Zwangere Guy bewijst het nogmaals.

Dit Is Guy. geeft voor mij de bevestiging dat Zwangere Guy de beste Nederlandstalige rapper is. Hij flowt lekker op de heerlijke producties van Chuki Beats, en dit op een niveau dat ik eigenlijk nog niemand anders heb horen doen in onze taal.

Papa ZG heeft zijn leven gebeterd. Hij is clean, vele kilo's afgevallen, een kersverse vader, heeft de plooien gladgestreken met zijn moeder en leeft naar eigen zeggen een "Hippie-leven". Tekstueel was hij gemener en harder in het verleden, kwalitatief heeft de muziek niets moeten inboeten door deze hele omzwaai. Steeds klinkt hij hongerig en gemotiveerd, zijn goede oor voor beats heeft hij ook niet verloren.

DMT, Lege Flessen(!), Papucho en Monkey Mind zorgen dat dit derde soloalbum een knallende start kent. Vanaf de skit 10-05-94 (die ik had kunnen missen) gaan we een meer introspectieve en kalmere richting uit.

Gorik, Pt. 2 is het nummer gericht aan zijn moeder, hij biedt zijn excuses aan voor de dingen die hij in het verleden over haar zei en is daarbij dus ook voornamelijk een verontschuldiging voor het eerste deel van Gorik. Sterk introspectief en emotioneel nummer. Dit eindigt met een telefoongesprek tussen de rapper en zijn moeder, persoonlijk vind ik het wel een fijne toevoeging. Spontaan word je blij van de reis dat de gastheer afgelegd heeft en dat hij (en zijn moeder) momenteel op een mooie plaats staan samen.

Stoned & Beneveld is ook een absoluut hoogtepunt, heerlijke sample ook. Leven Beter was een single en wederom een mooie climax.

Waiting for Zaza is een ode aan zijn dochtertje. Leuk, jammer genoeg iets té tam voor mij en een nummer waar ik niet vaak naar zal teruggrijpen. Hij tilt voor mij het niveau weer omhoog met Soms Vraag Ik Mij Af. Met Boksring S.o Krikke94 krijgen we nog eens een banger voorgeschoteld, wel rustiger dan de eerste vier tracks... maar Guy wil duidelijk weer naar een sneller tempo schakelen.

Het tweeluik Vecht Voor Papier I en II zijn de agressieve bangers van dit album zoals Guttergang dat was op BRUTAAL en Laat Ze Daar Maar Staan op Pourriture Noble. Politiekers, racisten en fascisten moeten er wederom flink aan geloven. Mij grijpt dit tweeluik jammer genoeg niet, hij heeft al veel scherpere tracks in dit genre gehad. De Rock/Metal-achtige productie van het eerste deel ligt me ook niet helemaal.
De titeltrack is gelukkig weer een zeer solide track dat ook absoluut als hoogtepunt gezien mag worden.

Vous Êtes Zot is een vreemde eend in de bijt wegens die abstracte en ludieke productie. Deze afsluiter is een prettige niets-aan-de-hand feestrack waar de rapper zichzelf zeker niet serieus neemt. Leuk probeerseltje.

Dit Is Guy. is een duidelijke evolutie tegenover Wie is Guy?. Is het beter dan zijn magnum opus BRUTAAL? Bijlange niet. Wel een sterk album dat showcased dat Zwangere Guy een rapper van de hoogste kwalitatieve orde is.

4*

Hij laat zijn leeftijd wel horen op Man Up hoor.

Naast het feit dat hij met teksten komt die gewoon echt niet meer kunnen, zoals zijn commentaar op homofilie, rapt hij ook dat deze generatie niet mee kan met de zijne, is hij kwaad op smartphones, AI, en zo kan je nog wel even doorgaan.
Je moet niet te veel aandacht besteden aan de teksten op dit twaalfde studioalbum van Ice Cube. Synopsis is dat hij kwaad is en geen verandering aan kan.

Los daarvan blijft Cube natuurlijk wel een heel vette stem hebben die ook op deze LP weer goed naar voren komt. Koppel daaraan nog een aantal zeer vette (West Coast) beats en met het verstand op nul kan je hier best wel wat plezier uit halen.

