stem geplaatst

Prachtig Trap-album.

What Happened to the Streets? is nog eens een lekker ouderwets straatalbum geworden. 21 Savage laat gebruikelijk trucjes van mainstream rapsalbums zoals clubbangers, commerciële troep of nummers voor de vrouwen zo goed als achterwege en doet waar hij het beste in is: agressieve Trap serveren aan de luisteraar.

Where You From is een prachtige opener. Eentje waar, jawel, SouthSide wederom bewijst de rauwste Trap-beats te bakken. Nogmaals alle respect naar een naam zoals Metro Boomin, maar zo'n sinistere dreiging krijgt hij zelfstandig niet door de speakers. Sizzle mag weer wat actiever worden.
Exact zo'n nummer wil je wanneer je namen als 21 Savage en SouthSide samen op de creditlijst ziet staan.
De kwalitatieve lijn blijft hoog met, het door Zaytoven-geproduceerde, Ha. Erg lekkere productie waar de gastheer wel blijf mee weet.

Stepbrothers klinkt ook goed en duister, enkel van de strofe van Young Nudy geraak ik maar niet overtuigd. Zijn bijdrage groeit per luisterbeurt, al had ik nummer nog leuker gevonden moest enkel 21 te horen zijn. Cup Full is best een zwaar nummer, eentje dat aankaart dat mensen over het algemeen geen drugs gebruiken voor hun plezier maar als zelfmedicatie en om zo hun zorgen te vergeten.
De knallers blijven komen met Pop It, een collaboratie met vrouwelijke collega Latto. Hoogstaand is het uiteraard allemaal niet, het is best vulgair. Beide rappers hoor ik echter graag op deze banger.

Mr. Recoup bevat een gastbijdrage van Drake, een rapper dat we na zijn beef met Kendrick Lamar eigenlijk niet veel meer gehoord hebben. 21 Savage en Drizzy bewezen in het verleden een fijne chemie te hebben, ook hier weer. We blijven knallen met J.O.W.Y.H. (Jump Out with Your Ho) en Dog $hit met GloRilla.

Pas vanaf Code of Honor met G Herbo gaat de energie een beetje liggen. Fijne collaboratie waar beide heren rappen over de duistere kant van het straatleven.
Gang Over Everything is een nieuwe hit van de gastheer en Metro Boomin, zeer toffe track.
De eerste 10 tracks zijn één zeer solide geheel, na Gang Over Everything mocht het album van mij eigenlijk eindigen... dan had What Happened to the Streets? misschien wel een moderne klassieker in het subgenre kunnen worden.

Halftime Interlude is geen interlude maar een fijn nummer, wel aan de korte kant. Big Stepper is saai. Atlanta Tears met Lil' Baby is prima, maar weet ook geen echte indruk te maken.
I Wish met zanger Jawan Harris is de enige skipper op deze LP, deze hekkensluiter past ook voor geen meter bij de rest van het project. Tekstueel vind ik 21 Savage nog wel sterk uit de hoek komen, de productie en voornamelijk die zanger trek ik gewoon totaal niet.

Jammer hoe dit album tot zijn einde komt. Gelukkig is het bulk érg sterk en krijgen we nog eens een hard album van een Trapper, dit krijgen we niet vaak meer.

4*

Sterk, inderdaad!

Het voelde aan als een eeuwigheid sinds we nog een nieuw project van Conway the Machine gekregen hadden, dit terwijl het laatste project (Chaos Is My Ladder 2 met Ransom en V Don) "maar" van september 2024 afstamt. De mannen van Griselda droppen normaal zeer regelmatig waardoor hun aanwezigheid een constante is. Hierdoor voelt een pauze van iets meer dan één jaar zeer lang, Conway had de pauze wel even nodig.

You Can't Kill God with Bullets is een album geworden waar Maquina eindelijk nog eens zijn tijd voor genomen heeft. Tekstueel durft hij weer dieper te gaan met momenten. Hij klinkt ook weer gemotiveerd en laat de luisteraar horen nog steeds een toprapper te zijn.

