Sterk album.

Hit-Boy en The Alchemist werken vaak samen met dezelfde artiesten, en op dezelfde albums. Zo nu en dan komen ze echt samen om tezamen muziek te creëren. Denk bijvoorbeeld aan het nummer Slipping Into Darkness, het collaboratiealbum met de vader van Hit-Boy (Big Hit) en de micro-EP van deze twee gastheren, beide projecten zagen vorig jaar het daglicht.

Ze produceren niet samen. Hit-Boy heeft voor 8 producties gezorgd, The Alchemist voor 6. Wel rappen ze beide, steeds vol overtuiging, samen op elk nummer. Mick & Cooley is de enige uitzondering op deze regel, aangezien Conway the Machine de enige is die rapt over die beat van Hit-Boy.
All Gas No Brakes is een andere uitzondering... de gastheren zijn beide wel te horen maar de beat komt van Chase N. Cashe.

GOLDFISH heb ik al veel beluisterd sinds het uit is en per luisterbeurt geniet ik er precies steeds meer van. Productioneel zit het, zoals we wel mogen verwachten, uitstekend in elkaar. Het lukt me trouwens niet altijd om te herkennen van wie de beat van een bepaald nummer is, dit terwijl ik beide heren normaal toch duidelijk een andere stijl vind hebben.
Bij The Genuine Articulate liet ik het al eerder vallen, The Alchemist komt de laatste tijd ook zeer goed naar voren als rapper. Wat geniet ik van zijn raps en zijn nonchalante zelfvertrouwen! Hit-Boy doet me als rapper dan weer wat minder, maar storen doet hij absoluut niet.

Business Merger, Mick & Cooley, Ask for Me, Ricky, Recent Memory, Not Much, God Is Great en voornamelijk Drawing Bridges zijn mijn favorieten.
Groupie Love vind ik de zwakste schakel, geef me dan maar het origineel van G-Unit. Deze beat komt, zo te horen, maar niet op gang. Daarnaast ben ik ook niet volledig overtuigd van de instrumental van All Gas No Brakes.
Qua gastartiesten steelt Conway duidelijk de show op die banger van Hit-Boy. Zéér sterk nummer. Duidelijk waarom de gastheren niet mee rappen, dit kunnen ze met alle respect niet evenaren. Beide heren blijven in hoofdzaak producers.

Sterk collaboratiealbum dat best meer aandacht mag krijgen.

4*

Lange zit.

Kal Banx is een producer/rapper dat getekend staat bij Top Dawg Entertainment, met RHODA laat hij zijn debuutalbum op de wereld los. Dit debuutalbum is een dubbel album geworden. Disc 1 (1-12) is van hem als rapper, op disc 2 (13-25) is hij niet te horen aangezien dit de producerszijde is.

Als producer heeft hij zeker talent, al blazen de producties me ook nergens omver. Kal Banx de rapper laat niets speciaal horen en smelt in het geheel weg tussen alle andere, voornamelijk nietszeggende, rappers.

Geen slecht debuut, wel een lange zit dat me niet uitnodigt om vaker te gaan beluisteren.

3*

Leuk.

Che Noir is wat mij betreft één van de meeste interessante vrouwelijke rappers, ze weet mijn aandacht toch vaak te trekken wanneer ze een nieuw project op de wereld loslaat. No Validation is een collaboratiealbum met The Other Guys, een duo dat ik ken van hun album met Skyzoo twee jaar geleden.

Onze gastvrouw flowt lekker op de puike producties die ze voorgeschoteld krijgt op dit project. 38 Spesh, Jae Skeese, Ransom, Smoke DZA en Skyzoo zelfs twee keer doen het ook wederom erg goed op dit type beats.
Dollar Tree en Ego Trips zijn mijn favorieten.

No Validation is een fijn album geworden. Nergens blinkt het uit, wel is het zeer solide. Past perfect in de discografie van Che Noir.

3,5*

GUCCI!

Gucci Mane liet de kans niet schieten om zijn nieuw studioalbum uit te brengen op 17 oktober (1017). Eerder deze week kwam zijn autobiografie, Episodes: The Diary of a Recovering Mad Man, uit. Episodes is daar in principe de soundtrack van. Het is een dubbelalbum geworden.

