Valt beter mee dan verwacht.

Live and in Color is een collaboratiealbum van Juicy J en Logic, echter niet als rappers. Juicy J is de rapper van dit project, Logic de producer. Logic rapt enkel mee op The Problem, Shame en 20 Years Later. Elke track was qua beat een simpele trap beat waar Juicy J zijn welgekende ding op moest doen, Logic heeft vervolgens heel de vollere producties errond gebouwd en als ware producer dit album samengesteld. Type beats als dit (boom bap-achtig) zijn we niet gewoon van Juicy, maar in de studio rapte hij hier dus ook niet over.

Logic profileert zich weer als een uitstekend producer op deze LP en bewijst wat mij betreft wederom wel hoe hij een album in elkaar moet zetten. De overgangen zijn bijvoorbeeld ook zeer soepel.
Het is alleen uiteraard geen verrassing dat Juicy J maar een beperkte rapper is. Ik ben fan van de beste man en in het subgenre is hij heer en meester... ik hoef hem alleen niet te horen op "meer authentieke" Hip Hop producties. Wanneer ik hem opzet wil ik net die lompe, harde trap!

Zijn uitstap naar Jazz vorig jaar (Ravenite Social Club) maakte me warmer dan dit.

Shame, 20 Years Later en Black Rothstein liggen meer in de Trap-wereld, dat vind ik ook de uitschieters van Live and in Color. Project Pat flowt echt goddelijk op die tweede genoemde track. Die man moet ook eens dringend met een album komen.

De muziek is echter maar de helft van dit album... de andere helft is een interview waar de producer vragen stelt aan de rapper. Het begint al in de helft van de intro, gelukkig krijgen we die interludes daarna niet meer in de muzikale nummers zelf. Discussion 1 t.e.m. 8 is het interview, de producties van de voorgaande nummers gaan trouwens staat wel heel mooi over in de interludes. Dit interview stoort niet maar ben je wel een pak sneller beu dan de muziek... had dit gewoon apart op YouTube gegooid!

Daarnaast vind ik sommige vragen die Logic stelt ook erg dom: "Hoe was je eerste keer seks?" en "Wat was jouw reactie toen je hoorde dat ik eigenlijk een zwarte man ben?' had ik kunnen missen.

Voornamelijk wegens het ingevlochten interview lijdt de herspeelbaarheid.

3*

stem geplaatst

Dit is hem niet hoor.

Tha Carter 6 begint oprecht goed. Na een intro krijgen we Welcome to Tha Carter, Wayne gaat lekker los op die puike productie. Bells is ook een tof nummer, ook hier rapt hij gedreven op een fijne beat. Hip-Hop luistert ook leuk weg, toch heeft het niet het niveau van andere nummers die dezelfde naam dragen. Jay Jones is een nieuwe Young Money-artiest, die BigXthaPlug vind ik echter interessanter klinken. Ten slotte schotelt de gastheer ons Sharks voor, een fijne collaboratie met Jelly Roll en Big Sean.

Na die eerste vier nummers (5 incl. intro) keldert dit zesde deel van Tha Carter echter de dieperik in. Banned from NO valt nog wel mee maar The Days met Bono is vreselijk! Wayne zelf heeft er gelukkig wel zin in, de poppy producie en voornamelijk het refrein van de U2-frontman verpesten het echt volledig. Toen Cotton Candy voor het eerst opkwam dacht ik dat Spotify een fout vertoonde en me naar één of ander vaag Country-album gebracht had... dit is toch niet wat je wil van een samenwerking tussen Tunechi en Tity Boi? Beschamend slecht, zeker in vergelijking met het goede Welcome 2 Collegrove-album.

Flex Up is een klein lichtpuntje, één van de weinige jammer genoeg. Island Holiday, Loki's Theme en If I Played Guitar zou ik eerder verwachten op een album met de titel Rebirth 2... de kwaliteit van die "Rock"-nummers spreken dus voor zich neem ik aan. Kleine kanttekening wel: eerste helft van Loki's Theme vind ik nog wel te pruimen.

Wanneer je denkt dat het niet meer erger kan komt hét dieptepunt van Tha Carter VI. Het is niet helemaal duidelijk wat Weezy en musical-ster Lin-Manuel Miranda net willen bereiken met Peanuts 2 N Elephant of wat een productie van die laatstgenoemde net doet op een Lil' Wayne-album... maar slechter dan dit nummer kan het amper worden.
Na dit nummer kan de kwaliteit van de LP enkel nog stijgen gelukkig.

Rari is een collaboratie met één van zijn zonen, Kameron. Die zoon had ik kunnen missen, de rest van de track valt nog wel mee.
Het schijnt dat Wyclef Jean de executive producer is van dit product, we horen hem zelf voorbij komen op Maria. Voornamelijk wegens Andrea Bocelli was ik best benieuwd naar deze track, we hebben het echter over een sample van zijn nummer Ave Maria. Ik weet niet goed wat ik van het nummer moet vinden, het is vis noch vlees.
Bein' Myself heeft een fijne productie van Mannie Fresh (hijzelf is niet te horen), Wayne's tweede strofe klinkt gewoon nergens naar. Mula Komin' In is slecht wegens die Lil' Novi en de autotune van onze gastheer.
Alone in the Studio with My Gun is nog wel oké, zelfs Machine Gun Kelly zijn refrein is best tof. Kodak Black blijkt weer een verschrikking te zijn. Written History is in principe ook een lichtpuntje, wel wat aan de saaie kant en na de teleurstellende rit is mijn aandacht dan al volledig weg jammer genoeg.

Lil' Wayne is de laatste jaren weer érg sterk bezig als gastartiest. Een sterk soloproject samenstellen schijnt hij echter niet meer te kunnen, al zou zijn leven ervan afhangen. Volgens mij is dit een rapper dat sturing nodig heeft, er zijn heel wat mensen uit zijn kamp verdwenen die nog wel in zijn hoek stonden ten tijde van Tha Carter II en Tha Carter III. Zij hadden volgens mij een duidelijk visie en stuurde Wayne de juiste richting in. Weezy rapt gedurende dit album met volle zin en eigenlijk nog niet zo slecht, alles errond lijkt jammer genoeg wat mis te gaan. Er is geen duidelijk visie meer volgens mij.

Welcome 2 Collegrove was een subliem collaboratiealbum... 2 Chainz was daar volgens mij de architect. Hij koos de richting, de beats en zei volgens mij exact waar Wayne net zijn raps moest plaatsen. Zo iemand als 2 Chainz ontbreekt écht wel op Tha Carter VI.

Magere 2,5*, met een reële kans op verlaging in de toekomst.