Rappen kan 'ie wel hoor!

Wie bekend is met Rome Streetz weet dat deze New York-spitter de gave heeft om boom bap producties volledig te verorberen. Hij heeft niet de meest aantrekkelijke stem en is zeker niet de meest interessante rapper, maar rappen kan hij als de beste hoor. Sock It 2 My Pocket brengt hij uit onder de vleugels van Nas, in de hoop om zo een groter publiek te bereiken.

Zoals je in het bericht hierboven kunt zien produceren met namen als Pete Rock, Denny Laflare, Conductor Williams, Havoc, 9th Wonder, The Alchemist en V Don redelijk grote namen voor de underground artiest. De gastheer zelf is zeer consequent op deze LP, van de producties ben ik echter niet altijd even overtuigd. Pete Rock (Son of a Gun), Conductor Williams (Belt 2 Ass), Havoc (.22), Denny Laflare (Cocaine Coltrane en Marathon or Race) en V Don (Taylor Made Wave) leveren elk materiaal af waar ik erg van kan genieten. De onbekende namen HeyCam (Prada in the Polaroid), Karbine NYC (I Don't Know) en Sovren (Elevate) zorgen ook voor lekkere soundscapes.

9th Wonder levert met High Speed een wat atypische beat af, kan met niet helemaal bekoren. The Alchemist geeft ons met Shoot Your Trophies een saaie en repetitieve productie.

Naar eigen zeggen wil hij met deze release een breder publiek bereiken. Dit wil zeggen dat Rome Streetz ook meer experimenteert dan dat we van hem gewoon zijn. Op Time & Place rapt hij over een "afrobeat"-productie (volgens hemzelf), een experiment waar ik niet meteen fan van ben. Het refrein van I Don't Know "zingt" hij zelf, ook iets wat ik hem niet meer wil horen doen.

De gastartiesten weten het album jammer genoeg niet naar een hoger niveau te tillen. Lloyd Banks en Westside Gunn leveren zeer solide werk af. IDK doet me denken aan Ab-Soul en doet me niets (kan ook te maken hebben met het feit dat hij te horen is op het (veruit) minste nummer).
Styles P laat wederom horen dat ik zijn genialiteit en gerespecteerd status maar niet kan begrijpen. OX OMNI is een naam dat ik nog nooit eerder voorbij zien komen heb... ik hoop ook dat het zo blijft.

Rome Streetz rapt op een niveau dat de meeste andere rappers nooit zullen bereiken. Wanneer hij dit doet op vuile grimey producties, en bijvoorbeeld in combinatie met een Lloyd Banks of Westside Gunn, merk je dat die sound zijn sterkte is. Vanaf het moment dat hij begint te experimenteren gaat het echter mis. Al bij al een solide album van deze spitter!

3,5*

Er zijn te weinig hoogtepunten.

Het is drie jaren geleden sinds zijn collaboratiealbum met Meek Mill, sinds zijn laatste soloalbum zijn er zelfs vijf jaren verstreken. Geen majorlabel meer, dit is zijn eerste onafhankelijke soloalbum (gamma.). Dit twaalfde studioalbum werd vooraf gegaan door singles Minks in Miami en Mahogany Caskets.

Rick Ross blijft Hip Hop's grootste acteur. Desalniettemin kan hij wel degelijk rappen, heeft hij een enorm vette stem en zijn er weinigen met zo'n goed oor voor beats als hij dat heeft. Ring Around the Rolls is een prachtig voorbeeld waarom Ross een koning is in "luxury rap". Laat hem een album maken met tien tracks met zo'n type productie en je hebt een kanshebber voor album van het jaar! Dat maakt het des te teleurstellender dat Rozay voelt als een gastartiest op zijn eigen nummer en we voornamelijk naar die YFN Lucci moeten luisteren.