Guess What, Forget Me If You Ain't with Me, Before Hip Hop, Act My Age, Respect My Space, California Dreamin', It's My Ego [Remix] en All Work No Play liggen lekker in mijn gehoor. Leuk ook dat Scarface twee strofes heeft op Man Up!
De rest doet me vrij weinig.

Verstand op nul, dan kan je hier best nog wel van genieten. Sowieso niet te hard op de teksten letten.

3*

Prachtig.

Laat me maar meteen met de deur in huis vallen: Yong Yello heeft wederom een subliem geheel afgeleverd naar mijn mening. Net zoals zijn debuutalbum komt Bennie & De Banaliteit van Ons Bestaan veruit het best tot zijn recht als geheel, dit is niet het type project waar je een paar nummertjes uitpikt. De gastheer heeft duidelijk weer veel werk en tijd gestoken in een verhalend studioalbum.

Een goed voorbeeld van het feit dat deze LP het best tot zijn recht komt is de single Ik Moet Dringend op Vakantie. Net zoals vele anderen was ik initieel niet overtuigd door dat nummer, ik hield mijn hart zelfs plotseling vast voor de kwaliteit van dit project. Het past echter goed in het geheel en wanneer het nu voorbij komt stoort het absoluut niet.

Bennie is de zoon van Marcel (eerste plaat). Hij wil totaal anders in het leven staan dan zijn marginale vader en gooit daarom zijn leven over een totaal andere boeg. Hij zit niet constant op café terwijl hij onder de invloed van drank en drugs is. Nee, hij heeft een 9-to-5 job, komt voor de rest niet vaak buiten en leeft een relatief saai (lees: banaal) leven.
Het verhaal mist net dat klein beetje pit dat het levensverhaal van Marcel wel had, kijkende naar dit type persoon is dat geen verrassing. Dit is ook een tof uitgewerkt verhaal, ik hou wel van Yong Yello zijn concepten.

Yong Yello is zowel een getalenteerde rapper als een getalenteerde zanger. Geen uitblinker op beide vlakken, gewoon zeer solide. Wat hem - naast de albumconcepten - boven de rest doet uitrijzen is zijn talent als producer. De liveproducties op Bennie & De Banaliteit van Ons Bestaan zijn weer van een ongekend hoog niveau, lijkt me ook zeer indrukwekkend om deze (en de vorige) plaat volledig live te zien.

Waarom Ben Ik Zo Destructief? is een nummer dat het waard is om apart te vernoemen. Tijdens dit nummer laat hij de maskers en rolletjes voor wat ze zijn en geeft hij toe dat Marcel en Bennie personages zijn die beide recht uit zijn eigen leven gegrepen zijn. Het was vooraf al wel duidelijk, maar hier krijgen we de bevestiging dat beide albums in grote lijnen autobiografisch zijn.

Op zijn debuutalbum nodigde hij geen gastartiesten uit, hier zelfs twee. Zangeres LOÏS doet mee op We Geve Ni Op en speelt de vriendin van Bennie/Yong Yello. Het doet wat denken aan een nummer als We Cry Together van Kendrick Lamar, maar dan muzikaler.
Zoeke Naar Wa Liefde is een collaboratie met zuiderbuur Sef, mooie strofe heeft die laatstgenoemde!

Marcel & Het Magnetisme van de Goot is de laatste jaren uitgegroeid tot één van mijn favoriete albums allertijden. Bennie & De Banaliteit van Ons Bestaan kan dat niveau niet bereiken, toch is het weer een prachtig project geworden dat ik in feite iedereen zou durven aanraden. Yong Yello maakt ook albums die het genre Hip Hop overstijgen, je kan hier ook van genieten moest je niets met Hip Hop hebben volgens mij.

Wederom een pareltje, Yello. Het maakt me enkel nog meer benieuwd naar wat de toekomst en dat derde album zal brengen.

Dikke 4*!

Zeer fijne uitbreiding.

