Mên, wat is dit voor shit? Deze plaat bestaat uit irritant getrommel en dan nog wat geschreeuw er doorheen. Af en toe ook nog een gitaartje, daar wordt de luisteraar dan nog mee verwend, maar voor de rest is dit echt vervelend om aan te horen. Het heeft veel van hetzelfde en irritant gebruik van instrumenten en dan vooral van die trommels. Die blijven maar dom doortrommelen, ongelooflijk!

Wat een toffe muziek is dit! Zeker live moet dit echt geweldig zijn geweest. Sam Cooke zweept met zijn teksten en swingende soul de hele boel op. Ik kan dit echt urenlang opzetten zonder dat het verveelt. Treurig trouwens dat ik las dat Cooke in een nogal ongelukkig incident (leuk voer voor diverse complottheorieën!) is neergeschoten door een motelmanager. Echt zonde, want zo'n lange carrière heeft Cooke niet gehad.

Shoobidoobidooohshabidoo . Dat laatste nummer is weird en ook niet zo heel geniaal, maar daarvoor zijn er allemaal heerlijke nummers, die heel okee zijn om naar te luisteren. Heel relaxed ook en Sarah Vaughn mooie stem verdient uiteraard lof! Niks mis met deze jazzplaat dus .

Wel een leuk duo, die Simon en Garfunkel. De uptempo-nummers van Parsley, Sage, Rosemary en Thyme (wat een lange albumtitel btw!) vind ik het best. Die luisteren gewoon lekker weg. De langzamere nummers vind ik echter wat wisselend. Scarborough Fair is wel bijzonder mooi, maar de Silent Night-versie klinkt nu een beetje pathethisch in de oren, maar goed dat zal toentertijd nog wel veel indruk hebben gemaakt.

Rock 'n Soul rockt hard, maar dan vanwege de soul. Rock hoor ik namelijk niet er in . Maar mên, wat een chille soul is dit. Sam Cooke vond ik ook al zo steengoed en Solomon Burke doet er niet veel aan onder. Zijn stem klinkt uitstekend en samen met een koortje en een combootje weet ie van bijvoorbeeld een nummer als Won't You Give Him (One More Chance) iets supers te maken. Voor relaxte, lekker meeslepende muziek moet je hier zijn .

Samba / bossa-nova met een jazz-sausje d'r over dus. De albumtitel verklapt het eigenlijk al en ik kan hier verder niet veel van maken. Alle nummers lijken op elkaar, behalve Baia. Dat nummer klinkt nog irritanter dan de rest. Op een gegeven moment vind ik het echt een infantiel nummer worden, waarvoor een knop is uitgevonden: de forward-knop! Maar dan hoor je weer dat gezapige gedoe met die domme percussie d'r onder. Ik denk dat enkel de saxofoon van Stan Getz zelf nog het meest luisteren waard is van deze plaat.

Poeh, wat een zouteloze, saaie stuff is dit. Er zit kraak noch smaak eraan. Het past nog enigszins als muzikaal behang in een of andere loungy quasi-classy restaurant, maar dat hoeft niet als een compliment opgevat te worden. Zo'n Girl of Ipanema is al meteen zo'n onnozele binnenkomer. Vervolgens draalt de plaat verder door met veel van hetzelfde. Het klinkt allemaal lieflijk mede door die vrouwenstem (Astrud Gilberto is haar naam) in een paar nummertjes, maar tegelijkertijd kan ik er niet zoveel mee.