Hee, dit album is al 55 jaren oud, maar een liedje herkende ik meteen: Blueberry Hill natuurlijk . Die Fats Domino lijkt me een vrolijke snuiter en dat straalt de hele plaat ook uit. Het album staat vol brave rock 'n roll-nummertjes die allemaal erg aan de korte kant zijn. Maar dat deert totaal niet, het is een prima swingende plaat geworden, die lekker wegluistert.

Met al die vrije dagen tussen Kerst en Oud en Nieuw heb je zeeën van tijd. Heerlijk om eens door allerlei lijstjes te struinen. Wat was het sportmoment van 2012, beste film van 2012, die vermaledijde top 2000 van Radio 2 en nog meer van dat soort dingen. Toevallig kwam ik terecht op de 1001 Album You Must Hear before you die-lijst. Normaliter ben ik redelijk wars van goede voornemens en dat soort shit, maar deze lijst lijkt me wel de moeite waard om in chronologische volgorde (hoe autistisch!) te luisteren. Okee, daar gaan we

Van Frank Sinatra kende ik eigenlijk maar van My Way en New York New York, maar de beste kerel heeft een vrij indrukwekkende lange carrière gehad vol muziek en allerlei onderscheidingen. Hij heeft ook nog redelijk succesvol geacteerd, maar ik denk dat ie toch het best is als zanger. Wat een mooie plaat is dit geworden! Sinatra ging toentertijd door een zware periode met depressies en mislukte relaties, dus vandaar de melancholieke jazzy sfeer. In the Wee Small Hours klinkt ook heel tijdloos vind ik. Anno begin 2013 klinkt dit nog steeds fris en niet gedateerd.

Het viel me op dat alle nummers hetzelfde tempo hebben. Ik dacht in het begin, dat gaat toch vervelen, maar gaandeweg het luisteren denk ik dat een uptempo nummertje het hele album verpest zou hebben. De beste plek en tijd om naar dit album te luisteren is op een rustige zinderend hete zomeravond boven op een penthouse in New York, genietend van het uitzicht. Zo stel ik het me dan voor. Helaas zit dit er voor mij (en voor velen anderen ook vrees ik) er niet in. Maar als muziek om in slaap te vallen, past dit album ook prima denk ik. En dat bedoel ik dan uiteraard als een groot pluspunt!

Zohee, wat een verschil met Sinatra's vorige plaat! Was ie met In the Wee Small Hours nog een grote hoop ontroostbare treurigheid, met Songs for Swinging Lovers is onze grote vriend weer helemaal opgeknapt. Hij heeft er weer helemaal zin in, want mên, wat een vrolijkheid legt ie in zijn liedjes, die gemakkelijk in het oor liggen trouwens. Favorieten vond ik trouwens How About You? en natuurlijk I've Got You Under My Skin.

Dit zijn domweg leuke liedjes om te horen. Ik mag dit soort lekkere wegluistermuziek wel hoor. Echt opmerkelijk vind ik folk-muziek niet, maar als het uitgevoerd wordt zoals Fred Neil dat kan, dan vind ik het best oke . Er valt niet zoveel hier op aan te merken, dus ik houd het maar hier bij .

Ohja toch nog iets, speciale aandacht voor de allerlaatste track: Cynicrustpetefredjohnraga. Wat een titel en het liedje zelf klinkt bizar tof.