Björk beschreef deze plaat als een geheel van alles die zich onder haar huid afspeelde. Ik kan mij helemaal in deze beschrijving vinden. Je hoort als het ware de rare hersenkronkels die uit deze exentrieke dame komen.

Het is een soort mix van kalmte en onderdrukte angst... Prachtig toch deze plaat staat in schril contrast met haar vorige werken zoals Debut en Post. Debut was het iets speelsere broertje terwijl Post dan het excentrieke tegenhanger vormt voor deze plaat.

Ik heb telkens de indruk dat deze drie en wsl ook homogenic samen eignelijk een beeld geven over de ware aard van deze dame. Kun je deze artieste omvatten in een zin...

Neen dat msh niet maar volgens mij wel in 4 platen. Laat het dan haar eerste 4 officiële albums zijn. Dit is toch zeer lovenswaardig voor een artieste dat ze haar hele persoonlijkheid in haar muziek kan leggen. Dit lukt enkel de groten der aarde reken voor mijn part dan maar Björk bij deze selecte groep.

Idd dit album kun je met een woord samenvatten: KUNST. Deze plaat is kunst, zoals bertus hierboven al vermelde hier gebruikt dylan zijn diepste pijnen en zet ze om in echt diepgaande songs.

Het verhaal is iedereen wel bekent. Dylan zat in een scheiding met zijn vrouw en kon het maar niet verwerken. Je zou denken dat dit het ideale moment is om een melangolische en zeemzoeterige plaat te maken, niets is minder waar. Op deze plaat maat Dylan hem kwaad, kwaad tenopzichte van zijn ex-vrouw...

Luister bijvoorbeeld maar naar Tangled up in Blue wat een pracht lied gewoonweg geniaal is die plaat. Neem nu bijvoorbeeld de eerste regels van die song en ook van die plaat. Deze leiden perfect de plaat in, het gaat hier inderdaad om verdriet maar ook vooral over woede.

Early one mornin' the sun was shinin',
I was layin' in bed
Wond'rin' if she'd changed at all
If her hair was still red.
Her folks they said our lives together
Sure was gonna be rough
They never did like Mama's homemade dress
Papa's bankbook wasn't big enough.
And I was standin' on the side of the road
Rain fallin' on my shoes
Heading out for the East Coast
Lord knows I've paid some dues gettin' through,
Tangled up in blue.

Dit is gewoonweg pure poëzie, zelfs literatuur bijna een boek opzich wordt vertelt in deze lijnen;

Wat deze plaat dan nog specialer maakt dan ze nu al is de muzikaal magistrale omlijsting van deze plaat. Waar het soms redelijk hoekerig klint bij dylan denk dan maar bijvoorbeeld aan de debuutplaten of New Morning hebben we hier te maken met zwoele en melodieuze riffs, msh wel de beste uit heel diens carriere. (eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat ik Blonde on Blonde nog niet heb gecheckt).

Voor mij is de slotsom redelijk eenvoudig 5 sterren en een 5de plaats in mijn top 10

Als Bob Dylan had ik wel weer zo'n verrassing verwacht... Bob houdt wel van een beetje commotie. Nuja waarom eigenlijk die commotie, omdat een rockster een kerstplaat maakt voor het goede doel. Nouja het maakt mij niet echt veel uit, laat hem maar proberen ik beoordeel dan wel op mijn manier, cd per cd.

Deze plaat kan mij eigenlijk voorals nog niet bekoren. Het heeft een weinig vernieuwende indruk op de songs die hij covert. Jammer weliswaar dat had ik enigzins wel gehoopt. De openingssong het catchy nummer Must Be Sante kan wel een glimlach op mijn gezicht toveren maar voor de rest blijft deze plaat mij weinig tot niets boeien...

Spijtig maar deze plaat van Dylan krijgt van mijn part een 2, toch zal ik hem wsl wel kopen voor het goede doel dan...

Deze plaat dit weekend in londen voor 5 Pond gekocht om mijn verzameling aan te dikken, maar deze bleek toch van een mindere kwaliteit dan dat we gewend zijn van mr. Dylan.

De verschrikkelijk gedateerde jaren 80 productie met van de pot gerukte fantasietjes zoals dat kinderkoor (lit)tekenen deze plaat.

You want to Ramble en Precious Memories zijn de enige twee lichtputnen op deze plaat.

Daarom kort maar krachtig een 1,5 sterren voor deze plaat.

Deze plaat is een mooie mix geworden van twee artiesten uit twee verschillende generaties. Langs de ene kant heb je Bobbejaan de oude cowboy en langs de andere kant heb je dan weer Daan die hier duidelijk zijn stempel op de productie zet.

Je hoort ook duidelijk dat Daan goed geluisterd heeft naar de American Records van Johnny Cash. De hele plaat is een beetje in de zelfde sfeer opgenomen. Jammer alleen dat de teksten van Bobbejaan continue balanceren van pakkend tot gewoon ludiek, jammergenoeg ongewild.

Een ander verschil ligt hem in de keuze van songs, zo kiezen hier voor eigen nummers en dat siert hen. Voor mij is dit een mooie plaat om de lange carriere van Bobbejaar samen te vatten.

Het album zelf begint heel goed tot en met Flowers of Shanghai maar daarna zakt ze voorals nog een beetje in elkaar. De laatste songs zijn er wat teveel aan. Paardenhoofdstel, Verankerd zijn bijvoorbeeld minder passend op de plaat, maar wel representatief voor het leven van Bobbejaar.

Kortom een plaat van hoogtes maar ook enkele duidelijke laagstes.... slotsom 3 sterren voor een mooie productie en een pakkend begin.

Voor mij is deze plaat echt gewoon kunst ... Ik vind het altijd tof als een plaat zich verheft tot kunst en dat het meer dan alleen maar muziek voor je wordt. Voor mij zijn Brian Eno en David Byrne al lang niet meer bezig met gewoon muziek maken maar gaan ze op zoek naar de grenzen van de mogelijkheden van het medium muziek.

Als je naar deze plaat bijvoorbeeld luister en je weet niet dat het uit 1981 afstamt zou je zo denken dat het nog dit jaar of rescent is uitgekomen, toch fantastisch? Deze plaat is in alle opzicht baanbrekend geweest... je hoort hier weer bondig sampelen op een heel ruwe wijze als ik het zo mag zeggen. Genres worden hier bundig met elkaar gemixt, Afro meats Funkrock... meats electro... wat nog allemaal.

Deze plaat voegt zich voor mij naast Low die ik al eerder als architectuur beschouwde wel deze plaat kun je niet zo noemen van mijn part. Waarom? De reden is gewoon simpel het zijn voor mij te veel apparte flarden muziek voor mij is het een soort van Stop Motion cd... verschillende impressies van muziekstukken worden aan elkaar gebreit en vormen als het ware een soort geheel.

Zoals ik dus al zei deze plaat staat voor mij naast Low, niet toevallig ook met Brian Eno...Topplaat, ben blij dat ik deze op goed geluk heb gekocht...

Deze muziek zijn idd allemaal gewoon prefab hits. Ze worden op de massa afgevuurd, door heelwat commerciële sponsoring behind the scenes en na een tijdje komt het erdoor als hit.

Jammer dat velen zich zo laten vangen aan deze schijn en dat ze niet verder kijken dan de Ultatop. Voor velen gaat er daardoor ook een hele andere wereld open als ze eenmaal eens naar andere zenders luisteren of gewoon weg eens het internet afschuimen.

Nuja voor iedere leeftijd bestaat er een muziek je kunt het pubers ook niet kwalijk nemen als ze zich met deze muziek laten inladen. Madonna werdt trouwens vroeger ook zo bestempelt..

Een betere opener konden ze voor zo'n plaat niet gevonden hebben. Het opent groots net als het ego van de doorsnee amerikaan.

Verder verteelt Bruce prachtig de verhalen van verschillende doorsnee amerikanen. Zo hoor je het verhaal van de Vietnam Veteraan, verliefde pubers en de doorsnee werkman.

De pracht ligt hem bij de verwoording van Bruce de manier waarop hij de karakters in zijn songs tot leven brengt. Zo voel je mee met het cynisme op Born in the USA.

Al bij al haalt deze plaat het voor mijn part niet met Born to Run een plaat van een grotere waarden en dit voor een simpele reden. De muziek is hier net als bij Born to Run bombastisch maar hier missen we de sax van Clarence Clemons en andere leden van de E-Street band.

Jammer, maar toch een dikke 4