Deze micro-EP is wederom volledig geproduceerd door Ez Mil zelf. Van zijn R&B/zang-kant is bitter weinig te bespeuren. De focus bij deze projectjes ligt duidelijk op het showcasen van zijn rapkwaliteiten, en die zijn er wel degelijk.
Talk 2 Me is een fijn nummer waar de gastheer zijn kwaliteiten goed laat horen. Op Let 'Em laat hij samen met drummer Luke Holland horen dat hij een voorliefde heeft voor Metal. Het is allemaal nog wel duidelijk Hip Hop, maar de Metal-invloeden zijn niet te missen.
Madara is alweer de derde collaboratie tussen Ez Mil en Eminem. De co-productie van de twee heren is wat aan de saaie kant, de Japanse stukken van die Hideyoshi vind ik vreemd en stemacteur Neil Kaplan zijn stuk begrijp ik ook niet goed. Ez Mil schijnt een groot fan te zijn van mangareeks Naruto, dit nummer is daardoor geïnspireerd. Dat zal de reden zijn dat dit me allemaal weinig doet, ik ken die reeks enkel van naam. De gastheer maar vooral diens baas rappen weer voortreffelijk, al vind ik het niet zeer bijzonder. Voornamelijk Eminem hebben we de laatste jaren al veel op deze manier gehoord.
Gucci is natuurlijk nooit een woordenkunstenaar geweest, op deze LP komen echter vrijwel uitsluitend (expliciete) kleuterrijmpjes voorbij. Gemotiveerd klinkt hij niet echt op Against All Odds, de raps van de gastheer vervelen tamelijk snel en productioneel staat hier niets noemenswaardig op. Vijf nieuwe beats van Zaytoven, altijd leuk... maar ook geen uitzonderlijke instrumentals. Zelfs de cover van dit project is tergend generiek. Toch gek dat dit nog op een major (Atlantic Records) uitkomt, zeker gezien zijn generatiegenoten vrijwel allemaal onafhankelijk zijn.
Crash Dummy is veruit het meest interessante nummer op dit album. Dit is een aanval op zijn ex-artiesten Pooh Shiesty en BIG30. Gucci schildert zijn versie van wat er in januari 2026 plaatsgevonden heeft. Beide rappers, de vader van Shiesty en nog een aantal andere mensen hebben Gucci Mane toen gewapend beroofd. Hierin klinkt Guwop fris, gemotiveerd en heeft hij eindelijk écht iets te zeggen. 1017 kaart de situatie ook nog aan, al zijn de frustraties daar meer gesetteld.
Mijn betoog hierboven klinkt wel erg negatief, toch haal ik hier wel wat plezier uit. 13-in-een-dozijn album waarin duidelijk te horen is dat de hoogdagen van Guwop al ver achter hem liggen. Verstand op nul (maar echt op 'nul') en het knalt wel lekker door de boxen. We weten al wel wat we mogen verwachten van een Gucci Mane-plaat anno 2026.
West Coast '96 is een project dat KXNG Crooked naar eigen zeggen eigenlijk puur voor zichzelf gemaakt heeft, gewoon om te kijken of hij dit nog wel graag doet. Samenhang moet je daarom niet zoeken tijdens dit halfuur, iets dat op een concept lijkt zeker niet. Of dit zelfs een album is weet ik niet zeker, hijzelf bestempeld het meer als een collectie van liedjes.
Het tweeluik West Coast '96 en West Coast '26 zijn heerlijke West Coast-bangers, maar dan gebracht door een spitter van de hoogste orde.
Het bulk van dit album ligt lekker in het gehoor, maar minder noemenswaardig dan de twee openers. Crook rapt erg sterk op fijne producties.
Hoge ogen gaat dit niet gooien. Wel een leuk tussendoortje voor de liefhebbers!
Tien jaar na hun eerste collaboratiealbum, The Easy Truth, brengen producer Apollo Brown en rapper Skyzoo een tweede album uit met Luxury Tax. Waar het eerste album echt als een cohesief project aanvoelt is dat gevoel hier bij mij toch afwezig. Skyzoo is lekker op dreef op fijne producties van Apollo Brown... maar beklijven doet het nergens.
Luxury Tax brengt een solide luisterervaring van drie kwartier. Dit is wel het type project dat je na de luisterbeurt al weer meteen vergeten bent.
Het meest memorabele op dit album is inderdaad misschien wel de gastbijdrage van Blu op The Blind Spot. Het komt toch naar boven bij die West Coast-MC dat hij niet echt tevreden is over hoe zijn carrière verlopen is.
Quavo en ik zullen wellicht nooit een goede combinatie zijn, toch is Qrömelife naar mijn mening een frisser project geworden dan zijn vorige twee soloworpen. Dit album heeft niet de sound dat je zou verwachten bij de Migos-kornuiten. Pharrell heeft eerder geproduceerd voor Quavo (Stir Fry (Migos) en Go All the Way), een volledig collaboratieproject tussen deze artiesten had ik toch niet zien aankomen. Dit derde soloalbum van Quavo is dus volledig geproduceerd door Pharrell, het heeft eigenlijk ook niets meer te maken met het subgenre Trap.
Online lees ik voornamelijk veel commentaren, gek genoeg krijgt de producer het nogal hard te verduren. Is dit hoogstaande muziek? Absoluut niet. Deze LP is een plezierig projectje geworden met een vrij vrolijke sound, iets wat in Hip Hop bijvoorbeeld toch vaak niet het geval is. Bijzondere beats staan hier niet op, ze halen bijlange niet het niveau van Let God Sort 'Em Out (Clipse). Slecht vind ik het toch ook niet hoor, fijn dat P de bass hier ook weer gevonden heeft.
Backwards is een leuke ode aan ATL, levende legende T.I. doet mooi zijn ding mee en Jermaine Dupri levert op de achtergrond wat commentaar. De reünie tussen Quavo en Offset vind ik een heerlijk nummertje. Away is overgoten van een heerlijk Zuiders salsa-vibeje, een type productie dat je totaal niet bij die twee namen zou plaatsen. Baby Breath is een fijne collaboratie tussen de twee gastheren, A$AP Rocky en Tyler, the Creator. Voornamelijk die laatst genoemde komt toch wel met een amusante en memorabele strofe. Quavo zorgt voor een aanstekelijk refrein op Factory Trim. House Music met Justin Timberlake vind ik een geslaagd experimentje. Dit Pop/House-nummertje zal zeker niet iedereen kunnen bekoren, naar mijn mening is het wel aanstekelijk.
Qrömelife luistert fijn weg. Verstand op 0 en je hebt toch een kleine 40 minuten aan "feel good"-muziek. Fungeert perfect tijdens het werk. Een lange levensduur gaat dit niet hebben, maar dat had ik sowieso niet verwacht van een Quavo-project.
