Het eerste wat door mij heen raast als ik naar deze plaat is achitectuur, voor mij is deze plaat een staaltje van pure muzikale architectuur. Het heeft duidelijk het beeld van een metropool (in dit geval van Berlijn). Luister bijvoorbeeld naar Speed of life, je kunt je zo voorstellen dat je op de autosnelweg op de ring rond Berlijn bevind, in het helse verkeer dat daar heerst, mij wekt het allesinds die indruk.

Bij Breaking Glass rij je zo binnen in de stad, een stad die heel wat te lijden heeft door de Koude Oorlog, het is een verdeelde stad. Die verdeelde stad blijkt ook de ideale setting te zijn voor het verhaal van David Bowies persoonlijk leven, die ook in een dipje zat. Hij stond op scheiden met zijn vrouw en had ook duidelijk een drugs en alcohol probleem, maar daar zijn al zovele prachtige reviews over geschreven dat ik u graag naar deze reviews doorverwijs.

Dan heb je natuurlijk het heel contoversieële tweede gedeelte met ambient muziek, met grote dank natuurlijk aan de Ambient guru Brian Eno. Deze ambient gedeelten kleuren de plaat mooi op,je blijft verder wandelen door de stad en je krijgt het onmiddelijk het gevoel dat in die tijd daar ook moet geheerst hebben , het kille gevoel van gevaar en verraad die achter ieder hoek verschuild. Prachtig hoe hij dit muziekaal aantoont.

Dit is niet zomaar muziek, dit is kust, dit is architectuur, muzikale architectuur, doe je ogen dicht en wandel door deze muzikale stad opgebouw met bliepjes en allerlei verschillende geluiden die uiteindelijk toch zeker een cogerent geheel vormen. Prachtig, dit is pure muziekpropaganda kom en luister naar dit. Doet mij ook aan Kid A denken die voor mij ook een hele stad/universum rond in de plat bouwt, prachtig gewoon.

Deze plaat kwam ik ooit tegen in mijn favoriete cdwinkel, die nu jammer verplaast is naar ergens anders. Wat mij onmiddelijk aan deze plaat aansprak was de cover. De cover doet onmiddelijk al denken aan een "doemplaat", een soort van wanhoopsplaat waar hij met zijn laatste longinhoud om aandacht en hulp schreeuwt.

Ik heb deze plaat dan ook maar onmiddelijk gekocht, mede doordat de prijs ook goed meeviel (5 euro voor een Bowie).

Bij de eerste luisterbeurt was deze plaat eigenlijk bijna onmiddelijk geklasseert. Het sprak mij niet aan, een plakboekje van allerlei doemplaten, het deet me veelal denken aan een mislukte mix tussen Station to Station en Let's Dance ( mijn favoriete plaat en zijn negatieve tegenhanger).

Het spreekt voor zich, aangezien er meer lekkers te belusiteren was, dat ik deze plaat dus ook een hele tijd gemeden heb. Pas sinds kort naar aanleiding van het beluistern van Low, ook zo'n prachtplaat, heb ik deze plaat een 2de leven gegeven.

Nuja de vergelijking met Station to Station en Let's Dance blijft voor mij, maar ik het nu beter appreciëren. Deze plaat zal nooit een hoogvlieger zijn, want daarvoor is het nog steeds het beter knip en plakwerk in mijn ogen, maar toch schuilt er veel potentieel in.

Als ik luister naar Day-in Day-out moet ik eigenlijk onmiddelijk denken aan de opener van Staion to Station ( Station to Sation dus..)
Het zal dan waarschijnlijk de atmosfeer die dat lied creëert zijn die dat doet denken, maar verdere songs als Time Will Crawl of Never Let me Down vind ik dan ook sterke nummers.

Naast die songs valt de cd wat in elkaar. Bowie valt meer een meer terug op clichés van vooral zijn Funkperiode ( Let's Dance en Young Americans). De songs lijken net iets te lang, dat gospelkoortje op de achtergrond is ook wel achterhaalt en sommige songs lijken gewoon wiskundig samengesteld.

Wat bedoelt hij daarmee zul je denken, wel... De songs zoals bvb Beat on your Drum is gewoon teveel structuur lijkt wel zo'n rekensommetje, Verse + verse = Chorus.... en dat komt omdat de overgang te duidelijk is en niet zwoel in elkaar overgaat. Spijtige zaak want dit verklaart volgens mij deze lage score voor een album die in principe nog altijd geen hoogvlieger zou zijn, maar zeker een respectabele middenmotor zou kunnen zijn.

Is het een (artistiek) dipje in David Bowies leven of is het album te snel samengestelt dat vraag ik mij af bij het beluisteren van deze plaat.... Nuja Bowie had in die periode ook meer en meer acteerwerk en zal dan ook wel minder met zijn muziek bezig geweest zijn, jammer want dit is toch zeker een mindere platen in zijn oeuvre.

2.5 ster voor het potentieel die ik in deze plaat toch hoor... vooral Day-In Day-Out, Time will Crawl en Never Let me Down dan.

Deze plaat eens beluistert op aanraden van aERodynamIC waarvoor dank. Deze artiest had ik nog nooit beluisterd en ik wist dus niet wat ik miste... Hoe luid het gezegde nu weer? Ongekend is onbemind ... dat was in iedergeval het geval bij deze plaat.

Sinds ik deze binnen had heb ik deze plaat onmiddelijk 2-3 keer na elkaar beluisterd en hij bleef me maar boeien. Wat is dit een top plaat... Prachtige stem, heerlijke lyrics en fascinerende geluiden dat is gewoon de simpele optelsom.

Hier schuilt heel wat in van de geflipte onbegrepen artiest tot het tedere innemende van een eenzame houthakker... Het doet me denken aan Nick Drake maar ook ergens aan Elvis Perkins. Deze laatste zal wel heel duidelijk naar deze artiest geluisterd hebben. Toch blijft deze plaat beter dan het oeuvre van Elvis Perkins die ik ook uitermate kan appreciëren.

Deze plaat krijgt voor mijn part na 5 luisterbeurten onmiddelijk de 4.5, wat een plaat ik ben heel onder de indruk.

Nogmaals bedankt aERodynamIC