Lekkere plaat van Ray Charles, die ik steeds meer ga waarderen! Het begint meteen goed met het swingende Bye Bye Love. Daarna volgen veelal rustige nummers over voornamelijk liefdesverdriet, die best relaxed zijn. Het neigt wel een beetje naar de corny kant met zo'n strijkorkestje en koortje erbij. Het klinkt echter niet irritant, dus dat moet kunnen. Dit soort rustige nummers worden bovendien ook nog afgewisseld met een spetterend blaasorkest zoals bij Half as Much of Just a Little Lovin'.

Het album schijnt nogal belangrijk geweest te zijn in verschillende opzichten. Doordat Ray Charles zich toelegde op de blanke country-muziek en zijn eigen draai hier aan gaf, kaartte ie de rassensegregratie van de jaren '60 aan. Uiteindelijk vond ie zelf dat er uiteindelijk geen verschil tussen country en de zwarte blues-muziek zat. De teksten van beide stijlen zijn down to earth en zeggen gewoon zonder opsmuk waar het op staat.

Met zo'n albumtitel schep je natuurlijk verwachtingen! Het geniale heb ik niet echt gehoord van Ray Charles, wel dat ie gewoon goede muziek kan maken. Af en toe een beetje jazzy door weliswaar helaas een overdaad van een stel onnodige keihard tetterende blazers, maar het swingt wel lekker weg. Naar het einde toe komen wat rustige soulnummertjes langs en die vond ik prettiger om naar te luisteren. Beetje corny met zo'n 'whoooooeehooooee'-koortje erdoor, maar het komt er mee weg .

Country is niet mijn favo genre, maar dit kan ik ook niet oervervelend vinden. Ray Price heeft een nogal treurige plaat bij elkaar gezongen en dat doet heel oprecht. Dat kan ik dan wel weer waarderen. Maar voor de rest kan ik in Night Life niet een geniaal nummer vinden, maar wellicht heeft dat ook te maken met het genre. Met alle respect, country vind ik niet de meest aansprekendste muziekstijl, laat staan hoogstaand.