Set in Stone kent veel te veel gastartiesten. Dat deze gastartiesten dan nog niet interessant zijn is gewoonweg jammer. French Montana, Max B, Rich the Kid, YFN Lucci, BigXthaPlug, The-Dream, Nino Breeze, Big Tony, Kodak Black, Ball Greezy, Yung Miami, DJ Nasty en Young Breed van Triple C's... ik had ze oprecht allemaal kunnen missen! Zo'n Yung Miami verpest toch gewoon zo'n leuke productie van J.U.S.T.I.C.E. League op She's My Star? Rich the Kid maakt Face Down van Metro Boomin ook ongelofelijk saai, zeer "origineel" nummer ook...
Ik blijf tenslotte bij mijn mening dat Kodak Black nooit meer in de de buurt mag komen van een microfoon.

De genialiteit van Rick Ross zijn beatkeuze valt hier maar sporadisch te ontdekken, deze vrees had ik al na het beluisteren van de twee singles. Ring Around the Rolls, Camel Meat, Maybach Music VII en Remarkable Hussle zijn exact het type producties die je wil op een project van Officer Ricky. Wat zingt die Leon Thomas trouwens prachtig op dat laatstgenoemde nummer?
Porsche GT3 - RS en Big Fish met Gucci Mane zijn ook nog duidelijke climaxen. Prachtige bangers!

Slechte beats staan hier niet op, van de gastheer mag je echter beter verwachten. Ricky Rozay zelf doet het prima, al voelt hij op vele nummers aan als een gastartiest. Naar de bovenstaande nummers zal ik nog geregeld teruggrijpen. Het bulk van Set in Stone is daarentegen niet noemenswaardig.

3*

Voegt weinig toe.

Net zoals zijn maat Zwangere Guy komt Jazz Brak beter tot zijn recht op een studioalbum dan op een EP. Daar is langer over nagedacht, en is er meer persoonlijkheid en karakter te vinden. FT. staat uiteraard in het teken van samenwerkingen, de meer poëtische Jazz moet hierdoor plaatsmaken voor zijn meer publieksvriendelijke kant.

Zo Zeker met Fred Gata is het enige nummer van deze EP dat me koud laat. Deze flow van Jazz hebben we al 100 keer gehoord, daarnaast ben ik ook nooit overtuigd van Engelse refreinen op Nederlandstalige nummers.

Invest met Nederlandse rapper Vinny is gelukkig heel wat sterker. Ça Dit Quoi? met DIKKE zet de kwalitatieve lijn mooi verder. 24 7/7 met de Antwerpse Freddie Konings is dé banger van dit miniprojectje. Wederom een fijne samenwerking.

Stab met Zwitserse Buds en Amerikaanse Bub Styles staat enkel op de vinyl en niet op de streamingservices (of toch niet op Spotify). Ongelofelijk jammer. Met dit nummer ben ik dus niet bekend.

Net zoals Baba Guy van Papa ZG voegt FT. eigenlijk weinig toe aan de discografie van Jazz Brak.

3*

Hun beste tot nu toe!

Groot fan van The Alchemist, jammer genoeg kunnen zijn collaboraties met Oh No me maar matig boeien. Op de reden kan ik mijn vinger niet meteen opleggen. The Alchemist is een aangename MC, maakt topproducties en Oh No valt nooit negatief (maar ook niet positief) op. Op dit vijfde studioalbum leunen ze hard op gastartiesten die als gegoten passen op dit type producties.

Estee Nack zorgt voor een duistere Griselda-sfeer op The Xtract. Ab-Soul vult Gangrene mooi aan op King Taco. Rome Streetz rapt Gas Factory zoals verwacht volledig aan flarden. Errybody vind ik iets minder, dat komt omdat ik nooit iets met die gasten van Armand Hammer gehad heb. Zeer leuk om Meyhem Lauren voorbij te horen komen op Microscopic Matter, precies al weer even geleden dat ik hem tegenkwam op een album? Boldy James heeft, naar mijn mening, nog nooit zo'n goed werk geleverd als op Sasquatch. Dat is echt het type rapper dat hit-or-miss is voor mij, hier is het een overduidelijke hit. Die rapt de beat van Uncle Al volledig kapot. Wildchild doet het goed op Proper Etiquette.