The Lightning Above the Adriatic Sea, BMG, The Painter, The Undying, Otis Driftwood, Parisian Nights, Attached en Hold Back Tears zijn voor mij de hoogtepunten.
Waar Conductor Williams me op zijn recente collaboratieproject met Ransom positief omver blies, produceert hij op deze LP weer vrij matig. Diamonds, Mahogany Walls en met name Se7enteen5ive bevatten weer irritante soundscapes waar deze man bekend om staat, gelukkig groeien ook deze nummers per luisterbeurt.

Tony Yayo is wel een grappige feature op Hell Let Loose. Geen strofe, maar hij doet waar hij het beste in is: hypeman voor de main act spelen.

Wederom een erg solide geheel van Conway the Machine.

4*

Past in het rijtje.

6 december 2025 opgenomen in Miami, 10 december zag TrillStatik 5 het daglicht. Bun B rapt zoals steeds sterk, is en blijft een fijne MC om naar te luisteren. Statik Selektah heb ik persoonlijk nooit een topproducer gevonden, eentje dat er zelden bovenuit springt.

You're Mine, Crooklyn 25, Still at It en Let Me Know liggen het beste in het gehoor. De strofe van Busta Rhymes is niet netjes gemixt, dat is een gevoel dat vaker naar voren komt op dit project. Kijkende naar de tijdspanne tussen creatie en uitgave mag dat ook geen grote verrassing zijn.

Trill Man Dem is een verschrikking. De overige nummers liggen tussen dit nummer en die van de alinea hierboven.

Van mij hoeft het niet, maar op de outro kondigen de gastheren alvast aan dat het zesde deel volgend jaar zal verschijnen.
Wil je een recent Bun B project beluisteren? Zet Way Mo Trill, met producer Cory Mo, op!

Kleine 3*

Prima album.

De 7-delige Legend Has It...-serie komt tot zijn einde met het langverwachte collaboratiealbum van Nas en DJ Premier. Een duo dat in het verleden meermaals bewezen heeft een sterke chemie te hebben, en de fans al gedurende vele jaren aan het teasen zijn met een volwaardig collaboratieproject. Nas is één van de beste rappers allertijden, DJ Premier is gemakkelijk top 3 beste producers in het genre.

Light-Years begint redelijk tam naar mijn mening. My Life Is Real doet weinig verkeerd, toch weet het geen blijvende indruk te maken. GiT Ready is sonisch een sterker nummer, de inhoud over heel dat crypto-gebeuren is echter zeer jammer.

Vanaf NY State of Mind, Pt. 3 schakelen de gastheren een versnelling hoger. Het is vanaf dit nummer dat het album me vast weet te grijpen, zonder dat het me nog loslaat. Nas rapt over heel het project gretig en lijkt te willen bewijzen dat je nog niet te oud bent om te rappen wanneer je de leeftijd van 50 jaar gepasseerd bent. Dit enthousiasme wordt heerlijk aangewakkerd door de puike productie dat Preemo voorzien heeft voor deze LP. Beide heren zijn al ettelijke jaren over hun prime, afgeschreven zijn ze absoluut verre van.

NY State of Mind, Pt.3, Madman, Sons (Young Kings), Nasty Esco Nasir, My Story Your Story, Bouquet (To the Ladies), Junkie en 3rd Childhood zijn mijn favorieten.

Inhoudelijk staan hier een aantal leuke concepten op, denk aan bijvoorbeeld Pause Tapes, Writers, Sons (Young Kings) (= Daughters 2), Nasty Esco Nasir, Bouquet (To the Ladies) en Junkie. Bij Writers en Bouquet (To the Ladies) is puur op de teksten letten snel saai, aangezien ze simpelweg oplijstingen zijn van respectievelijk graffitikunstenaars en vrouwelijke rappers.

