Dit duurt drie uur, maar verveelt geen één moment: Ella Fitzgerald die allerlei liederen van George en Ira Gershwin zingt. Met Gershwin (George dan in ieder geval) zit je bij mij wel goed, want ik houd er wel van: de combinatie van klassiek en jazz met onder andere het meesterwerk Rhapsody in Blue . Ook hier hoor je de combinatie tussen deze twee genres weer prima, vertolkt door één van de grootste jazz-zangeressen ooit.

De nummers klinken niet heel verschillend van elkaar, maar het is echt geen straf om dit te luisteren en als je het te lang vindt duren, past dit ook prima als drie uur lang achtergrondmuziek. Ella Fitzgeralds stem klinkt ronduit mooi, wat een hoog niveau haalt ze continu! En af en toe ontdekte ik nog wat herkenbaars tussen uit verschillende films (An American in Paris bijvoorbeeld!) of uit yoghurt-reclames. Erg aangenaam uiteindelijk .

Elvis keert meteen weer terug aan de microfoon na zijn militaire dienst. De platenmaatschappij was benieuwd of hij 'het' had en gezien de lof die dit album heeft verdiend, zal Elvis 'het' heus wel hebben. Echter word ik van deze plaat warm noch koud. Ik vind de meeste nummers erg zouteloos klinken. Ik probeer het, maar ik kan er niks speciaals of opmerkelijks in vinden. Elvis zingt wat bluesnummertjes en rocknummertjes bij elkaar en dat is het. Nogal slaapverwekkend allemaal dus. Neemt niet weg dat het nog wel redelijk wegluistert en niet veel irritatie oproept. Een voldoende score kan er dan dus nog wel van af.

Okee, okee, het debuut van Elvis Presley en tegelijkertijd ook het onstaan van de rock 'n roll dus. Bij het beluisteren van dit album krijg ik niet het idee dat Elvis doorhad wat ie allemaal aan het doen was, maar dat het toentertijd superlekker klonk, wil ik wel geloven. En dat het invloedrijk is geweest uiteraard!

Ook nu is deze plaat prima weg te luisteren. Het album is wel een allegaartje geworden, telkens denk ik naar een heel ander soort nummer te luisteren. Niet heel vervelend hoor, alleen ik heb continu moeite met dat stemgeluid van Elvis. Het is gewoonweg niet mooi en dan met name bij de langzamere nummers als ie ook nog de irriterende vibratostem opzet. Topnummers vind ik trouwens Blue Suede Shoes en Just Because, die rocken de pan uit. Minder vond ik het zenuwslopende Tutti Frutti en die trage nummers.