Nummers 1 t.e.m. 17 zijn inbegrepen bij disc 1. Van de start t.e.m. Rich Nigga Problems is deze LP exact wat je wil en verwacht van deze trapper: pompende trapbeats waarop Gucci zowel zijn criminele verleden, als zijn huidige luxueuze levensstijl uit de doeken doet.
I Need You schuift een softere versie van de gastheer naar voren, dit is een liefdesnummer gericht aan zijn vrouw Keyshia Ka'Oir. Mooi gebaar, de beat knalt fijn door de speakers, de strofes zijn oké... maar het refrein is echt tenenkrommend. Liefst heb ik dat hij niet te veel experimenteert met zijn stijl en het gewoon bij hersenloze Trap houdt.

Vanaf Cold pikt Gucci de draad weer op en krijgen we zijn gebruikelijke stijl, fijn ook om OJ da Juiceman terug in combinatie met de gastheer te horen op Back Cooking.
Het refrein van Savages is wel weer echt verschrikkelijk... die auto-tune mag hij ook achterwege houden.

Met Preference start de, veel kortere, tweede disc. Sonisch verschilt deze disc niets met de voorgaande, het is gewoon Gucci zoals we hem kennen. Toen You Don't Love Me uit de speakers kwam veerde ik even op van enthousiasme. I Think I Love Her met Ester Dean is één van mijn all-time favoriete nummers van Gucci Mane, deze versie/remix is jammer genoeg een afgewaterde versie van die banger. Sexyy Red doet het ook absoluut niet beter dan Ester Dean.

23 nummers is wel heel veel Gucci, zeker wanneer er maar drie gastartiesten voorbij komen tijdens dat uur. Geen producties van namen zoals Zaytoven, SouthSide of Metro Boomin. Episodes is bijna volledig geproduceerd door London Jae, DBTZ, Go Grizzly en Pooh Beatz. De beats knallen lekker en doen weinig verkeerd, ze missen net dat extra pit dat de legendes in dit subgenre wel kunnen afleveren.

In zijn volledigheid zal ik deze dubbel LP niet veel meer opzetten, wanneer de tracks op een afspeellijst voorbij komen zal ik er zo wel van genieten.

3,5*

Volgens Wikipedia krijgt dit album wel goede kritieken.

Het gemiddelde op MusicMeter reflecteert dit niet in de verste verte, het leek me dat ik dit gemiddelde wel met een korreltje zout moest nemen.
Haar debuutalbum, Invasion of Privacy, was een fijn album en bevat een aantal nummers waar ik nog steeds naar teruggrijp. De meeste mensen dachten dat het nooit meer ging komen; 7 jaar later brengt Cardi B dan toch een tweede album uit.

De tracklist maakt al veel duidelijk: 23 nummers met een speelduur van 1:10u is véél te véél Cardi. Er staat niets op Am I the Drama? waar ik naar terug zou keren. Er staan een aantal fijne Trap-bangertjes op, die verdrinken snel ik de overige middelmaat dat dit studioalbum is.

De teksten zijn geregeld van een bedroevend niveau. Wanneer ik zaken zoals "I'm on your dick, I wanna hold it when you pee, nigga" (On My Back) hoor geef ik het gewoon op. Vreselijk.

Kleine 2*

Zwangere Guy bewijst het nogmaals.

Dit Is Guy. geeft voor mij de bevestiging dat Zwangere Guy de beste Nederlandstalige rapper is. Hij flowt lekker op de heerlijke producties van Chuki Beats, en dit op een niveau dat ik eigenlijk nog niemand anders heb horen doen in onze taal.

Papa ZG heeft zijn leven gebeterd. Hij is clean, vele kilo's afgevallen, een kersverse vader, heeft de plooien gladgestreken met zijn moeder en leeft naar eigen zeggen een "Hippie-leven". Tekstueel was hij gemener en harder in het verleden, kwalitatief heeft de muziek niets moeten inboeten door deze hele omzwaai. Steeds klinkt hij hongerig en gemotiveerd, zijn goede oor voor beats heeft hij ook niet verloren.