Het leukste deel in deze serie van Mass Appeal Records. Na zes prachtige gastbijdrages op de andere albums weten Nas en DJ Premier netjes de kroon te nemen. Geen meesterwerk zoals je misschien wel mag verwachten van deze namen, Light-Years is wel een zeer solide album geworden.

4*

Prima, maar karig.

My Sauconys Glowin' is een micro-EP dat Westside Gunn uitgebracht heeft ter ere van zijn officiële samenwerking met schoenenmerk Saucony. Productie volledig door Denny LaFlare.

Macedonia is een intro. Zeer vreemd dat de laatste 15 seconden van de intro pure stilte zijn, hier lijkt wel iets verkeerds gegaan zijn bij het mixen.
Don't Be Bruel is een fijne samenwerking met Stove God Cooks. Melige productie, WSG doet wat van hem verwacht wordt en een nieuwe strofe van Stove God is altijd welgekomen.
Op Body Bag Benny is de gastheer zelf niet te horen, dit is een collaboratie tussen Benny the Butcher en Stove God Cooks. Het beste nummer van de twee, jammer van de korte speelduur!

Deze 6 minuten zijn absoluut geen tijdsverspilling, je mist er echter ook niets mee mocht je dit links laten liggen.

2,5*

Vergeetbare mixtape.

Every Movie Needs a Trailer werd door The Game uitgebracht als voorproefje voor The Documentary 3, dat album zal ergens in 2026 moeten uitkomen. Deze mixtape werd volledig geproduceerd door duo Mike & Keys, producers die in een vorig leven bekend stonden als The Futuristiks.

De chemie ontbreekt wat mij betreft tussen de MC en het producers-duo. Mike & Keys levert niet bepaald ondermaats werk af, maar een rappers als The Game past er niet meteen op. De welgekende underground New York rappers zouden hier beter bij passen. The Game is altijd één van mijn favoriete rappers geweest, hier klinkt hij ook gewoon niet gemotiveerd.

Hoogtepunten zijn voor mij Can I, Chrome Hearts, Blood Tears, So Contagious (wat heb ik LaToiya Williams gemist!) en Just Like Me.
Good Enough is een groeier, al vind ik die Drill-drums een rare keuze voor de rest van die productie en de sample.

Left Out is de zwakste schakel op deze mixtape. Zeer vreemde productie en The Game doet, volgens mij, zijn best om Kendrick Lamar te imiteren. Een mislukt experiment.
De mix van dit project laat sowieso vaak de wensen over, maar de vocalen van Hayley Williams op Livin' klinken nergens naar.
Het grootste minpunt is echter DJ Drama. Kan iemand mij alstublieft nog het nut van deze heer uitleggen? Die man heeft toch geen ene meerwaarde? Zijn "Gangsta Grillz"-tag kan ook gewoon echt een nummer verpesten. Die man hebben we nu sites zoals DatPiff en LiveMixtapes in het verleden horen niet meer nodig. Irritante DJ dat nooit iets zinnigs te zeggen heeft.

Hopelijk zal The Documentary 3 een (pak) beter zijn dan Every Movie Needs a Trailer.

2,5*

Lekkere EP.

NY-rapper Skyzoo heeft met Views of a Lifetime wederom een sterk en cohorent project afgeleverd. Hij rapt op zijn gebruikelijk en duidelijke manier over goede producties van mensen zoals Camoflauge Monk, Cartune Beatz, DJ Manipulator en Conductor Williams.

Mijn favoriete nummer is The Soloist. Skyzoo is heerlijk op dreef op die Jazz-achtige productie van The Other Guys. De overige nummers zijn aan elkaar gewaagd, deze springt er voor mij uit.

Niet de meest spannende rapper, hij levert echter wel consequent goed materiaal af.

3,5*

Exact wat je wil van Big K.R.I.T..