Note Ascension, Muscle Head en Run Downs zijn sterke solonummers van dit duo. Voornamelijk de opener is meteen een sterke binnenkomer. Forever vind ik jammer genoeg heel wat minder, die Forever-sample is redelijk storend.

Better Than McDonald's is mijn favoriete album van Gangrene.

Stevige 3,5*

Te overdadig.

Op moderne classic DS2 had Future geen gastartiesten nodig (of ja, eentje) om mijn aandacht vast te houden. Hetzelfde geldt in principe voor de uitmuntende opvolger EVOL. Het verschil met die albums is dat de speelduur rond 40-45 minuten ligt, en de projecten een gemiddelde van 12 tracks hebben. The Real Me is een uurvullend programma verspreid over 22 nummers!

Geef me de Trapbangers Fukk a Interview, One Two, Tank Top Pluto, Weight Up, Konnichiwa, Trench Coat, Money Over Everything en Off the Hinge (SouthSide!). De rest kan me in principe gestolen worden... voornamelijk de tweede helft van deze LP dus.

Future gaat voornamelijk tegen het einde van The Real Me aan het experimenteren. Hollywood vind ik nog wel een leuk Dance-achtige track. Het door-Pharrell-geproduceerde Alice kan er nog wel door, dit zie ik nog wel een mainstream hit(je) worden.
Trage nummers No Misery, Build a Bitch (wat een onderwerp!), Big Moment, Cast a Spell en Feeling I Give zijn echt niets eigenlijk.

Zoiets als 2018 zou Future nooit meer mogen doen. De Future van King's Dead (Jay Rock) is terug, maar dan 3:43 minuten lang!

3*

PFG doet niet veel verkeerd.

J. Cole is momenteel bezig met de The Fall-Off World Tour. Niemand uit het Dreamville-kamp treedt op als voorprogramma, wel deze plaatselijke rapper PFG (PrettyFace Gangsta). Net zoals Cole zelf komt deze man uit Fayetteville, North Carolina. Uiteraard is dat allemaal niet de reden dat Never Say Die op mijn radar kwam. Het feit dat dit album volledig geproduceerd is door J. Cole wel!

PFG is geen uitmuntende woordenbuiger en heeft ook niet meteen interessante zaken te melden. Hij heeft een wat hese stem, vaak krijg ik ook het gevoel dat het rappen niet zeer vlot of vanzelfsprekend komt. Cole produceert het album vrij lekker aan elkaar. PFG en de producties van Cole zorgen voor een leuk halfuurtje luisterplezier, maar zeker niet heel memorabel.

De rauwere nummers zijn mijn favorieten. Denk aan Mr. Biggs, Whole House, 910 We Get Active en Handguns & Hang Gliders.

J. Cole rapt op zijn drie strofes de gastheer er steeds volledig uit. De rapkwaliteiten tussen beide heren is redelijk noemenswaardig naar mijn mening.
Naast de drie gecrediteerde gastbijdrages is hij overigens ook op andere nummers te horen. Het neemt bijvoorbeeld op In Rotation Left en Murk Mob de refreinen voor zijn rekening.

Leuk projectje, echter niets speciaals. PFG is jammer genoeg geen rapper dat ik vanaf nu perse in de gaten zal houden.

Voorzichtige 3,5*

Ja!

Juicy J is in zijn subgenre iemand dat ik graag volg. De laatste jaren beluister ik echter niet alles meer, aangezien hij wel heel veel uitbrengt. Het langverwachte album met zijn oudere broer Project Pat kon verzekerd zijn van (vele) luisterbeurten. Dit is het eerste project van Project Pat(taaaah) dat ik beluister. Vele jaren is hij wel een graag geziene gastartiest door mij!

