Fijn albumpje.

Bruno Mars vind ik sinds Nothin' on You (van B.o.B) al een zanger met een prachtige stem, een waar talent. Zijn debuut-EP en eerste twee albums zijn me bekend, maar hebben me eigenlijk nooit echt kunnen boeien buiten wat singles hier en daar. 24K Magic is zijn enige album waar ik écht fan van ben, prettig feel-good album(pje)! (An Evening with Silk Sonic is uiteraard ook héérlijk)

10 jaar heeft het geduurd voordat 24K Magic een opvolger kreeg en net zoals dat album is The Romantic, met 9 tracks en totale speelduur van een halfuur, een kort album geworden.

Cha Cha Cha, I Just Might, God Was Showing Off, Why You Wanna Fight?, On My Soul en Something Serious liggen erg prettig in het gehoor. Hier horen we de Bruno zoals ik hem het liefst hoor. Vrolijk, niets aan de hand en niet te zwaar op de hand. Verstand op 0 en genieten!
Als geheel grijpt het me niet zoals de voorganger, dit komt door Risk It All, Nothing Left en Dance with Me. Met deze trage nummers kan ik maar weinig en brengen me weinig plezier.

Alsnog is The Romantic een leuk album geworden dat zeker goed fungeert als achtergrondmuziek.

3,5*

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

FLOCKA!

Na een klein decennium komt Waka Flocka Flame met een nieuwe mixtape, dit terwijl ik dacht dat hij gestopt was met muziek maken. Het lijkt alsof hij nooit weggeweest is, hij pikt de Trap-sound netjes terug op waar hij het een decennium geleden achtergelaten heeft. LeBron Flocka James 2K26, het vijfde deel in de serie, is exact wat je van deze gastheer verwacht: agressief en lomp gebrul over harde beats van producers zoals SouthSide en TM88. Dit team blijven de top van dit subgenre.

Puur op basis van de muziek zou ik dit zonder twijfel een volwaardige 4* geven. Het is duidelijk geworden dat ik nieuwe muziek van deze man echt wel gemist heb. Verstand op 0 en een 40-tal minuten luisteren naar harde Trap.

De constante DJ-tags van Trap-A-Holics en DJ Whoo Kid kunnen echter vrij storend zijn. Nu we het DatPiff-tijdperk al even gepasseerd zijn zie ik het nut daar absoluut niet meer van in. Er is toch niemand op de wereld dat denkt dat die vervelende tags een meerwaarde hebben?
De opnamekwaliteit laat daarnaast soms ook de wensen over. Luister bijvoorbeeld naar Geeked Up, zo'n barslechte kwaliteit kan écht niet anno 2026.

Hopelijk laat Waka er geen gras overgroeien en heeft hij een tweede adem voor zijn carrière gevonden. Zou Flockaveli 2 dan toch nog komen?
Heel fijn trouwens ook om Wooh da Kid terug te horen!

3,5*

Niets nieuws onder de zon.

Nicholas Craven heeft natuurlijk in het begin van zijn carrière naam gemaakt door een hoop projecten uit te brengen met Ransom. Dit is een samenwerking die sinds 2020 bezig is, telkens bewezen ze een sterke chemie te hebben. De producer en Boldy James werken al sinds 2022 samen en hebben ook meerdere collaboratieprojecten uitgebracht. Deze twee samen zijn ook een goed duo, Boldy James is echter wel een totaal andere rapper dan Ransom.

De drie heren zijn ditmaal samengekomen om het album Salvation for the Wicked te presenteren. Craven heeft de beats gebakken, Ransom en Boldy verzorgen op elke track het vocale gedeelte. Op dit project mag het heel duidelijk zijn dat de slome Boldy James een ander soort rapper is dan Ransom (wie naar mijn mening de best levende rapper van de laatste jaren is).

Beide hebben net iets andere soort producties nodig. Bij deze sta ik overmars89 bij in het feit dat ze eerder op maat gemaakt lijken te zijn voor Boldy. Ransom doet uiteraard zijn ding, al verdwijnt hij toch wat meer naar de achtergrond op Salvation for the Wicked.
Dit project heb ik al ettelijke malen beluisterd. Waar het me nergens verveelt, blijft het ook nergens echt bij. De klik tussen beide rappers voel ik om eerlijk te zijn gewoon niet.

