stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Dit is hem niet.

(DJ) Dahi is één van de interessantere producers in Hip Hop de laatste jaren. Denk aan zijn werk dat hij afgelopen jaren voor rappers als 21 Savage, Big K.R.I.T., Big Sean, Drake, Kendrick Lamar en ga zo maar eventjes verder gedaan heeft. Hij zorgt vaak toch voor hoogtepunten op albums van woordenbuigers met zijn puike producties. Toen het nieuws naar buiten kwam dat hij zelf een debuutalbum zou afleveren had ik er best wel zin in! Black Boy (Alternative) blijkt jammer genoeg geen album voor mij te zijn.

Laten we maar meteen met de deur in huis vallen: dit is geen Hip Hop. Eén van mijn favoriete Hip Hop-producers heeft er voor gekozen om geen rapalbum te maken. Black Boy (Alternative) is een soort alternatief R&B-project geworden. Dit is toch wel een teleurstellende beslissing, vind ik.
Vince Staples heeft een strofe op Who Are You. Kendrick Lamar doet dat ding op Pray for Me wat hij wel vaker gedaan heeft; iets tussen zang en rappen. Ten slotte doet Mez ook iets dat op rappen lijkt op They Don't Know Me. Dat zijn de enige rap-gerelateerde momenten op deze LP.

Find Me begint redelijk goed, Dahi en Moses Sumney weten een rustgevende sfeer neer te zetten. Vanaf de 1:15ste minuut ongeveer begint de productie heel wat drukker te worden en horen we een stem met een stemvervormer (Mez denk ik). Voor mij verpest dat het nummer. How to Pray is een kant dat we vaker van Kendrick horen, naar mijn mening juist een zwakkere zijde. They Don't Know Me bevat steeds dezelfde "bars" van Mez waardoor het érg snel verveelt. Rest of Your Life is een vreemd nummer, wat mij betreft het zwakste nummer op dit album.

Running, Love Me, The Night en Drowning zijn de betere tracks van Black Boy (Alternative).

Tegenvaller!

Magere 3*

stem geplaatst

Leuk.

Persoonlijk ben ik nooit verder gekomen dan het debuutalbum van CZARFACE. Dit type Hip Hop vind ik wel leuk, het heeft zelden veel herspeelbaarheid voor mij. Esoteric en Inspectah Deck zijn goede MC's, echt boeien hebben ze me nooit gekund. Het is voornamelijk Esoteric dat mij vrij weinig doet. De producties van 7L doen wat ze moeten voor dit type MC's, weinig op aan te merken.

Dé reden dat ik CZARFACE Meets Frankie Pulitzer een kans geef is natuurlijk Frankie Pulitzer, het alterego van niemand minder dan Britse topacteur Tom Hardy. De laatste jaren is hij één van mijn favoriete acteurs, hier bewijst hij ook best zijn mannetje te kunnen staan als rapper. Grappig ook dat hij dan underground Hip Hop maakt als dit!
Tom heeft zelf nog nooit letterlijk bevestigd Frankie Pulitzer the Face Puller te zijn... het valt na dit project echter niet meer te ontkennen. In nummers zoals All It Takes is One Bad Day (belabberde beat wel) en Triple Helix vind ik het wel erg duidelijk. Het duidelijkste voorbeeld is echter Grim-Visaged War, hierin gebruikt hij zijn bekende "Bane-stem".

Mad Technology is de single dat mij heeft overtuigd om het ganse project te beluisteren. Dit nummer is ook meteen mijn favoriet. Zonde dat Method Man op gastbijdrages altijd laat horen wat voor een meesterrapper hij is terwijl dit nooit helemaal tot uiting komt op soloalbums. Brothers Grimm, War met Busta Rhymes en Tom Hardy's solo Frankie zijn andere uitschieters.

Zo'n "track" als Dr. Yorgo in the Land of Acid 7.0 heeft voor mij geen toegevoegde waarde. Een intrumentale outro van 3 minuten als Intruder... Seems Curious hoeft ook niet.