Dem Goats is exact wat je verwacht, en wil, van de gebroeders Houston. Beiden rappen op hun typische, houterige, manier op veelal beukende beats. De beats komen voornamelijk van Juicy J zelf en Hitkidd. Metro Boomin doet er twee: Never Coming Back en Life Be Lifing.
Het geheel is echt wel een Trap-album. Als je niets met dat subgenre hebt blijf je best ver weg van dit collaboratiealbum, maar kijkende naar de hoofdartiesten mag dit geen verrassing zijn.

Wasting Time met Anderson .Paak is een uitzondering, dit heeft een heerlijk soulvolle vibe. Choose Wisely is ook meer ingetogen dan het bulk, op dit type beat kan Killer Mike fijn zijn ding doen. To Be Real Witcha met niemand minder dan Snoop Dogg klinkt ook zonniger dan het overige geweld op de LP.
De titel en Christelijke rapper Lecrae geven het waarschijnlijk al weg; met de hekkensluiter sluiten we Dem Goats rustig af. Yes Lord is niet verkeerd. Het is wel het enige nummer dat ik persoonlijk had kunnen missen.

Broers Juicy J en Project Pat stellen niet teleur. Lekkere muziek om met verstand op 0 uit de speakers te laten knallen!
Ik zal me toch ook eens verder moeten verdiepen in de discografie van die laatstgenoemde.

4*

Telkens blijf ik me verbazen over het talent van YG.

Op papier lijkt YG een zeer standaardrapper dat de middenmoot nooit zou mogen uitstijgen. De meeste albums mogen dan niet zo memorabel zijn als My Krazy Life en Still Brazy, negen van de tien zijn het wel kwaliteitsvolle projecten. Dit achtste soloalbum, The Gentlemen's Club, is wederom een erg goede worp van deze West Coast-rapper pur sang.

OMG is een heerlijke West Coast-banger waar de gastheer heer en meester in is, King Push levert daar ook weer een verse af om van te genieten! Kudos is een lekker nummer, het refrein is YG's interpretatie van het refrein van Eminem zijn Kill You.
Op tweeluik Hitman en Ready to Die (Hitman Response) bewijst deze woordenkunstenaar een begenadigd verhalenverteller te zijn. Het refrein van het eerste deel is een beetje aan de gekke kant, maar fijn dat hij blijft experimenteren. Tiffany is ook een track waar hij een verhaal vertelt (over een transseksuele vrouw), sonisch gezien vind ik het wel minder goed aangekleed.

Simon Says is een prachtig, rustig, nummertje. Fijne meezinger. On the Low is een plezierige hommage aan The Whisper Song van The Ying Yang Twins. Tyler, the Creator doet niet mee met fluisteren, dat geeft hij ook letterlijk aan in zijn strofe.
We Know the Truth, Hollywood en Gang Bizness zijn wederom pure West Coast-nummers, deze sound blijft zijn sterkste kant.

Writing My Wrongs, Dinner Dates & Heartbreaks en Tiffany zijn de saaiste nummers op deze LP. Storen doen ze me niet, ze doen me gewoon minder dan het bulk. Het valt extra op aangezien deze drie recht achter elkaar komen. Insecure met JID en Ab-Soul kan het enthousiasme niet volledig terugbrengen. Mid Life Crisis is een fijne hekkensluiter.

The Gentlemen's Club zwakt tegen het einde wat af, het project is "top heavy". Toch bewijst YG wederom dat hij oprecht één van mijn favoriete rappers is. Ik twijfel steeds tussen 3,5* en 4*.

Voordeel van de twijfel: kleine 4*

Hier had ik meer van verwacht.

T.I. heeft zich de voorbije jaren gefocust op een carrière als stand-up comedian. Volgens mij is die carrière geen groot succes geworden, waardoor hij met Kill the King (even) terugkeert naar zijn hoofdberoep. Naar eigen zeggen zou dit twaalfde soloalbum ook zijn allerlaatste zijn.

