Vergelijkbaar met haar voorganger.

Het heeft even geduurd voor dit derde studioalbum van D Smoke het daglicht zag, Wake Up Supa is zelfs zijn debuutalbum op Death Row Records. De rapper dat in 2019 de eerste winnaar werd van Netflix' Rhythm + Flow heeft op deze LP iets te zeggen, laat horen een subliem rapper te zijn, rapt hier en daar weer een passage in het Spaans (hij is een voormalig leerkracht Spaans) en ik heb de indruk dat de naam "Death Row" iets meer budget meebrengt voor de producties.

Wanneer ik Wake Up Supa opzet geniet ik er met volle teugen van, het nodigt echter niet uit om veel op te zetten. D Smoke is zo'n artiest waar de kwaliteit duidelijk te horen is maar nergens echt beklijft.

Goed album... niets meer of minder.

4*

Exact wat je wil van Offset.

Offset rapt gedreven met hier en daar wat diepgang (voor dit type rapper). Zijn oor om goede producties uit te kiezen komt op Kiari goed naar boven, heerlijk en strak geproduceerde plaat. Deze Trap-achtige beats knallen ongelofelijk hard door de speakers, daarnaast klinken ze rijk en vol.

Zoals in een eerder bericht aangehaald werd is Pills één van die hoogtepunten, een nummer dat wel eens op repeat blijft staan wanneer ik Offset's derde studioalbum opzet. Die sample is al in ten treure gebruikt en toch klinkt het hier super en vers... ongelofelijk knap geïntegreerd in de beat met zware bassen.
Bodies met JID is de volgende climax. Nadat hij zelf onlangs met God Does Like Ugly een ijzersterke plaat afleverde komt JID hier even langs om een banger van jewelste af te leveren samen met de gastheer.
Run It Up is exact het type productie waar Key Glock zich als een vis in het water voelt: Trap-productie met een prachtige vocale sample er in verweven. Offset legt het echter niet af tegen Key Glock, beide rappers doen wat je moet doen op dit soort instrumental.
Checkmate (Smooth) is de volgende banger waar ik geen genoeg van kan krijgen. Never Let Go is een uitstekend eerbetoon aan wijlen Takeoff, één van de weinige ingetogen nummers op Kiari. Zeer fijn ook om John Legend na het album van Clipse weer wat meer op Hip Hop-albums te horen langskomen.

De overige nummers moeten niet te gek veel onderdoen voor de bovenvermelde hoogtepunten, ze steken er gewoon iets minder bovenuit.

Kiari is een erg sterk en solide geheel geworden. Liefhebbers van dit type Hip Hop mogen dit niet links laten liggen. Het beste soloalbum van Offset tot nu toe!

Dikke 4*

Heel lekker!

Wegens de naam en faam van Tyler, the Creator heb ik zijn vorige twee albums (Call Me If You Get Lost en Chromakopia) een aantal keren een kans gegeven, al heb ik vroeger eigenlijk nooit iets gegeven om deze man en zijn Odd Future. Die albums vielen beter mee dan verwacht, toch kwam ik er nooit volledig in.
Wegens zijn monsterlijke strofe op het nieuwste album van Clipse keek ik best uit naar dit nieuwe album. Strofes als dat staan echter niet op Don't Tap the Glass, dit project heeft een heel andere stijl.

Deze muzikant gaf zelf al aan dat mensen hun verwachtingen moesten bijstellen voor ze aan Don't Tap the Glass begonnen. Dit is echt wel een zeer ander soort project dan zijn vorige twee albums. Zijn negende studioalbum gaat nergens diep en heeft geen allesomvattend concept zoals we de laatste jaren gewoon zijn van hem. Deze LP is veel verteerbaarder dan zijn vorige projecten.

Wanneer deze plaat opstaat word ik vanzelf eigenlijk beter gezind. Vrolijk en swingend plaatje is het geworden hoor. Hij geeft zelf ook aan dat dit album niet gemaakt is om stil te blijven zitten, het plezier spat er echt van af!
Er wordt best veel gezongen op Don't Tap the Glass. De eerste paar luisterbeurten kon ik om eerlijk te zijn niet goed volgen, nergens vond ik wie die gastzanger is dat we constant voorbij horen komen. Blijkt die zanger gewoon Tyler zelf te zijn! Ik ben verbijsterd, zijn zangstem klinkt volledig anders dan zijn rap/praat-stem. Zeer aangename verrassing.

