Ik heb deze plaat nog eens onder het stof gehaalt, als vroegere Queen fan heb ik deze in mijn puberjaren toch echt vaak opgelegt. Maar nu ben ik toch tot het besef gekomen dat ik me deze plaat toch beter voorstelde.

Het opent echt prachtig met de titelsong van het album innuendo. Een prachtig theatraal nummer die eigenlijk zo zou gepast hebben op A Night at the Opera samen met the Show must go On heeft zo wat het theater en opera gevoel bij mij, maar kom. Het nummer bestaat uit twee delen een gewoon deel en dan wordt het geheel wat vertraagt en komt de fantastische spaanse gitaar van Steve Howe, heerlijk nummer om een plaat mee te beginnen.

Het tweede nummer I'm Going Slightly Mad is een kippenvel nummer, het is gewoon geniaal hoe hij zijn eigen gevoelens daarin kan beschrijven. Het moet ook gewoon bijna zo geweest zijn, doet mij toch sterk denken aan de beschrijving van Comfortably Numb van Pink Floyd. I think i'm a bananatree... geniaal...

Daarna hebben we Headlong een klassiek Queen nummer uit de eindjaren.

Maar daarna zakt het album eigenlijk gewoon in als een pudding,.. wederom veel verschillende genres naast elkaar zoals we dat gewend zijn van Queen maar deze plaat is eigenlijk ook...jammergenoeg... te wisselvallig.

Het eindigt natuurlijk wel met een mooi orgelpunt, met The Show Must go on, prachtige teksten, prachtig lied, geniale songwriter,...Enkel jammer dat het midden en de minder bekende songs het hier laten afweten..

Prachtige plaat, als geheel die staat als een huis, het is duidelijk hieral dat queen veel in zijn mars had. Hier primeren als nog de gitaar en de hoge zang, later zouden ze het heelwat minder hard doen, wat ik wel jammer vind.

Als fan moet ik dus eerlijk toegeven dat ik eerder fan ben van Queen uit de beginperiode, later hebben ze nog andere mooie albums gemaakt maar die waren zeker op het einde minder hard. Innuendo is daarvan een mooi voorbeeld, maar deze is dan weer een mooi staaltje van hun kunnen.