Met de eerste single heeft hij na lange tijd nog eens een oprechte hit te pakken naar mijn mening. Let 'Em Know is een heerlijk uptempo nummer dat geproduceerd werd door Pharrell. De beatbakker zet zijn recente winning streak op een formidabele wijze verder! Dit nummer had gemakkelijk in de prime van T.I. uitgebracht kunnen zijn. Briljant nummertje.
Mr. Him werd ook geproduceerd door Pharrell. Niet hét niveau van Let 'Em Know, toch wel een ander hoogtepunt op deze LP.

Where I'm From bevat een gastbijdrage van Anderson .Paak én een productie van niemand minder dan Dr. Dre. Absoluut een tof nummer, jammer genoeg niet meer dan dat. Dope ettelijke jaren geleden was wel een heel wat briljantere collaboratie tussen Dre en Tip.

Rant, Dope Boys Academy, Trauma Bond en voornamelijk het door Juicy J-geproduceerde Continental zijn ook kleine uitschieters.
Het bulk van Kill the King luistert prima weg, het is - net zoals de hoes- wel een relatief kleurloze boel. Niet meteen het niveau dat je mag verwachten van een zwanenzang. T.I. is en blijft een rapper natuurlijk, dus dat pensioen is helemaal niet zeker. Vreemd ook dat dit album de hekken sluit met de zin "to be continued".

Big Dog vind ik de zwakste schakel, het enige nummer dat ik wel eens durf skippen.

Leuk album, gewoon niet memorabel.

3,5*

Fijn.

The Plugs I Met 2.5 is een kleine snack van Benny the Butcher. 5 nieuwe tracks (+ 1 intro). Volledig geproduceerd door Harry Fraud, met uitzondering van één beat van Griselda-producer Daringer (Once Upon a Time). De gastheer rapt op het hoge niveau dat we van hem gewoon zijn, de beats zijn wederom goed gekozen.

38 Spesh profileert zich wederom erg goed op Rise & Fall, hebben jullie 8 Shots van vorige maand al gecheckt? Bruiser Wolf valt mij voor het eerst positief op. Lekker refrein op Big Difference, daarbij is het inspreken van intro's ook een duidelijke kracht van deze artiest.
Na de collaboratie-EP, Ashes in the Safe, eerder dit jaar geniet ik ook hier weer van de strofe van Fuego Base.

Toffe zoethouder van The Butcher. Of is het een opvulling, aangezien 26 juni The Plugs I Met: Anniversary Edition (= 1 + 2 + 2.5) uitgekomen is?

3,5*

Top!

Liquid Form is een heerlijk kort EP'tje van ALC.

Oudgediende Kool G Rap mag vaker samenwerken met deze producer, Gutter Pain is een sterke binnenkomer. 2 Chainz bewijst op Beat Like a Key nogmaals dat we een soloalbum nodig hebben met enkel dit soort underground producties, gaat hem goed af. Conway the Machine is weer heerlijk introspectief en kwetsbaar op Streets Don't Change, zo is hij toch op zijn best! Boldy James is steeds hit-or-miss voor mij, op On the Spectrum gelukkig het eerste.

4 nummers is wel wat karig, dat is eigenlijk het enige wat me tegensteekt.

3,5*

Dit is exact wat zijn carrière nodig had!

Na zijn beef met Kendrick Lamar twee jaren geleden, dat hij duidelijk verloren had, zag het er even niet goed uit voor Drake. Het bleef tamelijk stil rondom deze man. Het weinige dat hij uitbracht in de tussenperiode bleef niet bij en was op z'n best pure middelmaat, zijn collaboratieplaat met PARTYNEXTDOOR vorig jaar hielp ook voor geen meter. Iceman is een album dat al redelijk lang geteased wordt door Drake, de single (What Did I Miss?) is al bijna één jaar oud. Ik hield er mijn hart toch voor vast. Dit had niet alleen met de welgekende beef te maken, de laatste albums van deze rapper maakten ook niet de indruk van zijn eerdere projecten. 15 mei 2026 was dit negende studioalbum er dan eindelijk, tezamen met twee andere albums (nummertjes 10 en 11).