Young Chris en OT the Real komen langs als gastartiesten, maar laten ook niets bijzonders horen.

3,5*

Sterke dubbelaar.

Na jaren van teasen heeft J. Cole dan eindelijk zijn zevende soloalbum genaamd The Fall-Off op de wereld losgelaten. Hier had ik best veel zin in, een nieuw project van deze man is altijd wel iets om naar uit te kijken. Zowel op The Off-Season als Might Delete Later, wat beide toch een beetje zoethouders waren voor dit album, liet hij al horen erg gemotiveerd te zijn en niet eerder in zijn carrière zo sterk rapte. Daarnaast kondigde Cole ook aan dat The Fall-Off zijn laatste studioalbum zal zijn, hierdoor mag je toch verwachten dat hij zijn carrière niet met een sisser wil eindigen.

The Fall-Off is een dubbelalbum geworden. De eerste helft (Disc 29) schrijf hij vanuit het perspectief van zijn 29 jarige zelf, meer bepaald over de terugkeer als succesvolle artiest naar Fayetteville (North Carolina) nadat hij een decennium in New York woonde.

Two Six is een heerlijke banger. Safety is meteen een nieuw hoogtepunt, wat flowt hij lekker op die relaxte boom-bap productie. Run a Train heeft me nog steeds niet helemaal weten overtuigen, dat geschreeuw van Future dat als refrein moet dienen mocht van mij minder "intens". Daarna krijgen we Poor Thang, dit is ook één van de climaxen van deze LP. Legacy met PJ en Bunce Road Blues met Future en Tems (én een productie van The Alchemist) luisteren lekker weg, al doen ze we verder vrij weinig.

WHO TF IZ U knalt net zoals de opener weer heerlijk door de speakers, vanaf de derde minuut switcht de beat en maakt het me nostalgisch naar de oude Cash Money-sound. Drum n Bass is veel meer ingetogen. Cole rapt heerlijk op die prachtige productie, wederom een hoogtepunt.
The Let Out vind ik één van de minste tracks op deze dubbelplaat. Het concept (overleven ze de drukte, en mogelijks geweld, bij de sluiting van een club) is sterk, maar sonisch doet het me allemaal niet veel. Dat getokkel van die gitaren is niets voor mij en het refrein kan ook redelijk storend zijn. Bombs in the Ville / Hit the Gass doet me jammer genoeg ook niet echt iets.
De eerste disc eindigt met bonustrack Lonely at the Top. De kwaliteit gaat met dit nummer weer iets naar boven, al rapt de gastheer te ongeïnteresseerd naar mijn smaak.

Disc 39 hanteert in principe hetzelfde concept als de eerste helft van dit album, met het enige verschil dat hij dit geschreven heeft vanuit het perspectief als zijn 39 jarige zelf.

39 Intro begint enorm zwak, met dat akoestisch getokkel en J. Cole zijn gezang. De tweede helft van de intro is echter één van de hoogtepunten van The Fall-Off, heerlijk rapnummer!
The Fall-Off Is Inevitable is de single van dit album, voorheen bekend als "Disc 2 Track 2". Na deze single werd het duidelijk dat J. Cole geen halfwerk wil leveren met dit project. Hij rapt die sterke productie volledig aan flarden. Wederom een climax.
The Villest met Erykah Badu is ook een erg sterk nummer, maar met het refrein van Elevators (Me & You) van OutKast vind ik het wel wat goedkoop scoren. Old Dog met Petey Pablo (onder welke steen komt hij gekropen?) is de banger van de tweede helft. Zeer fijne banger wederom!

Op Life Sentence vergelijkt hij het huwelijk met een levenslange gevangenisstraf. Een softer liefdesnummer wat knap uitgewerkt is. Het is geen nummer waar ik veel naar teruggrijp, maar skippen doe ik het absoluut ook niet. Het refrein (How's It Goin' Down van DMX) is wederom ontzettend goedkoop, dat laat een beetje een wrange smaak na. Only You met Burna Boy is net zoals de voorganger een liefdeslied. Ook dit nummer doet vrij weinig verkeerd, al zal ik er niet vaak naar teruggrijpen. Man Up Above doet wederom eigenlijk niet veel verkeerd, het refrein is jammer genoeg wéér erg goedkoop omdat het Jenny from the Block van Jennifer Lopez imiteert.