Leuk project eenmaal het opstaat, toch weinig om voor terug te komen.

3,5*

Deze kwaliteit had ik niet verwacht van Fat Joe!

Tussen The Darkside, Vol. 1 en zijn vorige soloalbum zat 14 jaar. Daartussen zaten nog collaboratiealbums met Remy Ma en Dre, fijne albums maar zeker niet meer dan dat, ook niet echt memorabel. Iets minder dan twee jaar na The World Changed on Me levert Joey Crack al een nieuw soloalbum af met Organized Rhyme. Aangezien zijn vorige soloworp zeer matig was, had ik initieel niet de intentie om dit album een kans te geven. Online las ik veelal positieve reacties en werd duidelijk gemaakt dat dit zijn beste album was in een tijdspanne van twee decennia. Mijn interesse was gewekt!

Fat Joe en producersduo Cool & Dre (enkel Not Goin' met Stove God is niet van hun) leveren hier sterk werk af wat mij betreft. Ze blazen me in positieve manier omver!

Je moet het werk nemen zoals het, in mijn ogen, bedoeld is. Waarheidsgetrouwe raps moet je hier niet verwachten. Fat Joe leunt helemaal op zijn alterego Joey Crack en levert een waar crackalbum af. Dit concept werkt prima en is waar de kracht van deze rapper ligt.
Fijne zelfspot zit hier ook in. De gastheer is nooit één van mijn favoriete rappers geweest. Interviews met hem bekijk/beluister ik wel graag, hij is een uitstekend verhalenverteller. Hoogstwaarschijnlijk meestal zwaar overdreven, toch kan hij het steeds zo smaakvol en kleurrijk vertellen! Eén van zijn vele verhalen over zichzelf is dat hij ooit een hele gymzaal op zijn eentje beroofd heeft. De buit was zo omvangrijk dat zijn slachtoffers mee moesten helpen om het naar buiten te dragen. Dit verhaal hoor je ook voorbij komen op Organized Rhyme, daar kan ik wel om lachen.

Softe nummers staan hier niet op. Zoals eerder aangehaald gaat elk nummer over het straatleven. Joe klinkt zeer gemotiveerd, rapt strak en doet dit op heerlijke (vaak soulvolle) producties van Cool & Dre. Dit duo is nooit één van mijn favoriete beatbakkers geweest... hier profileren ze zichzelf echter zéér sterk voor mij.

Stove God Cooks komt twee keer langs, podcast-collega Jadakiss ook. Afwisseling op een project van een groot halfuur kan veel slechter zijn! Kers op de taart is toch wel weer een heerlijke strofe van Pusha T op Set of Keys. King Push en Stove God zijn uiteraard ook figuren die niet weg te denken vallen op een conceptalbum als dit. Feelin' a Way heeft een lekkere 80's Miami Vice-vibe, zanger Steven Mackie past er als gegoten op.

Kleine hekelpuntjes zijn toch wel de keren dat Dre te horen is. Laat hem maar produceren, vocaal heb ik hem nooit interessant gevonden. Vervelend stemgeluid heeft hij, vind ik. Yung Miami had van mij ook niet per se moeten meedoen op Victory (HIM)... al stoort ze nu ook weer niet zo hard.

Mijn favorieten zijn The Aroma, Heavy Price to Pay (Chef's Kiss) en Set of Keys. Het bulk moet hier niet veel voor onder doen, maar op die drie nummers ga ik het best.

Overtuigende 4*

Zeer fijn project!

Erykah Badu kende ik eigenlijk enkel van naam en van wat gastbijdrages hier of daar. Before the World Blows is mijn eerste aanraking met muziek van haar als hoofdartiest. In tegenstelling tot de meerderheid (denk ik dan) is het net producer The Alchemist dat mij naar dit project getrokken heeft. The Alchemist is natuurlijk een geliefd producer in de wereld van Hip Hop, ook iemand dat net bekend staat om zijn collaboratieprojecten.

