Heerlijk.

Initieel was ik niet helemaal overtuigd van een collaboratiealbum tussen Ransom en Dave East. Ransom mag dan wel één van mijn favoriete rappers zijn, bij Dave East is het toch vaak hit-or-miss om eerlijk te zijn. Zijn album met Harry Fraud, HOFFA, vind ik heel goed maar naar andere projecten van hem grijp ik niet vaak terug. Zijn laatste (collaboratie)projecten heb ik zelfs niet meer beluisterd, een album met Ransom moest hier uiteraard verandering in brengen.

De eerste paar luisterbeurten wist hij me niet volledig te overtuigen. Waar hij toch een paar klasses lager is dan Ransom moet ik zeggen dat ook hij het goed doet op de prachtige producties die de mannen gekozen hebben voor The Final Call.
Ransom doet het zoals altijd geweldig, de producties zijn absoluut in orde en ook Dave East is goed in vorm. Dit zorgt voor een fijne luisterervaring. Liefhebbers van dit type Hip Hop zouden dit wel een kans moeten geven.

Mijn favoriete nummer van deze plaat is By Any Means Necessary. Heerlijke productie (met een klassieke sample) waar Ransom en Method Man exact doen wat ik van hen verwacht. Hier vind ik het wel harder opvallen dat Dave East niet zo goed is als die andere twee, toch mag dat de pret niet drukken.

Zie ik ze nu trouwens vliegen of vallen nu zelfs Ransom en Dave East Drake subtiel aan? Ransom horen we op de titeltrack dingen als "666 was the code to use when you call a reaper" en "Meanwhile, your favorite rapper just scheduled a BBL" rappen terwijl Dave East bijvoorbeeld "Unless my daughters playing, I'm never paintin' my nails" rapt.
Het zal niet gericht zijn naar Drake, het is wel opmerkelijk vind ik.

Sterk album waar ik nog lang niet mee klaar ben!

4*

Prima.

Brother Ali doet wederom heerlijk zijn ding op warme en sfeervolle producties van Ant. Niets nieuws onder de zon, de heren hebben eerder al veel bewezen een uitstekend rapper-producer duo te zijn. De rapper hoor ik het liefst een verhaal vertellen, zoals Two Dudes, hij is een zeer begenadigd verhalenverteller. De overige nummers luisteren ook prima weg.

Heel veel keer ik niet terug naar Satisfied Soul, maar dat is normaal bij Brother Ali. Eenmaal ik besluit zijn muziek op te zetten geniet ik er van... heel veel grijp ik er gewoon niet naar.

Gek wel dat het na zoveel jaren weer geproduceerd is door Ant en dan toch niet uitgebracht is via Rhymesayers Entertainment.

3,5*

Ligt in de lijn der verwachtingen.

Ook al ben ik een (groot) fan van Drake, toch had ik weinig zin in Some Sexy Songs 4 U. Dé reden is omdat dit een collaboratiealbum is met één van zijn artiesten: PARTYNEXTDOOR. Met die zanger heb ik nooit iets gehad en na deze LP vrees ik ook dat ik dat nooit zal hebben. Drake horen we ook voornamelijk (zeikerig) zingen. Het is een duidelijk R&B-album geworden met hier en daar wat Hip Hop-invloedjes.

R&B-Drake ten tijden van zijn magnum opus Take Care vind ik genieten, de manier waarop hij de laatste jaren zingt doet me jammer genoeg vrij weinig. Raar maar waar staan hier geen producties op van zijn kameraard Noah "40" Shebib, dat is een gemiste kans op een plaat als dit.

Normaal gezien ben ik er geen fan van dat er solotracks op een collaboratiealbum staan, al is het geen straf dat PARTYNEXTDOOR niet meedoet op zes nummers. Dat gezegd zijnde vind ik zijn enige solotrack, Deeper, verrassend sterk!
Mijn favoriete nummer is een solonummer van Drake: Gimme a Hug. Eén van de zeer weinige nummers dat duidelijk Hip Hop is en waar hij zelfs de beef met Kendrick Lamar min of meer aankaart. Meet Your Padre en Nokia (ook een solonummer van Drake) vind ik ook geinige nummers die boven de rest uitsteken.

Het bulk van dit album zou ik niet slecht noemen, het is gewoon niets voor mij. Some Sexy Songs 4 U gaat nog weinig in haar geheel gedraaid worden door mij.

2,5*

Het laatste project van Westside Gunn waar ik met volle teugen van kon genieten was volgens mij alweer Pray for Paris.

Tussen deze mixtape en die LP zitten vele projecten maar geen van al wist nog een blijvende indruk achter te laten. WSG is nooit een toprapper geweest, de laatste jaren deed hij precies ook minder moeite en namen de adlibs de overhand. De gastartiesten waren niet altijd even sterk en voornamelijk de producties konden nog wel eens tegenvallen. (Hitler Wears Hermes) 12 had ik al bijna niet beluisterd... maar 5 keer een bijdrage van Stove God Cooks? Ja, dat wist mijn aandacht wel te grijpen.