Big Poe is een sterke samenwerking met zijn grote idool Pharrell, wat een jaar heeft die laatstgenoemde ook nadat hij het album van het jaar volledig geproduceerd heeft. Nummers zoals Sugar on My Tongue, Sucka Free en Ring Ring Ring swingen de pan uit. Stop Playing with Me is een zeer hard nummer. Elk nummer op deze LP klinkt goed, samen vormen ze ook een ijzersterk geheel(tje).

Don't Tap the Glass is tot nu mijn favoriete album van Tyler, the Creator. Met een speelduur van net geen halfuur ben je er ook vrij snel doorheen en nodigt het uit om veel op te zetten. Ben er nog lang niet klaar mee!

Verhoging naar 4*.

Net zoals het eerste deel een geslaagd album.

Freddie Gibbs en The Alchemist bewijzen op Alfredo 2 wederom een erg fijn duo te zijn. Gangsta Gibbs past perfect om de sfeervolle producties van ALC. Echte uitschieters vind ik er niet echt opstaan, als geheel is het alweer echter zeer solide en verveelt het me geen momenten.
De sound van dit project is relatief rustig, met Lemon Pepper Steppers staat er anders wel een heerlijke banger op!

Gastartiesten zijn zorgvuldig gekozen en geplaatst op het album. Het gezang van Anderson .Paak klinkt werkelijk heerlijk op Ensalada. De gastheer heeft samen met Larry June een erg fijne track afgeleverd, Feeling heeft iets rustgevend. Niet de grootste fan van Larry, op dit nummer past hij als gegoten.
JID doet zijn ding op Gold Feet, persoonlijk niet geheel overtuigd van de productie.

Een goed album, niet meer of minder.

4*

Akkoord, met 4 sterren was ik initieel misschien wat te enthousiast.

Dit is het derde project dat ik van Roc Marciano beluister, de eerdere twee zijn de collaboratiealbums met The Alchemist. Sporadisch luister ik wel graag naar zijn muziek, hij is wat mij betreft ook steeds een graag geziene gast. Een project van net geen 20 minuten vind ik prima, veel meer moet dat niet zijn.
DJ Premier is uiteraard Top 3 beste producers allertijden naar mijn mening.

Met deze EP hebben de mannen toch wel een fijn project afgeleverd. Roc Marciano is met momenten zeer erg op dreef, hoor hem bijvoorbeeld eens rijmen op Travel Fox. Zelfs een standaard productie van DJ Premier mag er zeker wezen. Wat geniet ik hier toch ook weer van al zijn scratches en samples.

Armani Section is meteen het hoogtepunt van The Coldest Profession. Héérlijke single en toch wel één van de sterkste nummers van het jaar. Dit momentum kunnen ze, in iets mindere maten, vasthouden op Prayer Hands.
De overige 5 nummers zijn prima, maar halen niet het niveau van de eerste twee.

3,5*

Na GDLU: The Preluxe was het al duidelijk.

De kwaliteit van die onsamenhangende EP, die aan de "Preluxe Edition" van dit album vastgeplakt is, beloofde dat het eigenlijk studioalbum vol ging staan van sterke nummers. Vanaf de eerste luisterbeurt was ik al te spreken over God Does Like Ugly, per luisterbeurt geraak ik er vertrouwder mee en moet het van kwaliteit of enthousiasme niets inleveren.

We beginnen met de banger dat YouUgly is. Knallende productie, JID rapt scherp, brengt met teksten "And fans argue 'bout record sales like they record exec's themselves, It's like we all under a spell and still, I hope this message reaches you well" nodige memorabele momenten en als kers op de kaart roept Westside Gunn op z'n gekende manier wat quotables naar de luisteraar. Net zoals bij de meeste tracks op deze LP zitten hier een aantal beatswiches in. Kijkende naar de lijvige producerslijst en de vele beatswitches (in de tracks zelf) is het des te mooier dat God Does Like Ugly een solide geheel vormt.
Het tempo blijft hoog wanneer Glory en de single WRK voorbij komen.