Het feit dat Drizzy opeens drie studioalbums op de wereld losliet bezorgde me nog meer vraagtekens. Dat is niet wat hij nodig had, nu was het net het moment om de wereld te laten zien dat hij een sterke en gefocuste plaat kan afleveren. Achteraf bekeken heeft deze aanpak zijn vruchten afgeworpen voor Iceman. Drake is geen pure rapper. Zijn projecten zijn nooit pure Hip Hop, je krijgt altijd een samenraapsel van nummers in de genres Hip Hop, R&B, Pop, Dancehall en ga zo maar verder. Deze man is zo'n globale superster met een zeer gevarieerd publiek dat hij steeds elke doelgroep lijkt te willen plezieren op zijn projecten. Met de strategie van drie albums tegelijk uitbrengen heeft ieder wat wils: Habibti voor zijn R&B-fans, Maid of Honour is zijn Dance/House-project en Iceman is eindelijk een puur Hip Hop-album van deze artiest.

Wat mij betreft laat Drake met Iceman zien aan de wereld dat hij nog steeds hier is, én zelfs nog steeds de grootste in het genre is. Deze LP is hetgeen wat hij nodig had: een sterk en solide geheel. Drake bewijst wel degelijk een goed rapper te zijn en doet dit op een zeer sterk geproduceerd album (wel vreemd dat de volledige productielijst nog steeds niet bekend is, idem voor de andere twee albums). Naast Future doet hij het vocaal in principe ook alleen, aangezien die Molly Santana meer een cameo is en 21 Savage enkel het "refrein" (1 zin dat constant in herhaling valt) voor zijn rekening neemt op B's on the Table. Wel vreemd om Future terug op een project van Drake te zien, want hij was toch één van de vele medestanders van Kendrick.

Wie fan is van zijn "timestamp"-nummers zal op dit project genot vinden in de Make Them-serie. Make Them Cry, Make Them Pay, Make Them Remember en Make Them Know laat een Drake horen dat is steeds graag gehad heb. Keer op keer laat hij horen oprecht een sterke rapper te zijn op prachtige producties, zonder refrein.

Dust, Janice STFU(!), Ran to Atlanta, National Treasures en Plot Twist zijn dan weer heerlijke bangers. Op de tweede helft van 2 Hard 4 the Radio laat de gastheer dan weer horen ook perfect uit de voeten te kunnen met een West Coast-knaller. Fijne shots ook richting het adres van (DJ) Mustard, de man verantwoordelijk voor de soundscape van Not Like Us.
Op elk nummer kan ik eigenlijk wel dieper in gaan. Iceman is voor mij genieten van het begin tot het einde! Dit album heeft ook een ontzettend verslavende werking op mij.

Inhoudelijk is deze LP inderdaad een vrij bitter project geworden.... maar vinden we dat gek? Drake is volledig door het slijk gehaald op globaalniveau. Wat ik twee jaar geleden ook al riep is het feit dat Pusha T een bewijs had voor elk ding dat hij rapte op The Story of Adidon, dat is wat heel dat nummer zo briljant en vernietigend maakte. Kendrick Lamar heeft onze gastheer van vanalles en nog wat beticht, toch blijven de bewijzen (nog steeds) uit. Sterke nummers, dat absoluut. Inhoudelijk echter zeer laag bij de grond en voornamelijk zéér goedkoop. Leugens verspreiden over iemand en iemands leven proberen verpesten (niet enkel carrière) zou niet zo gemakkelijk mogen zijn zonder harde bewijzen. Iedereen slikt(e?) het maar omdat het onze "chosen one", Kendrick Lamar, was.
Iceman is duidelijk een verwerking geworden van heel die beef, een beef dat hij na dit album denk ik ook pas echt achter zich kan laten.

Drake is wat mij betreft weer helemaal terug. Iceman is verreweg zijn beste project sinds More Life, dus zijn beste album sinds Views.

Dikke 4*

Groeiertje.

Van de drie albums dat Drake uitbracht op 15 mei 2026 is Maid of Honour zijn Dance/House-album, eigenlijk kan je het wel bekijken als een vervolg op Honestly, Nevermind. Initieel vond ik dit het zwakste album van de drie.

