Dit is perfect voer voor mensen die graag de muziek van Rammstein horen. De link is natuurlijk nooit echt ver weg als je metal met een electronisch tintje in een Duits jasje,

Mij kan het wel bekoren al is het zeker geen muziek waar ik dagelijks zou naar kunnen luisteren.

Vandaar een 3 sterren...

Prachtig debuut van Lanegan, maar toch blijft het allemaal nog net niet genoeg uitgebalanceert, wat ik bij de latere albums echt kan appreciëren.

Deze plaat bestaat uit een aantal goede songs zoals Down the Dark (met Kurt Cobain) , Eyes of a Child, The Winding Sheet en dan natuurlijk de rare versie van Where did you sleep last night die onmiddelijk naar de keel grijpt.

Wat bij de latere albums, dan vooral bij Bubblegun echt een sterk geheel vormt en de songs nauwkeurig en strategisch werden geplaats. Bij deze zijn er nog net teveel van het zelfde en wordt et op den duur zelf een beetje saai. Nuja na meerdere malen te beluisteren blijkt deze plaat een echt verrijkende ervaring.

Maar het is wel duidelijk dat deze man meer in zijn marge geeft dan enkel een door-merg-en-been-gaande stem, hij beschikt over een goed schrijftalent en de songs zijn goed opgebouwt. Nuja op latere albums vooral Bubblegun komt dit beter uit de verf.

Mauro die de singersong writer kant op gaat en zich redelijk rustig houdt. Je moet het horen voor je het gaat geloven. In ieder geval klinkt de plaat kalm maar het blijft je boeien.

Ooit ben ik deze gaan zoeken na het zien van een reportage over Mauro zijn leven en zijn invloeden. In die reportage speelde hij dan Blood in my Eyes van Bob dylan, dat wist ik toen niet dat het van Dylan was dus heb ik deze plaat maar gevonden.

Het was verrassend om te horen, want na het zien van die reportage had ik een beeld van Mauro als fantastische Freak op een gitaar, op deze plaat bleek het dus anders te zijn. Hier speelt Mauro beheerst maar hij kan je toch boeien met rustige en kalme songs.

Deze man blijft mij altijd wel ergens boeien is het niet met zijn gitaar dan is het met zijn manier van zingen. Nooit iemand zo afstandelijk horen zingen en toch op een manier waarin mij redelijk betrokken voel en geïnteresseerd blijf.

Met deze plaat wilde metalica hun sound verjongen, om zo het nieuwe millenium in te stappen. Dit vond ik indertijd toen ik het nieuws hoorde al een dom idee, toen mijn broer mij achteraf nog eens de plaat liet beluisteren, wist ik dat ik gelijk had.

Wat was er gebeurt met de sound van Metallica, niet alleen veranderden ze de sound van de band veel te drastisch, maar Lars Ulrich leek van langst om meer op een Metaalwerker in plaats van een begenadigd drummer. Ik hield het de eerste luisterbeurt geen 2 liedjes uit, wat was me dat een verschrikking.

Metallica was verandert in een grommend, agressief monster een waar je eerder van wegloopt dan dat je er naar wilt blijven luisteren. Waar waren de lekkere gitaarriffs met goddelijke drums, waar was de cool gebreven die deze band doorheen hun platen toch bleef uitstralen?

Achteraf bleek je dan van de band te vernemen dat interne conflicten aan de grond lagen van deze nieuwe verandering, Metallica was een monster geworden en niet meer de band vrienden die samen rockte.

Nuja is het de waarheid of is het een leugen we zullen het nooit weten, maar ik ben er nog altijd van overtuigt dat deze nieuwe sound vooral te wijten is aan een mid-life crisis, willen jong klinken terwijl al wat ouder wordt. Geef mij maar andere bands die waardig ouder worden en daarmee niets van hun klasse verliezen.

Wat is dat toch met die helden van vroeger? Het lijkt nu haast eeuwen geleden dat Moby een van de meest succesvolle electo albums heeft gemaakt, Play. Velen dachten dat dit de eerste van enkele vernieuwende platen zou zijn, niets is minder waar.

Op 18 flakkert de hoop op een nieuw meesterwerk nog een beetje op, maar daarna hing het eigenlijk maar bergaf met deze Moby. Hij releasde wel nog wel enkele succesvolle radiohtis (wat nu ook wsl weer het geval zal zijn) maar meer kwam er niet meer van. Wat is dat toch met die helden van vroeger?

Zijn ze hun inspiratie kwijt? Is er geen uitdaging meer? Is the limit bereikt en is de tijd nu gekomen om gewoon nieuwe commerciële herhalingsoefeningen te doen. Waarschijnlijk wel,

Ik had er nog alle hoop bij toen ik moby hoorde praten over zijn carriere, toen hij zei dat hij nu op een punt stond dat artistieke vrijheid voor hem het belangrijkste is, ik hoorde het hem graag zeggen. Vanaf nu maakt Moby enkel nog platen die hij zelf zou willen horen, iedereen mocht het horen en weten. Jammergenoeg betekend dit duidelijk ook het maken van muzak en enkele nietszeggende melodieën.

Voor mij staan er maar 2 memorabele nummers op deze plaat namelijk vooral Shot in the Back of the Head (met een prachtige clip van David Lynch) en in een iets mindere mate dan de single Pale Horse. Dit is natuurlijk veel te weinig voor de man die ooit mij kon boeien met Play en 18.

Deze plaat zal ik zeker nog een aantal keer afspelen maar dan wsl op shuffle in mijn Mediaplayer tussen andere liedjes maar verder komt er volgens mij niet veel van in huis. Ik heb als fan dan ook maar een pijnlijke conclusie, Moby blijkft enkel maar een schim meer van zichzelf.

Wat is het toch heerlijk om naar een debutalbum te luisteren, zeker als het zo'n experimenteel album is geworden van een band die later echt groot zou worden. Moloko heb ik pas leren kennen zoals de meeste met het succesvol album Statues, maar na het beluisteren van die plaat wou ik wel eens het debut van deze band gaan beluisteren.

Het is een wonderlijke reis geworden door een fantastisch muzikaal landschap. Je wordt overweldigd door Electro, Dance, Trip-Hop tot Disco,... een hele waaier aan muziekgenres dat aan een georganiseerde chaos doet denken, en dat is het ook wel een beetje.

Je hoort duidelijk dat Roisin Murphy en Mark Brydon op deze plaat vanalles uitproberen om een definitieve sound te creëren. De funderingen zijn hier al zeker gelegd voor wat later een zeer succesvolle band zou worden.

Bij het horen van deze plaat moet ik ook onmiddelijk denken aan het album Zita Swoon - I Paint Pictures on a Wedding Dress (1998) van Zita Swoon, wat ook een zeer experimentele plaat is waarbij dat Stef Camil Carles ook de Disco probeert in zijn muziek te brengen (wat hem ook zeer goed lukt trouwens, dit is dan ook een top album).

Conclusie na het beluisteren van dit album is dan ook simpel: het is een leuk, experimenteel album van een groep met veel potentieel, alleen is het bij vlagen dan ook wel iets te experimenteel geworden en gaan de song dan net iets over the top.

Eindverdickt 3- 3.5 sterren