Vanaf de intro, Michelle World, had dit project me al in haar greep. Een oud vrolijk stukje muziek met een zanger die steeds "Who is the GOAT?" zingt? Ik kon mijn lach niet meer inhouden.
Vervolgens krijgen we heerlijke producties voorgeschoteld waar Estee Nack, Stove God Cooks en Brother Tom Sos heerlijk hun ding op doen. Estee Nack heeft nooit eerder een bepaalde indruk op mij gemaakt, ditmaal geniet ik hard van zijn rauwe raps. Brother Tom Sos kwam op Still Praying een beetje over als een Stove God Cooks-imitator, dat gevoel heb ik niet op Health Science en Gumbo Yaya. Sterke bijdrages!
Elijah Hook zingt prachtige Gospel op Dump World.

Stove God Cooks is dé ster van 12. Misschien wel de meeste eigenzinnige rapper dat ik ken, ook hier valt hij absoluut niet tegen. Als je niets met deze MC hebt zal hij je hier zeker niet overtuigen... voor fans is dit echter puur genieten. Zijn raps ontbreken wederom vaak een zekere soepele flow en zijn vervult van memorabele citaten waar enkel hij mee weg kan komen. Veert (net zoals Gumbo Yaya een productie van Daringer) is mijn favoriete nummer op deze plaat... dit komt voornamelijk door Daringer én die strofe van Stove God.
Waar blijft in godsnaam dat tweede album van Stove God Cooks?!

Westside Gunn neemt een ondergeschikte rol op zijn eigen project... als rapper weliswaar. Hij bewijst op 12 wederom een genie te zijn in het samenstellen van projecten en een uitstekend executive producer te zijn.

4*

Lekker album.

2 Chainz zien we de laatste jaren wel meer als gastartiest op projecten van underground-achtige rappers, toch bleef een album in dat straatje uit. Blij dat hij er toch voor gekozen heeft om een collaboratiealbum met The Alchemist (en Larry June) uit te brengen. Een combinatie dat ik niet zien aankomen had!

The Alchemist produceert echt heerlijk op Life Is Beautiful. Er hangt een zeer kalme en luxueuze sfeer over dit album. Dit is zo'n album dat je kan opzetten om volledig tot rust te komen. Het blijft ongelofelijk knap dat ALC na zoveel talloze beats nog producties als dit kan afleveren. Hij lijkt enkel maar beter te worden.
Niet enkel relaxerende producties trouwens, Colossal en Generation zijn de knallers van de LP. Voornamelijk die laatstgenoemde is heerlijk doordrenkt van een sinistere sfeer.

2 Chainz past als gegoten op dit soort producties, hopelijk brengt hij in de toekomst meer albums uit in dit straatje.

Van Larry June ben ik nog steeds niet helemaal overtuigd jammer genoeg. Deze slow-flow rapper is met momenten gewoon slaapwekkend. Gelukkig zorgt Tity Boi voor de nodige afwisseling en zijn de producties van The Alchemist vingerlikkend.

3,5* met ruimte voor groei.

Heerlijk!

Sinds Trilogy ben ik een ontzettend grote fan van The Weeknd, dat compilatiealbum is ook nog steeds één van mijn favoriete albums allertijden waar ik veel naar teruggrijp. Hip Hop is het genre waar ik bijna exclusief naar luister en toch is deze artiest jarenlang mijn nummer één favoriet geweest, geen rapper. Toch doet zijn nieuwe muziek me de laatste jaren jammer genoeg wat minder. Zijn sombere en zware R&B maakt steeds meer plaats voor populaire Pophits die mij gewoon niet zo grijpen. Eenmaal After Hours en Dawn FM opstaan geniet ik er best wel van, ik grijp er gewoon zeer weinig naar terug... vooral Dawn FM zet ik niet veel op. Initieel had ik zelfs weinig zin in Hurry Up Tomorrow en had ik geen hoge verwachtingen, wat voor het eerst is bij een album van The Weeknd.

De eerste twee luisterbeurten klikte het niet echt, ook de tracklist van 22 nummers (waarvan twee interludes) met een speelduur van net geen anderhalf uur stak me echt tegen. We zijn talloze luisterbeurten verder en ik kan met grote overtuiging zeggen dat dit concluderende deel van deze trilogie het sterkste is. De speelduur is ook absoluut geen probleem meer, de tijd vliegt voorbij tijdens het beluisteren van dit zesde studioalbum.

Het door Metro Boomin geproduceerde Cry for Me, de single São Paulo (wat me eerst voor geen meter lag), Reflections Laughing(!), Enjoy the Show (het "gezang" van Future blijft twijfelachtig), Given Up on Me, I Can't Wait to Get There, Timeless, Niagra Falls, The Abyss en Without a Warning zijn in mijn ogen absolute hoogtepunten.

De overige nummers moeten hier in principe niet al te gek voor onderdoen, er staan geen skippers op voor mij. Wel merk ik vaak dat mijn aandacht wat verzwakt vanaf Big Sleep, de tweede helft is dus net wat zwakker dan de eerste.

Het heeft enkele jaren geduurd, ik had het ook niet meer verwacht, maar The Weeknd heeft me terug in zijn greep. Hurry Up Tomorrow is een geweldig album geworden. Dit schijnt zijn laatste onder deze artiestennaam te zijn... ik ben benieuwd naar de toekomst.

4*