Per luisterbeurt groeit dit projectje echter wel bij mij, zijn vorige Dance-plaat doet dat ook nog steeds. Dit is geen album om actief te beluisteren, dit functioneert het beste als achtergrondmuziek.

Een favoriet nummer kan ik niet aanduiden, skippen doe ik dan ook weer niets. Maid of Honour is een geheel dat prettig in het gehoor ligt als achtergrondmuziek of tijdens het werk. Veel grijp ik niet naar dit projectje, maar als het opstaat verveelt het ook niet.
Oh nee, wacht. Er staat één duidelijke smet op deze plaat. De hekkensluiter, Princess. Dit is een nummer dat perfect zou passen op een Rebirth-plaat (Rockalbum van Lil' Wayne) van Drake.

Verhoging naar 3,5*

Het R&B-album.

15 mei 2026 was de dag dat Drake niet één, maar drie nieuwe studioalbums op de wereld losliet. Voor mij persoonlijk, en vele anderen, is Iceman natuurlijk hét album dat er toe doet... deze en Maid of Honour zijn maar extra's. Elk van de drie albums focust op één genre, Habibti is hetgeen dat meer richting R&B leunt.

Take Care blijft naar mijn mening het magnum opus van Drake, toen stak hij oprecht veel moeite in zijn zang en probeerde hij serieus te wedijveren met echte R&B-zangers. De laatste jaren lijkt hij geen moeite meer te doen tijdens het zingen en klinkt het allemaal toch heel wat minder, dat vind ik hier toch ook weer duidelijk worden.

WNBA, Slap the City en Classic vind ik noemenswaardige nummers... de overige mocht hij bijhouden. Hurrr Nor Thurrr, I'm Spent (die zeurende vrouw op de achtergrond) en Prioritizing zijn de zwakste nummer. De rest ligt er wat tussenin, vis noch vlees.

Habibti is het album van de drie waar ik het minst naar teruggrijp, het blijft ook niet echt bij. Voornamelijk een saai projectje.

Verlaging naar 3*, met een kans op nog een verzwakking met een half punt in de toekomst.

Heerlijke vibe!

It's Been Awful is nog maar het derde studioalbum van TDE's Isaiah Rashad. Waar veel rappers tegenwoordig aan de lopende band albums uitbrengen neemt Isaiah steeds toch een 5-tal jaar de tijd voor een nieuw project. Deze artiest hoor ik graag bezig, toch is het nooit één van mijn favoriete artiesten geweest. Zijn vocale stijl is toch redelijk "mompellerig", vaak ik het ook een mengeling tussen zingen(/harmoniëren) en rappen. Voornamelijk op deze LP maakt hij wel duidelijk dat hij het Hip Hop-genre overstijgt en zich niet graag vastpint op één genre.

Een eerste luisterbeurt overtuigde me nauwelijks. Vanaf de twee kwam ik er beetje bij beetje in, maar Cilvia Demo bleef toch mijn favoriete project van hem. We zijn heel wat luisterbeurten verder en er bestaat toch een kans dat It's Been Awful nu mijn favoriete project van Isaiah Rashad is.
De grote aantrekkingskracht van dit werk het heerlijk sfeertje dat hij neerzet. Het voelt oprecht ook als één solide geheel.

Skippers staan hier naar mijn mening niet op. Nummers waar ik héél lekker op ga zijn M.O.M. (Man on a Mission), Same Sh!t, Scared 2 Look Down, Happy Hour, Ain't Givin' Up, GTKY (Get to Know You) (!!!), 10 States Away en SUPERPWRS.
De drie gastartiesten hebben duidelijk een ondersteunende rol. Van de collaboraties vind ik Boy in Red met SZA het sterkst, dit is één van die nummers dat in principe niets met het hoofdgenre van dit album te maken heeft. Deze twee TDE-artiesten hebben in het verleden al veel bewezen een goede chemie te hebben, dat is hier niet anders.