Zelfs toen heel de cultuur tien jaar geleden aan het discussiëren was over wie de beste was: Drake, Kendrick Lamar of J. Cole was mijn keuze altijd Big K.R.I.T.! Dit is oprecht dé artiest van die generatie, hij krijgt sinds zijn onafhankelijke dubbelalbum 4eva Is a Mighty Long Time (2017) jammer genoeg niet meer dezelfde aandacht als wanneer hij getekend stond bij Def Jam Recordings. Jammer genoeg was hij de laatste jaren niet echt actief meer. 2022 zag het geweldige Full Court Press uitkomen, een collaboratiealbum met Wiz Khalifa, Smoke DZA en Girl Talk. Dat jaar kwam ook zijn meest recente soloalbum uit: Digital Roses Don't Die. Waar dat album in principe geen Hip Hop-album is, is Dedicated to Cadalee Biarritz een ware "true to form".

Zijn (vele) klassiekers hebben heel wat meer om het lijf, veel nummers op zijn oudere projecten hebben ook meer inhoud... dit is allemaal wat simpeler. Big K.R.I.T. neemt de luisteraar een halfuur mee op een eerbetoon aan een oude wagen. De beats zijn niet allemaal van de gastheer zelf, toch zouden ze zo van hemzelf kunnen zijn. Hij klinkt als een vis in het water op deze prachtige en warme Zuidelijke producties. Dit is werkelijk muziek dat je verwacht van de beste man. Hij rapt op die producties ook weer ongelofelijk sterk, het dikke Zuidelijke accent moet je er maar bijnemen... maar dat doe ik graag!

Het zingen is hij ook nog niet afgeleerd, al zet hij die kwaliteit zeker niet in zoals hij dat op Digital Roses Don't Die deed. Zoals hij op zijn oudere projecten dat deed, zingt hij nu geregeld eens een refreintje in op zijn prachtige en melodieuze stijl.

Voor een halfuur krijgen we best veel variatie voor onze kiezen. Uptempo nummers zoals Old News en The Mileage worden prima afgewisseld met de meer ingetogen nummers waar Hi Def, I-20 en So Far So Good prachtige voorbeelden van zijn.
Als H-Town fan ben ik ook wel blij met de hekkensluiter: Celebrate the Line. Steeds een feest wanneer wat "H-Town All-Stars" samenkomen, zeker op zo'n lekkere instrumental van de gastheer.
Dat allemaal gezegd zijnde vind ik één nummer zeer verslavend, dat is namelijk Not in the Wip. Zéér harde banger, veruit de meest agressieve klank op Dedicated to Cadalee Biarritz.

1 intro en 3 interludes door komiek Karlous Miller, iemand dat we doorheen heel dit album voorbij horen komen. Ik hield er mijn hart voor vast, hij stoort me gelukkig nergens. Zijn "freestyle" luistert ook prima weg, voornamelijk door de heerlijke productie van KRIT.

Dit is niet zijn beste project, er zijn er wel een aantal die sterker zijn. Desalniettemin levert KRIT wel een halfuur aan kwaliteit af. Wat het mij voornamelijk duidelijk heeft gemaakt is dat ik deze artiest gemist heb. Big K.R.I.T. lijkt toch een stem te zijn dat ik de afgelopen jaren in Hip Hop gemist werd.

Jammer dat hij niet meer van dezelfde populariteit kan genieten als een 12-tal jaren geleden. Deze man bewijst nogmaals een toprapper én -producer te zijn.

4*

Dit is er weer eentje, hoor.

In een nieuw project van Ransom heb ik altijd wel zin, toch had ik mijn bedenkingen door producer Conductor Williams. Hij wist me dan toch positief te verrassen op Conductor Machine EP (met Conway the Machine), langs de andere zijde is hij wel verantwoordelijk voor mij minst favoriete nummers van Westside Gunn. Deze man kan met momenten ongelofelijk irritante beats baken.

