt gemaakt van gesproken gedeelten om het verhaal duidelijk te maken wat ook doet denken aan The Dark Side of The Moon en dan uiteindelijk natuurlijk het verhaal die heel wat meeheeft van The Wall. Mij lijkt het een wilde collage van veel goeds maar van een mindere kwaliteit.

Roger Waters heeft dan wel enkele aanpassingen moeten doen, zo heeft hij de gitaar van David Gilmour ingeruild voor een Saxofoon, die hier het soleerwerk voor zijn rekening neemt, wat zeker een hele aanpassing is. De synthesizer van Richard Wright worden hier ook verandert in een iets meer jaren 80 geluid. Wat de plaat ook een meer gedateerd gevoel heeft en goedkope versie maakt van de originele sound van Pink Floyd. Ik kan mij eigenlijk niet van het idee ontdoen dat Roger Waters snel met een nieuwe plaat wou uitkomen omdat de rest van Pink Floyd dat jaar ook uitkwamen met A Momentary Laps of Reasons.

Ten slotte de slotsom, lijkt me gelijk een toffe luisterplaat om eens op te leggen als je zin hebt in een verhaal over de zinloosheid van oorlog enzo… Maar eignlijk meer dan een plaat om de collectie van Roger Waters/ Pink Floyd aan te vullen is het ook niet. Vandaar dat ik een score van 3/5 toch redelijk rechtvaardig vind.