De zangeres is steeds grote fan geweest van The Realest (Mobb Deep), wat uiteraard één van de eerste grote producties is van Uncle Al. Over deze productie wou ze schijnbaar altijd al eens zingen. Via een gezamenlijke kennis werd ze nog niet zo heel lang geleden geïntroduceerd aan The Alchemist. Zo is de single Next 2 U tot stand gekomen, Erykah's wens kwam tot vervulling. Ondertussen zijn Erykah Badu en The Alchemist al één jaar live aan het toeren als het duo "Abi & Alan". Gedurende deze periode werkten ze ook hard aan een collaboratiealbum dat tot een week voor de release nog geen titel had... maar nu dus gekend is als Before the World Blows. Het eerste project van de mysterieuze zangeres in meer dan een decennium.

The Alchemist heeft al ettelijke malen volledige albums geproduceerd voor andere artiesten. De werkwijze verloopt meestal hetzelfde: de rappers bezorgen de raps op skeletproducties en ALC bouwt er hele producties rond, en gaat zo uiteindelijk ook over tot de creatie van een volledig en coherent project.
Dit is niet enkel de eerste keer dat hij een collaboratiealbum uitbrengt met iemand dat geen rapper is. De werkwijze met Erykah Badu ging ook tegenovergesteld dan zijn normale werkwijze. Voor Before the World Blows kwam The Alchemist met producties naar de zangeres, producties die in feite al klaar waren maar Erykah als basis gebruikt heeft. Deze LP is namelijk geproduceerd door The Alchemist én Erykah Badu. Zij heeft op elke productie van Uncle Al gebouwd, er haar touch aangegeven en zo tot voor de gehele sound van dit album gezorgd.

Wat mij betreft hebben Abi & Alan een prachtig album gecreëerd. Ze zetten een heerlijke sfeer neer waardoor dit album een "vibe" is. Het is moeilijk voor mij om tracks afzonderlijk te gaan beluisteren, voor mij persoonlijk werkt dit project net het best als één solide geheel. Productioneel zit het uitstekend in elkaar, de vocalen van de gastvrouw hebben vaak een hypnotiserende werking en de weinige gastartiesten zijn zorgvuldig op het album geplaatst.

Per luisterbeurt durven mijn favoriete nummers wel eens te verwisselen. Nu ga ik voor Witch Doctor, Valentine, Next 2 U, Breezy, To the Moon (Plan C), They Ain't You en absoluut de ode aan grote Hip Hop-producers dat No I.D. is.

Zeer welgekomen project, hopelijk komt er in de toekomst een tweede collaboratiealbum van Abi & Alan. In de toekomst ga ik eens duiken in de discografie van Erykah Badu, eens ontdekken wat ik al die jaren gemist heb.

4*

Eindelijk nog eens een sterk album van The Game.

The Game is altijd één van mijn favoriete artiesten allertijden geweest. The Documentary en Doctor's Advocate zijn wat mij betreft (semi-)classics. The R.E.D. Album daargelaten vond ik al zijn soloalbums die erna kwamen ook (erg) sterke albums.
Jammer genoeg waren zijn laatste twee soloworpen toch van een lager niveau dan dat we van deze West Coast-veteraan gewoon zijn. Born 2 Rap en Drillmatic: Heart vs. Mind waren véél te lang, te veel vervuld van minder kwalitatieve nummers en hebben me als geheel nooit kunnen beklijven. Met 24 nummers en een speelduur van een klein anderhalf uur is The Documentary 3 jammer genoeg ook geen beknopt en gefocust album.

Na de eerste twee luisterbeurten kwam ik er niet goed in, en vreesde ik dat dit in hetzelfde rijtje kwam als zijn vorige twee soloalbums. Inmiddels ben ik vele luisterbeurten verder en kan het met toch wel grotendeels overtuigen hoor. Uiteraard is zijn elfde studioalbum ook net iets te lang, er had best gesnoeid in kunnen worden (zeker voor een nieuw deel in The Documentary-reeks). Toch is het bulk van deze LP (erg) goed!

