John Cale's laatste plaat is echt een goed uitgebalanceerde plaat geworden vol met experimenten. Zoals bij de meeste van zijn platen, probeert hij van alles uit en ligt de nadruk vooral bij de sfeer die de plaat uitstraalt, deze heeft voor mij dan weer de sfeer van een kille avond waarbij jij opweg naar huis wandelt en over heel wat dingen aan het mijmeren bent.

Sommige mensen klagen hier over de falset-stem die John Cale hier hanteert maar voor mij is dat net een meerwaarde. Het heeft zo'n scizofreem gevoel aan deze plaat, door al deze verschillende stemmen, wat zeker een vervreemdende maar plezierige ervaring oplevert. Het zuigt je zowat de plaat in.

Naast het vele experimenteer staat er maar een meezinger op, wat ook altijd relatief is bij John Cale, namelijk Perfect. Bij deze song moet ik onmiddelijk gaan denken aan Fear is Man's best Friend, het heeft zo'n beetje dezelfde sfeer weer.

Voor mij is dit zeker een leuke ervaring van Cale, die je eigenlijk op geen enkel album onbewogen laat, voor mij duidelijk een 4* album.

Ik heb deze man toch eens gechecked, nadat ik al die lof hoorde over zijn vorige 2 lp's. Nuja ik weet niet of dit echt representatief is voor zijn verdere werk, maar ik had er gewoon meer van verwacht.

Het allemaal wel best lekker, lekker autotunes, maar niet zo geniaal als John Legend zijn status deed vermoeden. Liedjes als Green Light en Everybody Knows zijn catchy songs niet meer dan dat.

Op dit album doen er vele artiesten een gaspreformance, zoasl Brandy, Kanye West en Estelle. Enkel die laatste ( Estelle) kan mij overtuigen, de reggea die ze toedoent aan No Other Love is wel prachtig.

Verder staan er op dat album gewoon toffe ballads op niets speciaals, niet slecht, niet goed... Ik had gewoon meer verwacht van deze man , meer Soul en minder R&B, aloewel dit een toffe combinatie zijn maar op deze plaat is het toch te veel R&B.

Verder vind ik deze plaat ook niet zo muzikaal: Voor mij is dit een kale bezetting, of een kille productie mij om het even. Je hoort piano en beatmachine, daaraan merk je dat het door een rapper geproduceert is. Voor mijn part is dit zeker een spijtige zaak, laat een soulproducer dit produceren en het is heel wat beter.

Nuja voorlopig geef ik dit album de voorkeur van de twijfel, 3 sterren.

De man maakt de coveren tot een kunst. Niet alleen legt hij er meestal een heel ander gevoel bij neer, hij maakt zich ook de songs eigen. Wat een klasse, zeker als je weet dat de man blind aan het worden was en doodsziek...

Luister bvb. naar Hurt of Personal Jesus zelden kwamen de nummers zo duidelijk en direct over. Het is als het ware alsof ze zich in je huid vastzetten en hun gif lossen.

Ik geef toe, msh is gif niet het juiste woord, want het is puur genieten deze plaat. Maar het feit dat het zo aanstekelijk werkt en dat het verslavend werkt is wat ik eigenlijk bedoel

Topartiest waarvoor ik altijd respect zal hebben.

Dit is idd een fanatisch slotakkoord van een reeks fantatische platen waarbij de meesten postuum zijn uitgekomen. De bedrukte sfeer en de benarde situatie zitten in deze cd verwikkeld.

Een prachtig maar pijnlijk slotakkoord dit. Laten we hopen dat de platenfirma de legende nu laten zoals ze tot nu toe is, nu dat we zo'n mooi beeld hebben van deze wereldster.