It's Been Awful is tot nu toe toch wel één van de toppers van 2026.

4*

OT the Real is geweldig in wat hij doet.

Deze man kan met momenten de show stelen op albums van artiesten zoals Benny the Butcher en Ransom, langs de andere kant levert hij met momenten ook strofes af die vrij vergetelijk zijn. Een project van hem als hoofdartiest had ik nog niet uitgeprobeerd, dit is zo te zien ook één van die rappers dat op een relatief hoog tempo projecten uitbrengt. Volgens Reddit was The Wars I've Won wel echt een album dat de moeite waard was.

Met zijn ruwe stem rapt hij over het rauwe leven op de straat, geweld en voornamelijk drugs worden niet geschuwd. Authenticiteit vind ik altijd helpen bij dit type rappers, bij OT the Real geloof je elk woord dat hij rapt (na wat op te zoeken op het internet zijn z'n raps ook relatief authentiek).
Dit rapt hij over lekkere producties waar "classic rock"-samples in verwerkt zijn, de sound van dit album doet me altijd wat denken aan dingen zoals Miami Vice.

Life Plus Life (met T.F en Benny the Butcher) is hét hoogtepunt van dit album. De drie MC's gaan hard te keer op een productie die niet strookt met de rest van het album, dit is zo'n typische underground Hip Hop-beat dat niet zou misstaan op projecten van de Griselda-heren.

Deze eerste kennismaking met OT the Real als soloartiest valt me niet tegen, het is echter ook geen liefde op eerst gezicht.

3,5*

Heel leuk album.

Exact zoals Silky & Smooth heb ik nooit een klik gehad met Vince Staples als artiest. Zijn albums beluister ik steeds wel uit nieuwsgierigheid, slecht vind ik het nooit... maar ze hebben enorm weinig replay value voor mij. In tegenstelling tot Jelle voel ik het bij Cry Baby wel!

Sinds de eerste luisterbeurt zit ik eigenlijk wel volledig in z'n zevende studioalbum. Niet alleen verschiet ik hier zelf van, aangezien het een project is van Vince Staples. Nee, qua producties neigt dit ook meer naar Punk-Rock dan naar Hip Hop. Toch het type producties die me normaal gezien totaal niet kunnen bekoren. Deze producties zorgen voor een unieke smoel. Ze zorgen voor een fijn, swingend en levendig geheel, waarvan elk nummer toch distinctief eigen klinkt.

Op elk nummer kan ik wel goed gaan. M'n favorieten zijn Blackberry Marmalade en voornamelijk TV Guide. Man, wat is dat laatste nummer verslavend (op een al redelijk verslavende plaat)!

Topalbum!

4*

Zeer fijn.

8 Shots is na Mother & Gun het tweede soloproject dat ik beluister van 38 Spesh. Deze man heeft niet de meest aantrekkelijke stem, hij is echter wel een bekwame rapper dat zeer goed verstaanbaar is. 38 Spesh is zelf ook een producer, hij produceert ook weer enkele beats op dit album. Hij heeft oprecht een goed oor voor beats, wat voor een sterk geheel zorgt.

Het is een beetje teleurstellend dat Method Man enkel het refrein voor zijn rekening neemt op The Main Line, gelukkig is het wel een erg fijn nummer. Che Noir en 38 Spesh bewijzen wederom een sterk duo te zijn op Mental Health. Che Noir blijft toch mijn favoriete femcee momenteel. Verfrissend ook om dit topic voorbij te horen komen op een rapalbum, voor iemand dat zelf voor een aanzienlijke periode in een burn-out/depressie gezeten heeft is het een zeer herkenbaar onderwerp.
Ransom doet ook weer lekker zijn ding op Trust Us. Wat lijkt die Smooth Haynes trouwens op Nas? Voornamelijk wanneer hij "baby giiirl" schreeuwt.

Als je van dit straatje binnen Hip Hop houdt, verdient dit album zeker een kans. 8 Shots is wederom een lekker album van 38 Spesh!

4*