Met Clairvoyance komen beide heren erg sterk binnen, de eerste keer keek ik even op Spotify om zeker te zijn of ik wel het juiste album geselecteerd had. Ransom die VOLLEDIG los gaat op een Trap-achtige beat, afgeleverd door Conductor Williams... nee, dat had ik absoluut niet verwacht!
Blood Stains on Coliseum Floors houdt het tempo er in, mijn enige kritiek is dat de muziek op seconde 23 eventjes wegvalt... slecht gemixed?
Bomaye is een knaller van jewelste, wat mij betreft de climax van The Uncomfortable Truth. Juist wanneer je denkt dat Ransom zijn hoogtepunt qua rappen wel bereikt heeft doet hij dit. Wie doet hem dit in godsnaam, zo nonchalant, na? Maakt me niet uit wat iemand anders zijn mening hierover is: Ransom bewijst keer op keer de beste levende rapper te zijn!

De gastheren nemen wat gas terug met Temple Run. J. Arrr doet het prima, dat doet hij altijd wel op projecten van Ransom. Het gezongen refrein van Kelly Moonstone is een welgekomen afwisseling, zo eentje krijgen we niet vaak op projecten van deze MC.
Late Replies vind ik een erg fijn nummer. De commentaar van thomzi50 over de sound effects op dit nummer snap ik volledig, persoonlijk vind ik het hier zijn charme wel hebben. Het stoort me niet.

The Human Animal, Flowers & Tombstones en Trigger or Trigga halen niet het tempo van de eerste drie nummers, maar passen prima bij de twee vorige.

De eerste drie nummers zijn knallers om U tegen te zeggen. De overige nummers zijn goed, het niveau waar Ransom bekend om staat. Conductor Williams verrast wederom positief, jammer dat hij WSG niet zo'n beats geeft.

The Uncomfortable Truth komt beter binnen dan The Reinvention met DJ Premier, maar dat komt ook omdat dit project meer als een volwaardig album aanvoelt.
Volgend jaar een collaboratiealbum tussen Ransom en Boldy James, een nieuw collaboratieproject met DJ Premier én een nieuw soloalbum... ik ben er helemaal klaar voor!

4*

Niet echt iets voor mij.

De La Soul hoort bij de stroming "alternative hip hop", een subgenre waar acts zoals A Tribe Called Quest en The Roots ook bij horen. Laat dat nu eigenlijk een stroming zijn waar ik niet erg bekend mee ben, dit zijn artiesten die me nooit echt hebben weten grijpen. De La Soul is me zelfs bijna volledig onbekend. 3 Feet High and Rising beluisterde ik wel eens een keer of twee, maar het is me niet bijgebleven.
Cabin in the Sky is hun eerste album sinds de dood van Trugoy the Dove, en het tweede dat ik van hen check.

Deze LP is een fijn project geworden dat in principe weinig verkeerd doet. Posdnuos is een fijne MC, maar niet eentje dat mijn interesse echt weet vast te grijpen. Hetzelfde kan eigenlijk gezegd worden over de producties op Cabin in the Sky.

De intro van Giancarlo Esposito vind ik geweldig gedaan, zo mogen wel meer artiesten hun album beginnen. Cruel Summers Bring FIRE LIFE!! swingt heerlijk uit de pan (voornamelijk het gedeelte van Yukimi). Nas zet zijn voortreffelijke feature run verder met Run It Back!!. The Silent Life of a Truth is, wat mij betreft, het hoogtepunt.
De overige nummers springen er voor mij niet uit. Slecht is het absoluut nergens, dit is gewoon geen album waar ik snel naar teruggrijp. Er kon, met 20 nummers en een speelduur van 1:10u, wel gesnoeid worden in de tracklist.

Dit was het album uit de Legend Has It...-serie waar ik niet bepaald naar uitkeek, maar ook geen verwachtingen van had. Het valt niet tegen, toch heeft De La Soul me niet kunnen overtuigen om verder in hun discografie te duiken.

Helemaal klaar voor de finale van deze serie: Light-Years van Nas & DJ Premier!

3,5*