DMT, Lege Flessen(!), Papucho en Monkey Mind zorgen dat dit derde soloalbum een knallende start kent. Vanaf de skit 10-05-94 (die ik had kunnen missen) gaan we een meer introspectieve en kalmere richting uit.

Gorik, Pt. 2 is het nummer gericht aan zijn moeder, hij biedt zijn excuses aan voor de dingen die hij in het verleden over haar zei en is daarbij dus ook voornamelijk een verontschuldiging voor het eerste deel van Gorik. Sterk introspectief en emotioneel nummer. Dit eindigt met een telefoongesprek tussen de rapper en zijn moeder, persoonlijk vind ik het wel een fijne toevoeging. Spontaan word je blij van de reis dat de gastheer afgelegd heeft en dat hij (en zijn moeder) momenteel op een mooie plaats staan samen.

Stoned & Beneveld is ook een absoluut hoogtepunt, heerlijke sample ook. Leven Beter was een single en wederom een mooie climax.

Waiting for Zaza is een ode aan zijn dochtertje. Leuk, jammer genoeg iets té tam voor mij en een nummer waar ik niet vaak naar zal teruggrijpen. Hij tilt voor mij het niveau weer omhoog met Soms Vraag Ik Mij Af. Met Boksring S.o Krikke94 krijgen we nog eens een banger voorgeschoteld, wel rustiger dan de eerste vier tracks... maar Guy wil duidelijk weer naar een sneller tempo schakelen.

Het tweeluik Vecht Voor Papier I en II zijn de agressieve bangers van dit album zoals Guttergang dat was op BRUTAAL en Laat Ze Daar Maar Staan op Pourriture Noble. Politiekers, racisten en fascisten moeten er wederom flink aan geloven. Mij grijpt dit tweeluik jammer genoeg niet, hij heeft al veel scherpere tracks in dit genre gehad. De Rock/Metal-achtige productie van het eerste deel ligt me ook niet helemaal.
De titeltrack is gelukkig weer een zeer solide track dat ook absoluut als hoogtepunt gezien mag worden.

Vous Êtes Zot is een vreemde eend in de bijt wegens die abstracte en ludieke productie. Deze afsluiter is een prettige niets-aan-de-hand feestrack waar de rapper zichzelf zeker niet serieus neemt. Leuk probeerseltje.

Dit Is Guy. is een duidelijke evolutie tegenover Wie is Guy?. Is het beter dan zijn magnum opus BRUTAAL? Bijlange niet. Wel een sterk album dat showcased dat Zwangere Guy een rapper van de hoogste kwalitatieve orde is.

4*

Prachtig.

Laat me maar meteen met de deur in huis vallen: Yong Yello heeft wederom een subliem geheel afgeleverd naar mijn mening. Net zoals zijn debuutalbum komt Bennie & De Banaliteit van Ons Bestaan veruit het best tot zijn recht als geheel, dit is niet het type project waar je een paar nummertjes uitpikt. De gastheer heeft duidelijk weer veel werk en tijd gestoken in een verhalend studioalbum.

Een goed voorbeeld van het feit dat deze LP het best tot zijn recht komt is de single Ik Moet Dringend op Vakantie. Net zoals vele anderen was ik initieel niet overtuigd door dat nummer, ik hield mijn hart zelfs plotseling vast voor de kwaliteit van dit project. Het past echter goed in het geheel en wanneer het nu voorbij komt stoort het absoluut niet.

Bennie is de zoon van Marcel (eerste plaat). Hij wil totaal anders in het leven staan dan zijn marginale vader en gooit daarom zijn leven over een totaal andere boeg. Hij zit niet constant op café terwijl hij onder de invloed van drank en drugs is. Nee, hij heeft een 9-to-5 job, komt voor de rest niet vaak buiten en leeft een relatief saai (lees: banaal) leven.
Het verhaal mist net dat klein beetje pit dat het levensverhaal van Marcel wel had, kijkende naar dit type persoon is dat geen verrassing. Dit is ook een tof uitgewerkt verhaal, ik hou wel van Yong Yello zijn concepten.

