Het vorige album dat ik een review heb gegeven was Revolver van The Beatles. Als je dat gaat vergelijken met zoiets als de Beach Boys komt, dan valt het me wel op dat dit toch wat kinderachtiger en simpeler dit klinkt, al beweren de commentaren anders. Pet Sounds wordt geroemd door de complexere melodieën en de prachtige harmonieën. Het schijnt ook geïnspireerd te zijn op Rubber Soul van The Beatles.

Nah vooruit dan maar, ik hoor het stiekem dan ook wel. Een paar bekende nummers van hen zijn ook best het horen waard hoor, maar zoiets als Don't Talk, dat is gewoonweg glazuur brekend! Wat een suffe lamme sound is het. En ohja zo'n albumcover werkt ook niet echt mee om het iets meer pit te geven .

Bweuh, niet helemaal van de tijd is deze muziek. Ik moet het natuurlijk in de geest van die tijd zien, maar dat neemt gewoonweg niet weg dat het heel oubollig klinkt. De hoge zang daarbij vind ik redelijk lelijk. Daarbij klinkt de muziek zelf te simpel, zeker als je het vergelijkt met andere popbands uit die tijd, zoals The Beatles natuurlijk. Het heeft niks verrassends of opmerkelijks qua melodie of instrumenten in zich. Anyway, ik kan hier niet zo heel veel mee.

Al een wat meer poppy dan hun vorige album 'With the Beatles' en daardoor ook beter naar mijn mening! De liedjes zijn catchy en verlopen ook leuk. Er worden namelijk geen standaard akkoordenschemaatjes afgewerkt, waardoor het af en toe verrassend klinkt en daarbij ook nog eens lekker in het oor. Jammer dat het album zo kort duurt, had wel wat meer willen horen, maar goed The Beatles hebben niet zo'n bescheiden oeuvre, dus er is nog genoeg te ontdekken .

Ik ken de Beatles niet extreem goed, groot was dus mijn verbazing toen ik Tomorrow Never Knows voor het eerst hoorde. Wtf hoor ik nu!? Wat klinkt dit modern, fris en ohja ook nog supervet. Als je me had verteld dat dit een track was van The Chemical Brothers, had ik het ook geloofd. Supergaaf hoe dit snerpende nummer de boel opzweept met zulke lekkere herrie. Groot is dan ook het contrast als je daarna een liedje opzet, waarin diezelfde Beatles zingen over dat "we all live in a yellow submarine". Niet dat dat meteen een minder nummer is.

Integendeel! Ik vind Revolver echt een steengoed album van The Beatles. Moet de latere albums van hen ook nog eens horen, maar denk wel dat dit één van de beste is. Je hoort echt hoe volwassen de band overkomt. Moeiteloos lijkt het hoe ze de ene gave track op de andere kunnen laten volgen. Zonder problemen worden er diverse muzikale ongein uitgeprobeerd, waarbij vooral die Indische sound opvalt. Normaal vind ik dat niet zo geweldig, maar hier past het prima. Dit album ga ik zeker vaker opzetten .

Van de welbekende (ja toch?) 1001 Albums You Must Hear Before You Die-lijst heb ik er nu een stuk of 50 geluisterd. Veel muziek en artiesten kende ik natuurlijk wel min of meer, maar alle albums had ik sowieso in zijn geheel nooit eerder gehoord. Rubber Soul echter is het eerste album wat ik al van tevoren kende en nu ik het de afgelopen tijd weer vaak opzet, vind ik het steeds briljanter worden.

De Beatles hebben hun imago als band dat leuke poppy muziek maakt, van zich afgeschud. Rubber Soul klinkt best wel wat ernstiger, of in ieder geval serieuzer te nemen. De liedjes zijn nog steeds erg kort, maar blijven boeiend. Ik vond de rustigere nummers zoals Michelle, Girl of In My Life de uitschieters van Rubber Soul. Ze zitten qua melodie leuk in elkaar . Begin nu benieuwd te raken naar de andere albums van The Beatles, want op een paar verzamelalbums na, heb ik die nog nooit gehoord .

