stem geplaatst

Prima!

Het laatste decennium zijn albums van Snoop Dogg voornamelijk gemaakt op automatische piloot. Ze luisteren steeds wel lekker weg, al blijven ze amper bij. Eind 2024 leek hij nog eens echt moeite te doen met Missionary wat volledig geproduceerd was door Dr. Dre en zelfs uitgegeven werd door (Death Row/)Aftermath/Interscope. Wederom was die LP niet verkeerd, maar absoluut niet het niveau wat je van die twee levende legendes mag verwachten.

10 Til' Midnight is alweer het tweede album sinds zijn reünie met Dre. Het valt meteen op dat Snoop niet, zoals meestal, voor een tracklist van 20 nummers gekozen heeft en een speelduur van (meer dan) een uur. Dit is een korter en meer gefocust project geworden. Dit album is de soundtrack van een kortfilm. Waar de kortfilm totaal niet de moeite is heeft het Uncle Snoop wel een houvast gegeven om harder te denken over wat voor soort muziek hij wil maken.

Step is van de hand van Swizz Beatz, Lied 2 U komt van Pharrell. Dit zijn heerlijke feel-good nummers waar Snoop goed mee uit de voeten kan. Voornamelijk Snoop en Pharrell laten wederom horen een zeer ondergewaardeerd duo te zijn.
De overige nummers kennen meer de authentieke West Coast-stijl. Stop Counting My Poccets, OG to BG, Pop My Shit en QTSAMYAH steken net wat boven het bulk uit. Speciale vermelding voor de banger Bread Under the Bed, dat is momenteel toch wel mijn favoriete nummer op dit project.

Dit album kent nu al meer speelbeurten dan veel zijn albums die in het laatste decennium uitgekomen zijn. Toch wel sterk werk van Tha Dogg!

Dikke 3,5*

Een decennium geleden was Mike WiLL Made It een dominerend producer.

De meeste nummers dat toen hits werden kwamen van zijn hand, ook zijn Ear Drummer Records was toen een naam dat je veel voorbij hoorde komen. Naast wat mixtapes en een handvol collaboratieprojecten bracht Mike WiLL zelfs twee soloalbums uit, voornamelijk zijn debuutalbum (Ransom 2) kende een bescheiden succes. De laatste jaren produceert hij toch heel wat minder, een hit mocht (volgens mij) ook al een hele tijd wegblijven. Met R3SET, zijn derde soloalbum, denkt hij toch aan een ware terugkeer te werken.

Productioneel knalt het album lekker weg, als geheel is dit jammer genoeg een saai album geworden zonder echte replay value.

ATL (Appr3ciat3 th3 Lov3) is een prachtige opener. 21 Savage blinkt op de eerste helft uit op die soulvolle productie, op de tweede helft schakelt hij over na de harde Trap waar hij groot mee geworden is. Van SahBabii zal ik waarschijnlijk nooit iets checken, hij past wel perfect op de banger dat Tim3 is. OFG! is een heerlijk tussendoortje van J. Cole. Stov3 Lit is exact wat je van een Trapper als OJ da Juiceman wil. Money Talk$ is een fijn nummer van T.I., Young Dro en Killer Mike.

Russian Roulett3 van Young Thug is geinig. Ludacris laat horen het rappen nog niet verloren te zijn... jammer dat de rest van D33p3r niet bijster interessant is.
Het bulk van dit album zal ik niet snel opzetten. R3SET is een kleurloos geheel geworden, geen album waardoor deze producer weer de top zal bereiken lijkt me.

3*

Verrassend sterk!

Baby Keem is een neef van Kendrick Lamar dat ook getekend staat op diens label pgLang. Vijf jaar geleden kwam zijn debuutalbum, The Melodic Blue, uit. Dat is een album dat me niet kon bekoren en me verre van bijgebleven is. Rond die periode was hij ook te horen op albums van Kanye West en Kendrick... wederom gastbijdrages die niets voor mij deden. Vervolgens bleef het jaren stil rondom deze artiest, om toe te geven was ik het bestaan van hem zelfs al een beetje vergeten. Vrijwel uit het niets liet deze jongeman plots zijn tweede studioalbum op de wereld los. Initieel was ik van plan om Ca$ino volledig links te laten liggen, wegens de goede commentaren/scores op dit forum en de speelduur van een lang halfuur ging ik toch overstag.