Community beloofde op voorhand een hoogtepunt te worden. Nadat de gebroeders Thornton een maand geleden het album van het jaar (tot nu toe toch) op de wereld loslieten staan ze JID bij. JID doet het wederom fantastisch, die line over Bob de Bouwer doet me steeds lachen! Pusha T klinkt goed, niet speciaal. Malice is de showsteler toch weer, net zoals hij dat vaak op Let God Sort 'Em Out is.
Gz luistert ook goed weg, al is het volgende hoogtepunt VCRs met Vince Staples.

Hierna begint het "R&B'-gedeelte van het album. Online lees ik veel kritiek op de volgende vier nummers, ik snap het echter niet goed.
Sk8 is een vrolijk nummer en voor mij persoonlijk ook een duidelijk hoogtepunt, EARTHGANG valt hier trouwens goed op! What We On met Don Toliver bevalt prima, niet meteen een hoogvlieger. Wholeheartedly is wederom een prachtig nummer. Naast JID en de productie vind ik de (beknopte) bijdrage van Ty Dolla $ign ook heerlijk.
Jessie Reyez vind ik niet top klinken op No Boo in het begin, haar Spaanse stuk (en dat van JID) klinkt een stuk beter. Dit deel van de LP eindigt me een fijne interlude genaamd And We Vibing.

Het mag meteen duidelijk zijn dat het "softere" gedeelte achter de rug is met On McAfee, zeer sterke knaller!
Mereba zingt zeer ingetogen (en prachtig) op een minimalistische productie tijdens de intro van Of Blue, daarna zweept de beat op en doet JID wat hij moet doen op die productie. Dit is het soort productie waar bijvoorbeeld een Jadakiss 20 jaar geleden goed mee weg gekomen zou zijn.
K-Word is ook prima, maar voor mij niets speciaal.

We sluiten af met een ander hoogtepunt. For Keeps is een autobiografische en verhalende track waar JID zijn opkomst beschrijft. Ik hou wel van dit soort nummers, zeker wanneer het zo feilloos is uitgevoerd.

Dit vierde soloalbum is niet hét meesterwerk geworden waar ik van denk dat JID het wel in zich heeft. Desalniettemin is God Does Like Ugly wel erg sterk, één van de toppers van 2025!

Dikke 4*

Prachtig.

Lang geleden dat we zo'n rollout voor een album gezien hebben, terwijl dit vroeger gewoon de norm was. Voor ze het album op de wereld loslieten kregen we eerst Ace Trumpets en So Be It als singles, rond de release waren ze overal en gingen ze langs bij de grootste platformen voor Hip Hop-interviews. Daarbij kwam nog dat Def Jam Recordings deze LP niet wou uitgeven aangezien Kendrick Lamar een gastbijdrage heeft (wegens de rechtszaak van Drake tegen UMG ziet Clipse(/Pusha T) en Kendrick tezamen er op papier niet goed uit), vrij laat kwam Jay-Z met het nieuws dat hij het album wel wou distribueren via zijn Roc Nation. Telkens wanneer Pusha T een album uit gaat brengen heb ik zenuwen, gewoon om het feit dat hij steeds meesterwerken weet uit te brengen en ik de dag vrees dat dit niet meer voorvalt. Dit in combinatie met de enorme hype dat rondom dit album hangt kon dit niet falen.

Van Clipse ben ik nooit een groot fan geweest. Hell Hath No Fury is een erg sterk album, maar met Lord Willin' en voornamelijk Til the Casket Drops heb ik toch heel wat minder (het album van Re-Up Gang vind ik toffer dan deze twee). Van Pusha T ben ik echter een groot fan sinds het begin van zijn solocarrière, dat begon met de mixtape Fear of God. No Malice heb ik solo nooit gecheckt aangezien hij een Christian rapper geworden was. Voor dit album is hij terug Malice trouwens.