Lekker plaatje hoor van de Beatles. Alles klinkt heel ongecompliceerd en simpel, maar tegelijkertijd is het ook allemaal heel prettig om naar te luisteren. It Won't Be Long en Roll Over Beethoven vind ik de toppertjes . Laatstgenoemde nummer rockt ook het hardst vind ik. Eigenlijk mocht er wel wat meer schwung zoals dat van Roll Over Beethoven in de andere nummers gebracht worden. Soms klinkt het allemaal net iets te braaf en statisch. Maar goed dit was nog een vroeg album van The Beatles. Ze zouden nog een hele muzikale en grandioze ontwikkeling meemaken!

Bij al die folkrock-deuntjes luister ik er continu half naar en zonder dat ik het doorheb is de muziek na een tijdje afgelopen en ben ik alweer vergeten wat ik nou eigenlijk gehoord heb. Dit soort platen laat bij mij niet een indruk achter, zo ook deze plaat van The Byrds. Maar dat betekent niet dat ik het ergerlijk vind, sterker nog, dit kan ik gerust de hele middag opzetten zonder dat het me irriteert!

Er zitten alsnog wel wat uitschieters tussen: Mr. Spaceman en Eight Miles High vond ik de beste tracks. De instrumentale versie van John Riley swingt ook als een gek, alleen jammer van dat ellenlange geleuter wat daarna volgt. Maar wat deert het? Ik zet de eerste track van de Fifth Dimension weer op en voor ik het besef luister ik dit weer lekker gemakkelijk weg .

Heerlijke wegluistermuziek is dit zeg. Mr. Tambourine Man en We'll Meet Again zijn voor mij de bekendste nummers en vind ik ook het leukst om naar te luisteren. Het is allemaal heel okee wat je te luisteren krijgt: mooie harmonieuze samenzang, rustgevende gitaarriedeltjes en eigenlijk is het vooral ongecompliceerd chill. Heel veel verheffende of opmerkelijke dingen heb ik niet kunnen ontdekken (daar is het ook de plaat niet voor), maar dat deert niet. 3,5 ster voor dit album!

The Chirping Crickets door Buddy Holly en the Crickets, jaja dit kan ik wel waarderen. Ook al kun je hier wel wat op aan merken, want oef, deze klinkt muziek wel heel erg oubollig, maar tegelijkertijd ook oprecht. Bij het horen denk ik telkens 'Wat een gezelligheid, wat klinken die jaren '50 onbezorgd, relaxed hoor!'. Dit album bevat simpele geinige rock en roll deuntjes en veelal allemaal dan in hetzelfde swingende straatje.

Wel vraag ik hoe baanbrekend die Buddy Holly geweest is. Heb het album nou een paar keer gehoord maar er blijft op That'll Be The Day na, nauwelijks iets hangen. Zo opzienbarend vind ik het dus niet, wel leuk om naar te luisteren, dat dan weer wel. Is het niet dat Buddy's onfortuinlijke vliegtuigongeluk er niet voor gezorgd heeft dat ie postuum zo enorm gewaardeerd wordt of is dat wat te kort door de bocht?

De hele tijd zit ik na te denken: waar ken ik toch dat nummer Take Five van? Misschien van zo'n chille Grolsch-reclame van een aantal jaren terug? Het zou er in ieder geval goed bij passen. Hoe dan ook, ik vind dit echt een tof jazzalbum met veel piano. Muziek met dat laatste instrument kan bij mij eigenlijk nooit stuk. Naast Take Five klinken de andere tracks ook goed tot supersterk, beetje filmsoundtrack-achtig ook.