Samurai DX is de deluxe-versie van het 2024-album Samurai, niet uitgegeven als een toevoeging op dat bestaande album maar als een losstaande EP. Dit vind ik persoonlijk al een veel toffer concept dan de gebruikelijke deluxe-edities van LP's.

Met High Note en SOS staan er twee nieuwe tracks op deze EP. High Note is héérlijk. Lupe rapt op een hoog niveau en de zang van Luv Moore klinkt beeldschoon.
De drie nummers met zanger Troy Tyler zijn remixen van nummers die op Samurai stonden.
High Note is voor mij meteen het hoogtepunt, de overige vier nummers moeten om eerlijk te zijn maar weinig onderdoen voor de opener.

Top EP'tje!

Dikke 3,5*

Dit is wel erg saai.

Nooit een groot fan geweest van Joey Bada$$, toch heb ik hem altijd een sterke rapper gevonden en kon ik zijn vorige projecten best goed pruimen. Dit vierde studioalbum is jammer genoeg zijn zwakste project tot nu toe.

Lonely at the Top begint vrij sterk met Dark Aura, Swank White en Supaflee. Die laatstgenoemde zou inderdaad zo een oude productie geweest kunnen zijn van The Neptunes. Highroller is niet verkeerd, wel aan de saaie kant (slecht refrein wel). Ready to Love met Ty Dolla $ign vind ik persoonlijk nog wel leuk. BK's Finest is weer een solide track, Rome Streetz profileert zich weer goed.

Vanaf Underwater zakt Lonely at the Top echter helemaal in elkaar. Joey Bada$$ horen we hier ook geregeld zingen en laat het rappen met momenten achterwege, het beklijft nergens.

Slecht vind ik het nergens. De hoogtepunten zijn gewoon ook niet heel noemenswaardig. Deze LP is vis noch vlees. Verwaarloosbaar albumpje.

3*

Vergelijkbaar met haar voorganger.

Het heeft even geduurd voor dit derde studioalbum van D Smoke het daglicht zag, Wake Up Supa is zelfs zijn debuutalbum op Death Row Records. De rapper dat in 2019 de eerste winnaar werd van Netflix' Rhythm + Flow heeft op deze LP iets te zeggen, laat horen een subliem rapper te zijn, rapt hier en daar weer een passage in het Spaans (hij is een voormalig leerkracht Spaans) en ik heb de indruk dat de naam "Death Row" iets meer budget meebrengt voor de producties.

Wanneer ik Wake Up Supa opzet geniet ik er met volle teugen van, het nodigt echter niet uit om veel op te zetten. D Smoke is zo'n artiest waar de kwaliteit duidelijk te horen is maar nergens echt beklijft.

Goed album... niets meer of minder.

4*

Wat een intro weer, waar blijft hij het toch halen .

Nadat deel 1 eerder dit jaar uitkwam is hier het vervolg al, geen EP meer maar een volwaardig album. Waar ik vorig jaar eigenlijk wel klaar was met Westside Gunn heeft hij zich verbluffend genoeg weten herpakken, van het Griselda-trio is hij momenteel zelfs de interessantste naar mijn mening. Na 12 en Heels Have Eyes EP is Heels Have Eyes 2 opnieuw een geslaagd project!

WSG zal nooit een wereldrapper worden, toch werkt zijn enthousiasme hier weer aanstekelijk. Hier hoor je hem roepen dat hij de beste albumcurator ooit is... wat mij betreft hoort hij sowieso thuis in die conversatie. De producties zijn op z'n maat gemaakt, de gastartiesten zijn weer perfect geplaatst.

Brother Tom Sos komt voor mij het beste uit de verf. Zijn bijdrage op Amira Kitchen is fijn, die op Prick heeft een verslavende werking. Het einde van het refrein (And I'm grateful, so grateful, said I'm grateful, so grateful) is fantastisch.
Power House Hobbs is een banger van jewelste, uiteraard ook een sterke bijdrage van Benny.
Stove God Cooks op Brikolai Volkoff is weer heerlijk eigenzinnig, dat tweede album mag gaan komen.

Op deze manier mag WSG nog wel blijven doorgaan.