Jake One co-produceert I Love Her Again, een officieus vervolg op I Used to Love H.E.R. van Common. Dit is misschien wel mijn favoriete nummer op The Fall-Off. J. Cole laat zijn sterkte zien als verhalenverteller op een prachtige beat. What If met Morray is een nummer dat de kwalitatieve lijn hoog laat. Strofe 1 is een open brief van The Notorious B.I.G. aan 2Pac, de tweede strofe draait de rollen om. Geen erg origineel concept natuurlijk, wel heel sterk uitgevoerd. Op YouTube is een A.I.-versie te vinden waar je effectief Biggie en Pac hoort rappen, zo hoor je net hoe goed J. Cole beide rappers imiteert!
Quik Stop is een heerlijk rustgevend nummertje. And the Whole World is Ville is een sterke hekkensluiter.
Ocean Way is het bonusnummer van deze disc. Voor mij persoonlijk de enige skipper van heel deze dubbelaar. Kan ik echt helemaal niets mee.

The Fall-Off is absoluut een sterk studioalbum geworden. J. Cole rapt erg sterk, tekstueel komt hij geregeld (erg) sterk uit de hoek en productioneel klinkt het ook als één volwaardig en hecht project. Of dit nu zijn magnum opus is laat ik in het midden, persoonlijk vind ik 2014 Forest Hills Drive nog steeds zijn beste album. Desalniettemin een erg sterk project, zeker voor een dubbelalbum. Het is echter geen onberispelijk album geworden, al mogen de kritiekpuntjes de pret ook niet erg hard drukken.

4*

Prima.

Het heeft maar liefst 8 jaren geduurd voor Testing een opvolger kreeg, na al die tijd vond A$AP Rocky het dan eindelijk tijd om zijn vierde studioalbum in de vorm van Don't Be Dumb op de wereld los te laten. A$AP Rocky heeft enkele gastartiesten uitgenodigd, al zijn de meeste meer cameo's te noemen dan volwaardige bijdrages. Daarnaast is hij zelf, met de hulp van een legioen aan producers, verantwoordelijk voor het instrumentale gedeelte van deze LP.

De gastheer laat wederom zien een erg creatief rapper te zijn dat niet perse pure Hip Hop wil maken. Harde Trap-bangers zoals Helicopter worden afgewisseld met STFU, een soort fusie tussen Rock en Hip Hop. Daarnaast heb je ook een puur Rock-nummertje zoals de leadsingle Punk Rocky en een prachtige Jazz-compositie met Robbery. Het valt echter op dat de beste man in het verleden gedurfder was met zijn experimenten, Don't Be Dumb blijft over het algemeen redelijk oppervlakkig en straight forward.

De hoogtepunten voor mij zijn Helicopter, Stole Ya Flow, Stop Snitching, Punk Rocky, Whiskey (Release Me) en Robbery. STFU en Air Force (Black Demarco) had ik eigenlijk wel kunnen missen.
Al de overige nummers luisteren best lekker weg, echt vastgrijpen doen ze me echter ook nergens.

Don't Be Dumb is een (soort van) dubbelalbum geworden. Het eigenlijke album, disc 1, heeft hij naar eigen zeggen voor zichzelf gemaakt. Disc 2 is puur voor de fans.
Toen het album op 16 januari 2026 het daglicht zag stonden er maar twee nummers op de tweede schijf: SWAT Team en Fish N Steak (What It Is). De eerstgenoemde is voor mij persoonlijk ook één van de climaxen van dit project, het tweede is leuk met een fijne bijdrage van Tyler, the Creator.
Op 21 januari 2026 heeft hij twee nummers toegevoegd, aangezien deze écht bonustracks zijn neem ik die niet mee in mijn beoordeling. Zou hij trouwens sporadisch nummers blijven toevoegen zodat disc 2 uiteindelijk een volwaardige tweede schijf is?

A$AP Rocky heeft een fijn album afgeleverd, eentje dat ik ook al vrij veel in zijn volledigheid afgespeeld heb. Toch is het geen topper geworden, ik vrees zelfs dat het geen blijvende indruk zal maken.

3,5*