Geezus is een binnenkomer van jewelste. Deze Blood gaat volledig los op die verslavende productie. Toch wel één van de sterkste albumopeners van dit jaar. Love It or Hate It is goedkoop proberen scoren aangezien dit een veredelde remix is van Hate It or Love It. Dat feit daargelaten blijft de (licht aangevulde) beat staan als een huis, The Game en voornamelijk Snoop Dogg klinken er super op.

Voor iedereen is er wel wat te vinden op dit album. Voor ongecompliceerde West Coast-bangers zet je gerust 20 Deep, No Brakes, In the Way, The Part en HELLA op. Om de gastheer volledig rappend los te horen gaan zet je nummers zoals Geezus, Steppers en The Life op. Voor fans van zijn emotionele kant zijn er Nothing 2 Hide en absoluut Meet the Parents op. Zijn zachtere, "op vrouwen gerichte", kant laat hij dan weer horen op bijvoorbeeld Run It Up, Party at Game's en BABY. Dit zijn maar enkele voorbeelden van de toch wel grote variatie dat te vinden valt op The Documentary 3.

De gastartiesten zijn niet altijd even geslaagd. Zo vind ik het toch best een stretch om Drake en Kanye West op respectievelijk No Brakes en LA Monster gastbijdrages te noemen. Wijlen Drakeo the Ruler beklijft niet op Geekin'. Veel van die onbekendere rappers laten ook niet echt iets horen, er staan soms gastartiesten bij een nummer die je eigenlijk amper hoort op het nummer.

Mijn favoriete nummers zijn Geezus, The Life, 20 Deep, No Brakes, Do You Love, Run It Up, The Part, HELLA en The Pen.
Nummers zoals 40 Nights, LA Monster en Game Recognize Game zijn dan weer niet slecht... maar ik had ze ook niet gemist.

Dit album kwam toch best uit het niets. Het is een aangename verrassing geworden waar ik nog lang niet klaar mee ben.

4*

Niet helemaal mijn ding.

Midden 2023 tekende deze Filipijnse artiest een contract bij Shady/Aftermath/Interscope. In opvolging hiervan bracht hij een maand nadien al het project DU4LI7Y: REDUX uit, hierop staat een mix van 4 nieuwe nummers en nummers die reeds op zijn drie voorgaande projecten stonden. Het volgende jaar stond hij op het meest recente album van Eminem. Sindsdien is het toch vrij stil rondom Ez Mil.

Vorige maand bracht hij de single Leon (Ka) uit. Volledig in het Filipijns... maar daarnaast ook sonisch gezien niet mijn stijl. Een tweetal weken nadien kwam deze micro-EP, 3rd World, Vol. 1. Volledig geproduceerd door Ez Mil zelf, tracks 1 en 3 werden gemixt door Dr. Dre.

2200 is een "light"-versie van Drill, zelfs de Pop Smoke-adlibs "WOO" komen met enige regelmaat voorbij. Sindak is een banger van jewelste waar de gastheer volledig losgaat. Enkel de tweede strofe is in het Engels, deze passievolle strofe maakt het des te spijtiger dat de meerderheid van de track Filipijns is. Lord Help Me is wat mij betreft de climax van 3rd World, Vol. 1. Zo'n meer traditionele boom bap-achtige beat gaat de gastheer mooi af.

Na dit miniprojectje snap ik de combinatie tussen Ez Mil en Shady/Aftermath nog minder. Het talent is er zeker: een uitstekende rapper, zanger, producer en danser. Het gevoel overheerst toch dat na drie jaren de diamant maar weinig gepolijst werd.

2,5*

Deze valt toch wat tegen.