Let God Sort 'Em Out is mijn favoriete album geworden van Clipse. Wat mij betreft kan deze LP zo in het rijtje van meesterwerken (King Push - Darkest Before Dawn: The Prelude, DAYTONA en It's Almost Dry). Pharrell is de enige producer van het album, hij produceert op het niveau van It's Almost Dry (dat voor de helft van hem was). Pusha T zonder Kanye West was toch ook even bang afwachten aangezien hij een belangrijk figuur was in zijn solocarrière, hij wordt gelukkig niet gemist.

Clipse rappen voornamelijk weer over waar ze het altijd over hebben: coke en het straatleven. We beginnen raar maar waar met een vreemde eend in de bijt want zo open en kwetsbaar als op The Birds Don't Sing hebben we deze gebroeders nooit eerder gehoord. Ze hebben eind 2021 hun moeder verloren, vier maanden daarna stierf ook hun vader. Pusha T rapt over zijn laatste interactie met zijn moeder en laat de luisteraar horen dat hij niet echt aanwezig was met dat gesprek, iets waar hij nu veel spijt van heeft. Malice beschrijft dan weer het moment wanneer hij zijn vaders lijk gevonden had en doet uit de doeken wat hem een goede vader maakte. John Legend op Hip Hop-nummers als dit is iets wat weer meer mag gebeuren, die man kan ongelofelijk goed zingen.

Na deze emotionele opener komt het verwachte geweld van de broers. Chains & Whips is hét nummer waar Def Jam bang van had aangezien Kendrick Lamar de laatste strofe op dit nummer aflevert. De drie MC's doen exact wat ze moeten doen op deze productie van Pharrell, Malice steelt voor mij de show wegens lines als "you're gasping for air now, it's beautiful!".
P.O.V. is een heerlijk dreigende banger. King Push blijft heer en meester op dreigende nummers zoals dit, je gelooft elk woord dat uit zijn mond komt. Tyler, the Creator klinkt goddelijk op dit nummer en is voor mij persoonlijk de sterkste feature op dit project. Deze strofe maakte me helemaal warm voor DON'T TAP THE GLASS.

Toen dit album pas uitgekomen was zette ik als eerste So Be It, Pt. 2 op, wat een tegenvaller was dat. De teksten en delivery waren exact hetzelfde als de originele versie, de beat was enkel gewijzigd naar een (veel) zwakkere. Gelukkig duurde het geen twee uur voor de originele versie dan toch op Let God Sort 'Em Out kwam in plaats van die remix. Héérlijk nummer en misschien wel mijn favoriete productie op deze plaat. Op de laatste strofe disst Pusha T Travi$ Scott, waarom weet ik niet maar het mag weer duidelijk zijn dat je niet met hem moet sollen.
Ace Trumpets blijft ook een prachtige single. Pharrell weet op zo'n producties de bass wel te vinden hoor, verdomme toch!

All Things Considered opent wederom met een uitzonderlijk kwetsbare Pusha T aangezien hij het heeft over de dood van zijn moeder én het nieuws brengt dat zijn vrouw en hij onlangs een miskraam gehad hebben en hoe ze hier mee omgaan. Malice maakt daarentegen deze beat nog harder dan hij al is.
The-Dream is een zanger waar ik niets van moet weten, enkel in combinatie met Pusha T vind ik hem (erg) sterk klinken... ook hier weer.

M.T.B.T.T.F. (Mike Tyson Blow to the Face) is een fijne banger zonder meer. E.B.I.T.D.A. is een zomers en luchtig nummer dat ook niets verkeerd doet.
Geniaal om Stove God Cooks op een groot album zoals dit te zien. Zijn refrein op F.I.C.O. klinkt weer heerlijk, enkel jammer dat hij geen strofe gekregen heeft. Waar blijft toch die opvolger van Reasonable Drought? Hier zorgt hij weer voor een heerlijke "mee-kweler".

Fijn om Ab-Liva weer in zijn element te horen met Clipse op de energieke banger dat Inglorious Bastards is. So Far Ahead bevat de tofste vocale bijdrage van Pharrell, leuke meezinger. Tijdens zijn refrein is de productie mooi ingetogen, tijdens de stukken van de broers gaat 'ie helemaal los.
De titeltracks doet weer weinig verkeerd, Chandeliers van Nas is een sterke bonus. By the Grace of God is een mooie afsluiter van dit meesterwerk.