4*

Exact wat je wil van Offset.

Offset rapt gedreven met hier en daar wat diepgang (voor dit type rapper). Zijn oor om goede producties uit te kiezen komt op Kiari goed naar boven, heerlijk en strak geproduceerde plaat. Deze Trap-achtige beats knallen ongelofelijk hard door de speakers, daarnaast klinken ze rijk en vol.

Zoals in een eerder bericht aangehaald werd is Pills één van die hoogtepunten, een nummer dat wel eens op repeat blijft staan wanneer ik Offset's derde studioalbum opzet. Die sample is al in ten treure gebruikt en toch klinkt het hier super en vers... ongelofelijk knap geïntegreerd in de beat met zware bassen.
Bodies met JID is de volgende climax. Nadat hij zelf onlangs met God Does Like Ugly een ijzersterke plaat afleverde komt JID hier even langs om een banger van jewelste af te leveren samen met de gastheer.
Run It Up is exact het type productie waar Key Glock zich als een vis in het water voelt: Trap-productie met een prachtige vocale sample er in verweven. Offset legt het echter niet af tegen Key Glock, beide rappers doen wat je moet doen op dit soort instrumental.
Checkmate (Smooth) is de volgende banger waar ik geen genoeg van kan krijgen. Never Let Go is een uitstekend eerbetoon aan wijlen Takeoff, één van de weinige ingetogen nummers op Kiari. Zeer fijn ook om John Legend na het album van Clipse weer wat meer op Hip Hop-albums te horen langskomen.

De overige nummers moeten niet te gek veel onderdoen voor de bovenvermelde hoogtepunten, ze steken er gewoon iets minder bovenuit.

Kiari is een erg sterk en solide geheel geworden. Liefhebbers van dit type Hip Hop mogen dit niet links laten liggen. Het beste soloalbum van Offset tot nu toe!

Dikke 4*

Ik amuseer me wel met Supreme Clientele 2!

Ghostface Killah heeft de laatste jaren al een stuk zwakker geklonken, neem zijn voorgaande album (Set the Tone) als voorbeeld. Op deze plaat heeft deze levende legende er weer echt zin in, hij klinkt gedreven en je hoort ook dat hij plezier had tijdens de creatie. Online lees ik voornamelijk kritieken over het feit dat deze nooit als opvolger van Supreme Clientele mocht uitkomen... persoonlijk heb ik geen sterke (nostalgische) gevoelens bij dat album.

Vanaf track 1 tot en met 6 zit ik hier erg hard in, sterk begin! Pause is wel de leukste skit, maar na één keer heb je het wel begrepen... de vijf interludes mochten van mij achterwege blijven. Georgy Porgy is een geweldig nummertje dat je absoluut niet serieus mag nemen, wel een perfect voorbeeld waar het plezier bij Ghostface er van af spat! Zijn enthousiasme is aanstekelijk.
Vervolgens doet het me iets minder. Rap Kingpin is wel een duidelijk hoogtepunt, misschien wel mijn favoriet op deze LP. The Trial vind ik ook een goed uitgevoerd concept, initieel was ik teleurgesteld dat Method Man geen rappende bijdrage levert en enkel de, niet rappende, rechter speelt. Gelukkig doet hij op You Ma Friend wat hij moet doen.

De bekende gastartiesten doen het goed. M.O.P. levert en toffe bijdrage op Sample 420. Styles P en Conway the Machine leveren een erg sterke collaboratietrack af met Curtis May, de drie MC's doen het subliem op die productie. Leuk om GZA nog eens voorbij te horen komen tegen het einde van The Trial. Nas en Ghostface leveren met Love Me Anymore ook een topper af. Zoals eerder aangehaald is You Ma Friend een prima nummer tussen de Wu-gebroeders.
Die kleinere namen maken me niet warm.

Supreme Clientele 2 ligt me iets beter dan The Emperor's New Clothes van Raekwon. Daarmee vind ik dit tot nu toe het sterkste project van de Legend Has It-serie van Nas' Mass Appeal Records.

Stijging naar een kleine 4*.