Ransom blijft rappen als de beste in de game. Weinigen rappen op het niveau dat hij bereikt. Vlot, het lijkt allemaal vanzelfsprekend, inhoudelijk heeft hij iets te zeggen en Ransom doet het allemaal terwijl hij perfect articuleert en verstaanbaar is. De producties op The Price of Clarity luisteren goed weg. Ze zijn er voornamelijk om niet de show te stelen en om Ransom genoeg ruimte te geven om zijn ding te doen.

Preken heeft de gastheer altijd al wel gedaan, hier begint het voor mij persoonlijk een beetje de overhand te nemen. Op dit project komen toch een paar complottheorieën naar voren, en wie hem niet gelooft wordt een beetje als een idioot weggezet. Hij is de grote man dat alle wijsheid in pacht heeft, de overige mensen (voornamelijk in Hip Hop) zijn maar onintelligent.

De gastartiesten laten over het algemeen ook geen echte indruk achter. Nick Grant rapt prima op Sorry My Love, hij kan me enkel niet fascineren om meer van hem te ontdekken. Komiek Tony Baker werkt mee op één van die erg prekende nummers. Rob Lee zorgt voor een leuke afwisseling aangezien hij de enige zanger op dit project is.
The Coldest Winter is een vreemde aangezien dit gewoon een remix is van Where To... een nummer op Cabrini Green. Dezelfde strofe van Ransom en productie van Nicholas Craven, het verschil is dat Freeway en Young Chris ditmaal meedoen.
Lloyd Banks heeft wat mij betreft, en niet geheel verrassend, de beste gastbijdrage. Circumvention laat horen dat een collaboratieproject tussen beide rappers geen slecht idee zou zijn.

The Boule' is nog een aparte vermelding waard. Deze track staat zo goed als alleen in de discografie van Ransom. Op zo'n swingende productie hebben we hem zelden eerder gehoord. Klinkt goed!

Misschien is het zoals Professor Skye een aantal maanden geleden al zei: we zijn gewoon geworden aan de uitmuntend hoge kwaliteit van artiesten zoals Ransom waardoor projecten als dit ook niets speciaals meer teweeg brengen?

3,5*

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

They did it again!

Dave East is een interessante artiest, al voel ik nooit de noodzaak om hem op de voet te volgen en al zijn projecten een kans te geven. Aangezien zijn vorige collaboratiealbum met producer Harry Fraud, HOFFA, by far mijn favoriete project van deze NY-spitter is, kon ik deze niet links laten liggen. Price of Pain is een uitstekend vervolg op de eerdere LP.

Dave rapt de waarheid op Life Cycle: "I become more of a threat when I get next to Harry". Exact dat is het. Harry Fraud haalt het beste in Dave East naar boven. De rapper klinkt scherp, gefocust en heeft inhoudelijk hier en daar ook wel iets te vertellen. Harry Fraud levert dan weer één van zijn best geproduceerde projecten af naar mijn mening. Deze LP heeft enorm veel herspeelbaarheid. Veel nummers concurreren met elkaar voor de top. Zeker qua productie is volgens mij Follow My Lead wel mijn favoriet, heerlijk pianowerk. Onze East Coast-gastheer doet wat hij moet doen, terwijl Uncle Snoop werkelijk zoals een vis in het water is op die track.

Naast Snoop Dogg doet Benny the Butcher het ook weer buitengewoon heerlijk op Everything Is Up, wat blijft hij toch ook een top duo met de beatbakker. Hot Peas & Butter is ook een geweldig nummer, AZ doet het oké... al heb ik nooit zijn legendarische status begrepen. Styles P doet het prima op Alley Oop, het type-productie waar hij wel weet van heeft. Zelfs die Reggae-zanger (Don Jiggy) stoort me voor geen meter op Rasta Pasta!

De twee gastheren halen voor de tweede keer het beste in elkaar naar boven. Over 5 jaar mogen ze van mij zeker met een derde album komen!

4*

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren