Tof!

Curren$y doet wat we mogen verwachten van hem, leuk voor liefhebbers van deze chille rapper. Op Never Catch Us is het echter Harry Fraud dat de show steelt... hier staan een paar heerlijke producties op! Net zoals bij The Alchemist is het gewoon indrukwekkend dat ze enkel beter lijken te worden terwijl ze gigantisch veel uitgeven.

Heerlijke jazzy producties afgewisseld door harder werk zoals op Money Magnet en Duct Tape. Die laatstgenoemde is wel mijn favoriete track op dit album. Qua rustgevende producties ga ik het best op Airpot Industries.

Jammer genoeg zijn het de selectie gastartiesten die het niveau van dit project naar beneden halen. Zo'n Bruiser Wolf, Babyface Ray, 03 Greedo en Fendi P mogen de volgende keer gerust wegblijven. Styles P heeft ook al veel beter werk afgeleverd. D.R.A.M. (van Broccoli-bekendheid) is een vreemde eend in de bijt, maar zijn strofe groeit per luisterbeurt.

3,5*

Ooit was Tourist mijn favoriete Nederlandstalige rapper.

Antwerps Testament is nog steeds één van mijn favoriete albums allertijden dat ik met enige regelmaat opzet. Het grote publiek vond hij vanaf En Route, ook hier op MusicMeter was dat een echte hit. Zijn tweede studioalbum was een perfect huwelijk tussen Hip Hop en Kleinkunst, heel wat commerciëler dan zijn debuutalbum maar absoluut ook een goed album. Pas vanaf We Begrijpen Mekaar doet zijn muziek me wat minder. Het heeft steeds wat minder met Hip Hop te maken en hij gaat duidelijk achter het grote publiek aan vanaf dan. Dit is geen verrassing aangezien hij een graag geziene gast is bij programma's als Liefde voor Muziek en The Voice.

Vroeger had ik het geweldig nieuws gevonden dat er nieuwe muziek uitkwam van Tourist (LeMC). Nu is zijn vijfde studioalbum hier onder de vorm van Alles Onder Controle. Het deed me eigenlijk niets, maar was toch benieuwd wat hij voor ons gemaakt heeft. Met tien nummers en een totale speelduur van 27 minuten ben je er ook wel vliegensvlug doorheen. Door die korte speelduur vind ik het al niet als een volwaardig album aanvoelen, eerder een kleine snack.

Het album begint met Cocaïne, een gedurfde titel en thema voor zo'n Belgische mainstream artiest. Lekkere vrolijke Latin-vibe hangt over de opener, terwijl de teksten deze vrolijke sfeer absoluut niet reflecteren. Deze LP begint niet slecht.
Vervolgens komt Stadslucht... een nummer dat door niemand minder dan mijn favoriete Belgische acteur Jan Decleir geopend wordt! Wat een track. Die beat ook, Tourist lijkt helemaal terug te zijn in mijn geliefde Hip Hop-genre. Dit wordt opgevolgd door Sterrenwacht, wederom een heerlijk nummertje dat dichter bij onze gastheer zijn Hip Hop-roots ligt. Guusje ken ik niet maar hij klinkt ook wel fijn op deze heerlijke productie.

Op dit punt zit ik echt helemaal in Alles Onder Controle en lijkt het alsof Tourist het grote publiek laat voor wat het is en terug naar zijn roots gegrepen heeft. Mijn enthousiasme kan niet meer kapot!

Dacht ik toch... want dan krijgen we Emoji Hooligan. Commerciëler als dit heeft onze Antwerpenaar zelden geklonken. Die beat trek ik amper en wat een verschrikkelijk refrein. Domper op de sfeer na het sterke begin van dit nieuwe album. File is even commercieel en is duidelijk voor de radio gemaakt, al kan ik dit gelukkig iets beter smaken. Tourist doet het goed, de productie mocht wel minder opgewekt en die ongecrediteerde zanger dat het refrein doet mocht wegblijven.
Controle Kwijt is leuk, maar niet het niveau van de eerste drie nummers.

De Ander was al te horen op zijn greatest hits-project dat vorig jaar uitkwam. Zeker geen slechte track, al doet het me minder dan andere personen die ik ken precies. Net wat te kalm naar mijn mening.
Wie met, de voor mij onbekende, MAKSIM klinkt niet slecht al is het niet het soort nummer waar ik veel naar terug zal grijpen.
Alles Kapot is een lichtpunt en Voorbij is een mooie afsluiter.

Persoonlijk kreeg ik na de eerste drie nummers valse hoop dat de rapper dat ons ooit Antwerps Testament gaf volledig terug was, jammer genoeg liggen de overige zeven nummers in de lijn der verwachtingen. Tourist heeft een veel uitgebreidere doelgroep en fanbase dan in zijn jongere jaren.
Qua Belgische Hip Hop heeft Brussel het stokje al lang overgenomen van Antwerpen, Tourist doet zelfs geen poging meer om de troon terug af te pakken.