Pusha T en Malice leveren érg sterk werk af met Let God Sort 'Em Out, na ongeveer 50 luisterbeurten ben ik geen slechte strofe of refrein tegengekomen. Dit album heeft al sinds het uit is een zeer verslavende werking op mij, nog steeds kan ik het amper neerleggen. Pusha T blijft mijn favoriet van het duo, Malice overtreft hem hier toch een aantal keren. Malice klinkt om deze plaat vaak gevaarlijker en dreigender van zijn jonger broertje eigenlijk. Je zou niet zeggen dat hij de laatste 15 jaar bekend stond als No Malice.

De producties van Pharrell zijn allen werkelijk om van te smullen, dit is hoe ik hem graag hoor en wanneer zijn genialiteit naar boven komt. Zijn vocalen op dit album hebben even tijd nodig gehad om aan te wennen, dit is nu geen probleem meer.

Ray Vaughn is van zijn troon gestoten, Clipse hebben mijn album van het jaar op hun naam staan. Het lijkt me straf dat iemand dit nog overtreft in 2025. Net zoals de drie voorgaande album van Pusha T is dit een meesterwerk van begin tot einde.

Heel stevige 4* met een reële kans op verhoging naar mijn maximumscore in de toekomst. Hoe blijft je het toch voor elkaar brengen, King Push? Hij mag dan niet de sterkste rapper van het moment zijn, wel de rapper dat de laatste jaren de beste albums uitbrengt.

Als je een kwalitatief vervolg op Heroes & Villains verwacht stel je jouw verwachtingen al maar bij.

A Futuristic Summa is dan ook geen studioalbum maar een mixtape met DJ Spinz als host. Metro Boomin gaat terug in de tijd met dit project, meer bepaald naar eind jaren 2000/begin jaren 2010. De huidige sound van Atlanta en/of Trap mag je hier niet verwachten. Alle producties zijn luchtig, bevatten snelle drums en de nodige sci-fi ("futuristic") geluidjes. De Atlanta-rappers die meedoen op deze dubbele mixtape hebben voornamelijk hoge stemmetjes, zijn groot fan van auto-tune, hebben we de de laatste 10 jaren niet meer gehoord en zijn geen begenadigde woordenkunstenaars.

Wanneer heb je voor het laatste namen als Travis Porter, Young Dro, Roscoe Dash, Skooly, Shad da God, Jose Guapo, Rocko, Yung Booke en Yung L.A. gezien? Juist, een decennium geleden toen gratis mixtapes die uitkwamen op DatPiff dé norm waren in het genre.
j money, Breskii, YK Niece, Meany, iMcfli en BunnaB ken ik dan weer van haar noch pluim. Ze hebben wel gemeen met de "oude" bekende dat ze me niet interesseren. Geen van die namen maakt me warm om er meer van te gaan checken.

Wel heel fijn dat Waka Flocka Flame ook terug is en muziek maakt. Hij is vijf keer te horen, het hoogtepunt is zijn solonummer Clap. Dat is het enige harde nummer dat écht bij zijn heerlijke stijl past. Tijdens het beluisteren van zijn strofes word me toch duidelijk dat ik nieuwe muziek van deze artiest mis. Uiteraard is hij een slechte rapper, maar niemand maakt betere Trap dan hij.

Favorieten op deze dubbelaar zijn Loose Screws, Stealin' All the Swag, Clap, Slide en Make It Make Sense.

Rauwe en harde trap is hier jammer genoeg niet te vinden, SouthSide heeft dan ook geen co-producties. Wel tof dat Zaytoven zes co-producties heeft, ik ben altijd wel liefhebber van zijn melodietjes.

Geen project dat ik nog veel zal opzetten. Het is niet de Metro Boomin die we de laatste jaren gewoon zijn, denk aan albums zoals Savage Mode 2, Heroes & Villains en We Don't Trust You waar hij bewijst meer te zijn dan een simpel beatmakertje. Wél vind ik Young Metro in zijn opzet geslaagd: dit is een tape dat simpelweg plezier uitstraalt, niet diep of gelaagd is en uitsluitend gemaakt is voor mensen uit ATL (of mensen die nostalgische gevoelens hebben naar deze periode).

3*