In deze plaat gaan ze voor mijn part van Shoegaze à la Sonic Youth (Frances Farmer Will Have Her Revenge on Seattle en Gallons of Rubbing Alcohol Flow Through the Strip, maar dan harder en andere vervorming) tot de Popsongs van de Beatles. Als je luistert naar dit album is het eignelijk een hele reis doorheen een hele muziekgeschiedenis.

In deze plaat hoor je eigenlijk tot wat Kurt Cobain allemaal in staat was. Je hoort zijn gekneld brein die worstelt met zijn zelf en zijn status als Rockster, die hij helemaal niet wou zijn. Je hoort hem de frustraties van hem afwerpen bij liedjes als Scentless Apprentice die geïnspireert is door het boek Parfum van Patrick Soutkin. (nu ook op film Perfume, zeker eens bekijken).

Daarnaast komt Kurt als een Songschrijver ook goed naar voren op liedjes als Rape me, All Apologies, Pennyroyal Tea maar voor mijn part ook op Serve the Servant wat voor mij toch een vergeten beauty is op deze plaat.

Vele mensen schijnen eigenlijk niet te weten dat deze man eigenlijk een goede songsmith was die wist wat een lied moest bevatten. Eigenlijk is het jammer dat men enkel een beeld van ontketende puber van hem hebben overgehouden, want eigenlijk was deze man de stem van de jaren 90 (samen met Eddie Vedder dan).
Maar de eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik ook een van deze personen was, overlaast heb ik mijn fout ingezien bij het bekijken van Classic Album aflevering van BBC omtrend Nevermind.

Voor mij blijft deze msh net iets onder Nevermind (doordat het eigenlijk makkelijker verteerbaar is allemaal), maar het toont nog eens de klasse die de artiest Kurt Cobain eignlijk had, en welk een verlies zijn dood eigenlijk wel betekende.
Gelukkig liet hij ons 3 heelijke albums achter om van te genieten.