Buiten Emoji Hooligan vind ik het nergens echt slecht, het is gewoon geen album waar ik naar terug wil grijpen.

Kleine 3,5*

Heerlijk.

Initieel was ik niet helemaal overtuigd van een collaboratiealbum tussen Ransom en Dave East. Ransom mag dan wel één van mijn favoriete rappers zijn, bij Dave East is het toch vaak hit-or-miss om eerlijk te zijn. Zijn album met Harry Fraud, HOFFA, vind ik heel goed maar naar andere projecten van hem grijp ik niet vaak terug. Zijn laatste (collaboratie)projecten heb ik zelfs niet meer beluisterd, een album met Ransom moest hier uiteraard verandering in brengen.

De eerste paar luisterbeurten wist hij me niet volledig te overtuigen. Waar hij toch een paar klasses lager is dan Ransom moet ik zeggen dat ook hij het goed doet op de prachtige producties die de mannen gekozen hebben voor The Final Call.
Ransom doet het zoals altijd geweldig, de producties zijn absoluut in orde en ook Dave East is goed in vorm. Dit zorgt voor een fijne luisterervaring. Liefhebbers van dit type Hip Hop zouden dit wel een kans moeten geven.

Mijn favoriete nummer van deze plaat is By Any Means Necessary. Heerlijke productie (met een klassieke sample) waar Ransom en Method Man exact doen wat ik van hen verwacht. Hier vind ik het wel harder opvallen dat Dave East niet zo goed is als die andere twee, toch mag dat de pret niet drukken.

Zie ik ze nu trouwens vliegen of vallen nu zelfs Ransom en Dave East Drake subtiel aan? Ransom horen we op de titeltrack dingen als "666 was the code to use when you call a reaper" en "Meanwhile, your favorite rapper just scheduled a BBL" rappen terwijl Dave East bijvoorbeeld "Unless my daughters playing, I'm never paintin' my nails" rapt.
Het zal niet gericht zijn naar Drake, het is wel opmerkelijk vind ik.

Sterk album waar ik nog lang niet mee klaar ben!

4*

Verrassend sterk!

I Love You Again is het eerste project van REASON sinds zijn split met Top Dawg Entertainment. Deze mixtape heeft hij uitgebracht op zijn eigen, pas opgerichte, label Do More Records. REASON is een leuke rapper, al blinkt hij nergens in uit. Zijn albums luisteren goed weg maar nergens grijpen ze mij vast, veel herspeelbaarheid zit er nooit in. Dit project had ik bijna niet beluisterd... de totale speelduur van maar 26 minuten én een gastoptreden van Ransom hebben me toch kunnen overtuigen.

Laat me meteen met de deur in huis vallen: dit is volgens mij wel mijn favoriete project van REASON! De gastheer rapt gretig, niet steeds op dezelfde manier en ook qua sound zijn de nummers echt distinctief te onderscheiden van elkaar. I Love You Again is een verrassend sterk project geworden met veel variatie.

Rustige nummers als Fly Away en Stuck on Moments worden afgewisseld met bangers als MY Own en Fleece. Die laatstgenoemde... wat een banger! Fleece is echt heel hard en veruit mijn favoriete nummer op dit project. "Treat my side like my main, tell her lies too!" komt steeds hard op die dreigende productie.
Not What You Think is een heerlijke collaboratie geworden met Bas. Hol' That met Ransom en Coyote is een gangsta rap nummer dat zo uit de jaren '00 had kunnen komen, heerlijke old school vibe. Leuk ook om Ransom eens te horen op een nummer als dit.

Het enige echte nadeel van dit project is dat de laatste 40 seconden van MY Own een gesproken interlude zijn. Dit haalt vaart uit de banger dat dat nummer is, ook gek dat hij zichzelf excuseert voor deze onderbreking in "het midden" van dit project terwijl we nog maar op het tweede nummer zijn. Tracks 6 en 10 zijn aparte interludes, gek dat hij deze dan meteen achter MY Own moest plakken.

Nog nooit zoveel teruggegrepen naar een project van REASON, klaar ben ik er momenteel ook nog niet mee! Toch best wel benieuwd naar zijn volgende studioalbum dat dit jaar zou moeten komen.

4*

Prima.

Brother Ali doet wederom heerlijk zijn ding op warme en sfeervolle producties van Ant. Niets nieuws onder de zon, de heren hebben eerder al veel bewezen een uitstekend rapper-producer duo te zijn. De rapper hoor ik het liefst een verhaal vertellen, zoals Two Dudes, hij is een zeer begenadigd verhalenverteller. De overige nummers luisteren ook prima weg.

Heel veel keer ik niet terug naar Satisfied Soul, maar dat is normaal bij Brother Ali. Eenmaal ik besluit zijn muziek op te zetten geniet ik er van... heel veel grijp ik er gewoon niet naar.

Gek wel dat het na zoveel jaren weer geproduceerd is door Ant en dan toch niet uitgebracht is via Rhymesayers Entertainment.

3,5*