Dit heeft de tand des tijds niet helemaal goed doorstaan, sterker het klinkt nogal infantiel. Het zijn allemaal van die korte losse flodders, die op elkaar lijken en niets om het lijf hebben. De twee broertjes zingen trouwens close harmony, een stijl die me niet echt aanspreekt, maar da's puur persoonlijk. Hoe dan ook, één nummer sprong er boven uit: Sigh, Cry, Almost Die. Dit had een ietwat Beatlesesque karakter, maar als je even later Love Hurts hoort, dan denk je: dit menen ze niet! Nee geef mij dan maar de schrijnende versie van Nazareth in plaats van dit soort lichtgewichten.

Ik moet me nog inlezen in The Kinks, want ik weet echt niks van hen. Ja oke, ik ken ze van naam en de bekendere nummers herken ik ook wel. Verder weet ik maar bitter weinig van ze dus, maar het lijken me geschikte lui uit de jaren '60, die prima sterke en coherente platen kunnen maken. Geen enkel nummer van Face to Face valt uit de toon. Het klinkt heel poppy en catchy en dat zorgt ervoor dat ik deze plaat eindeloos vaak op kan zetten, zonder dat het gaat vervelen.

Ha, ook ik ben hier gekomen via het boek met 1001 albums die je moet luisteren . Dit album was ik van mijn lang zal ze leven nooit tegengekomen. Het is close harmony en dan dat country-geriedel eronder. Echt veel mis je er niet aan, maar stiekem vind ik het wel jolig klinken. Alleen jammer dat het veel van hetzelfde is. Sommige liedjes hebben telkens hetzelfde patroon. Muzikale armoede noem ik dat, als je niet eens een nummer kunt opdelen in een coupletje en een refreintje. Ik kan er dus niet urenlang van genieten, maar voor even is het wel okee.

Speciale aandacht overigens voor Knoxville Girl! In dit nummer wordt zonder blikken en blozen gezongen hoe een meisje zomaar met een stok wordt dood geslagen en in het water gedumpt wordt. Erg bizar allemaal en je verwacht dat soort teksten ook niet van zulke godvrezende muzikanten. Uiteindelijk las ik later dat de ene broer (Ira) van dit duo toch minder vroom was en verschillende huwelijken en de nodige drank verslond.

Hmm, dit is toch wel dubieus en ik noem dit ook maar fout. Zo op zijn tijd trek ik best wat van die zoetsappige foute muziek, zeker als het met een knipoog is. Dit neigt echter teveel naar een heel flauw gebeuren, bekende nummertjes zoals California Dreamin' daargelaten. Maar nummers als Got a Feelin' en Spanish Harlem trekken op niks. Dat is echt suffigheid op zijn suffigst. Het jammere is dat ik ook maar niet kan wennen aan dat Close Harmony-gebeuren, terwijl het best knap kan zijn hoe die arrangementen in elkaar zitten.

Zat even te twijfelen tussen 2* of 2,5*, maar heb toch maar voor het allerlaatste gekozen. Dit klinkt als een nogal experimenteel gebeuren en dat moet an sich toegejuicht worden. De sound klinkt heel anders dan ik gewend ben van platen uit deze periode. De plaat begint ook nog best oke (Hungry Freaks, Daddy is geinig), echter op een gegeven moment komen toch een stel draken van nummers voorbij. Who are the Brain Police is bijvoorbeeld niets anders dan lawaaiige, snerpende herrie, om over de zichzelf eindeloos herhalende laatste drie tracks te zwijgen. Sorry beste fans van Frank Zappa, ik vond hier maar weinig aan.

Volgens mij luister ik naar een iets andere versie dan de tracklist opgeeft, maar goed, een kniesoor die daar oplet . Vind dit tot nu toe één van de sterkste albums van The Rolling Stones. Het overbekende Paint it Black verveelt nog steeds niet en schalt lekker. Lady Jane is weer een stuk rustiger, heeft qua harmonieën zelfs wat weg van een Beatles-nummer. En vervolgens komen er weer een hele rits van rockende nummers. Prima plaat dus!