De eerste luisterbeurt viel me (veel) beter mee dan ik voorzien had. We zijn nu ettelijke luisterbeurten verder en ik kan met zekerheid zeggen dat ik fan ben van dit project!

Baby Keem is nog steeds niet de sterkste rapper op deze aardbol, als zanger kan hij me persoonlijk nog minder bekoren. Storen doet hij vocaal niet (meer), bijster interessant vind ik hem gewoon niet. Ca$ino is echter volledig ge(co-)produceerd door deze beste jongeman. Op dat vlak blinkt hij werkelijk uit wat mij betreft! Dit is gemakkelijk één van de best geproduceerde, gevarieerde en consequente Hip Hop-platen van de laatste tijd.

Bangers zoals de titeltrack, House Money en Circus Circus Freestyle gaan moeiteloos hand in hand met ingetogen tracks zoals No Security, I Am Not a Lyricist en No Blame. Birds & the Bees en Good Flirts zijn overgoten van een heerlijke vibe. $ex Appeal met Too $hort is dan weer een fijne en vrolijke feesttrack waar voornamelijk de levende legende volledig op thuis is. Vocaal gezien profileert Keem zich het sterkst op Highway 95, Pt. 2. Wat geniet ik telkens toch volop van zijn flow en delivery op dat nummer!
Dramatic Girl is het nummer dat niets met Hip Hop te maken heeft. Niets speciaals, wel een leuke zijsprong.

Nog even een speciale shout-out naar Kendrick Lamar en zijn standout feature op Good Flirts. Voornamelijk dit stuk vind ik briljant:
"(Where you at?) At the house with it, watchin' Sinners
(Who you with?) On the couch with my favorite sinner
(Fuck that bitch) I was about to, but you convinced us"
Daarnaast levert hij ook top (niet-gecrediteerd) werk op House Money.

De titeltrack, Birds & the Bees, Good Flirts, House Money, $ex Appeal, Highway 95, Pt. 2 en Circus Circus Freestyle zijn allen topnummers. Sterk werk, Baby Keem!

4*

Fijn albumpje.

Bruno Mars vind ik sinds Nothin' on You (van B.o.B) al een zanger met een prachtige stem, een waar talent. Zijn debuut-EP en eerste twee albums zijn me bekend, maar hebben me eigenlijk nooit echt kunnen boeien buiten wat singles hier en daar. 24K Magic is zijn enige album waar ik écht fan van ben, prettig feel-good album(pje)! (An Evening with Silk Sonic is uiteraard ook héérlijk)

10 jaar heeft het geduurd voordat 24K Magic een opvolger kreeg en net zoals dat album is The Romantic, met 9 tracks en totale speelduur van een halfuur, een kort album geworden.

Cha Cha Cha, I Just Might, God Was Showing Off, Why You Wanna Fight?, On My Soul en Something Serious liggen erg prettig in het gehoor. Hier horen we de Bruno zoals ik hem het liefst hoor. Vrolijk, niets aan de hand en niet te zwaar op de hand. Verstand op 0 en genieten!
Als geheel grijpt het me niet zoals de voorganger, dit komt door Risk It All, Nothing Left en Dance with Me. Met deze trage nummers kan ik maar weinig en brengen me weinig plezier.

Alsnog is The Romantic een leuk album geworden dat zeker goed fungeert als achtergrondmuziek.

3,5*

Energiek ga je hier inderdaad niet van worden!

Larry June en Curren$y hebben uiteraard beide redelijk wat collaboratieprojecten met The Alchemist, voornamelijk de laatstgenoemde. Beide rappers hebben een stijl dat zeer gelijkaardig is en, eerlijk toegegeven, niet de meest spannende is. Wat mij betreft passen ze echter wel als gegoten op de beats van deze beatbakker.

Zo ook op Spiral Staircases. Alchemist levert weer erg lekkere producties af waar de twee rappers lekker hun ding op doen. Met een totale speelduur van net geen 25 minuten zit de luisterbeurt er ook snel op en heeft het geen tijd om te vervelen. Larry June begin ik precies per project en luisterbeurt meer te appreciëren, hij is op een lekkere run met de producer!

Everything Allocated is mijn favoriete nummer op deze LP. Heerlijke banger door ALC!
Empty Pages doet het ook erg goed. Fijne rustgevende sample, en de kers op de taart is dat Uncle Al hier ook een strofe meerapt.

Fijn tussendoortje hebben deze drie mannen afgeleverd.

3,5*