Bij al die debuutplaten van grote artiesten valt me wel iets op. Het klinkt vaak energiek, tikkeltje ongepolijst en af en toe onsamenhangend qua songkeuze. De potentie hoor je er in ieder geval en dikke kans dat volgende platen van zulke grote namen beter zijn. Bij de Rolling Stones past deze beschrijving in ieder geval prima.

Een solide 3,5-sterren-score past dan ook prima hiervoor, want ook al vond ik sommige nummers aan de zeurderige of saaie kant, ik heb me in ieder geval muzikaal wel prima weten te vermaken met sommige nummers. Nummers als Get Your Kicks on Route 66, Carol rocken het lekkerst weg wat mij betreft. Overigens vind ik dit echt typische autorijd-muziek voor lange ritten en dat mag opgevat worden een compliment!

Ik weet niet hoe bij jullie de geluidskwaliteit is en of het aan de opname zelf ligt, maar bij mij klonk het nogal schel en het lijkt gewoon te hard opgenomen. Niet echt mooi dus. Verder vond ik deze plaat nogal doorsnee met veel covers. Echt iets nieuws lijkt er dan niet te ontdekken. Eén nummer sprong er desondanks bovenuit: Strychnine. Dit klinkt een beetje Madness-achtig en dat is wel cool .

Aardig gevarieerde plaat van The Who is dit hee. Af en toe heeft het een lekker energiek nummertje, andere keer weer een rustiger nummertje. Zoals vaker bij een debuutplaat worden allerlei stijlen uitgeprobeerd en dat maakt het wel een fijn album om naar te luisteren. Please, please, please vond ik bijvoorbeeld naar soul neigen. I Don't Mind deed me denken aan James Brown, dat vond ik dan weer minder tof. Daartegenover staan echter weer superswingende nummers zoals A Legal Matter en My Generation. Al met al best oke, maar zeker niet uitzonderlijk.

Ik moest deze album meerdere luisterbeurten geven, maar dat geeft niets! Ik begin namelijk jazz steeds meer te waarderen en zeker op de manier van Thelonious Monk het aanpakt. Heb wel het idee dat deze jazz behoorlijk sophisticated is en ook wat minder toegankelijk in het begin. Deze plaat bestaat uit vijf lange instrumentale nummers, met vaak een fragmentarisch riedeltje, dat door meerdere instrumenten bespeeld wordt in diverse tempo's. Er wordt er lekker op los gevarieerd. De piano, één van mijn favo-instrumenten doet ook nog een muzikale duit in het zakje, ik vond dit dus na een tijdje echt niet verkeerd!

Briljant (sorry, no pun intended) vond ik trouwens Pannonica. Hoe heerlijk chill klinkt dit nummer. Het thema wordt eerst op een eenvoudige xylofoon (of was is het?) gespeeld en daarna komen de blazers en de piano weer om de hoek. Het is echt een heel mooi ingetogen nummer. Het laatste nummer, Bensha Swing, vond ik ook een hoogtepunt. Wat een goede swingende (de benaming van de track zei het al ) afsluiter is dit geworden.

Ik was een beetje info aan het opzoeken over Tito Puente en het schijnt de King van Latin Jazz te zijn en daarbij een groot mixer. Met Dance Mania hoor je van alles door elkaar geblenderd: jazz, salsa, mambo. Je wordt er niet veel wijzer van, behalve dat ik het wel okee vond klinken. Wel telkens diezelfde zomerse vrolijke sound. En met die buitenlandse teksten waan je je zo in een warm zuidelijk land .

Maar daarbij vrees ik niet dat ik dit album vaker zal gaan opzetten. Sommige nummers met teveel blaaswerk vond ik toch redelijk irritant en over het geheel vond ik dit niet heeel memorabel klinken. Ik zat trouwens te zoeken naar de naam van die vocaliste met dat mooie stemgeluid van haar, maar kan haar naam helaas niet vinden. Iemand anders wel?