Yong Yello is zowel een getalenteerde rapper als een getalenteerde zanger. Geen uitblinker op beide vlakken, gewoon zeer solide. Wat hem - naast de albumconcepten - boven de rest doet uitrijzen is zijn talent als producer. De liveproducties op Bennie & De Banaliteit van Ons Bestaan zijn weer van een ongekend hoog niveau, lijkt me ook zeer indrukwekkend om deze (en de vorige) plaat volledig live te zien.

Waarom Ben Ik Zo Destructief? is een nummer dat het waard is om apart te vernoemen. Tijdens dit nummer laat hij de maskers en rolletjes voor wat ze zijn en geeft hij toe dat Marcel en Bennie personages zijn die beide recht uit zijn eigen leven gegrepen zijn. Het was vooraf al wel duidelijk, maar hier krijgen we de bevestiging dat beide albums in grote lijnen autobiografisch zijn.

Op zijn debuutalbum nodigde hij geen gastartiesten uit, hier zelfs twee. Zangeres LOÏS doet mee op We Geve Ni Op en speelt de vriendin van Bennie/Yong Yello. Het doet wat denken aan een nummer als We Cry Together van Kendrick Lamar, maar dan muzikaler.
Zoeke Naar Wa Liefde is een collaboratie met zuiderbuur Sef, mooie strofe heeft die laatstgenoemde!

Marcel & Het Magnetisme van de Goot is de laatste jaren uitgegroeid tot één van mijn favoriete albums allertijden. Bennie & De Banaliteit van Ons Bestaan kan dat niveau niet bereiken, toch is het weer een prachtig project geworden dat ik in feite iedereen zou durven aanraden. Yong Yello maakt ook albums die het genre Hip Hop overstijgen, je kan hier ook van genieten moest je niets met Hip Hop hebben volgens mij.

Wederom een pareltje, Yello. Het maakt me enkel nog meer benieuwd naar wat de toekomst en dat derde album zal brengen.

Dikke 4*!

Fijn album.

Wanneer een postuum-album uitkomt brengt dit toch veel vraagtekens en bezorgdheden met zich mee. Havoc is natuurlijk nog steeds onder de levenden, zijn rap-broeder staat echter niet meer naast hem in de studio om ervoor te zorgen dat de luisteraar een sterk afgewerkt product krijgt. Het is daarom des te mooier om vast te stellen dat het namen zoals Havoc, The Alchemist en Nas gelukt is om ervoor te zorgen dat Prodigy in het geheel past, net alsof hij mee in de studio stond.

Mobb Deep klinkt over de hele lijn goed, zowel op de producties van Havoc zelf als op die vier van The Alchemist. Wel moet ik eerlijk toegeven dat beide heren me nergens wegblazen, voornamelijk Havoc is niet te meest getalenteerde woordenbuiger. Het niveau van Mobb Deep in de 90's mag je hier niet verwachten, dat mocht zelfs niet wanneer Prodigy nog onder ons was.

De vier nummers die van de handen van The Alchemist zijn vind ik de hoogtepunten. Gunfire, Taj Mahal, Score Points en My Era beluister ik met veel plezier.
Daarnaast is het steeds fijn om een nieuwe strofe van Clipse te krijgen met Look at Me. The M. The O. The B. The B. met Big Noyd, Pour the Henny met Nas en Discontinued doen het ook goed!
De overige nummers zijn absoluut niet van een belabberd niveau... maar waar de hierboven genoemde tracks al niet echt speciaal zijn zijn de overige tracks dat ook niet.

Down for You is wel echt een groeiertje, ik begin te denken dat heel deze Legend Has It-serie een grote aanloop is naar het collaboratiealbum van Nas & DJ Premier... Nas is lekker op dreef dit jaar!
Jammer wel dat de remix Love the Way (Down for You, Pt. 2) deze LP ook gehaald heeft. Jorja Smith heeft wel plaats moeten maken voor H.E.R., maar voor de rest hoor ik weinig verschil? Overbodige toevoeging.

Infinite past wat mij betreft mooi in het rijtje van Victory, The Emperor's New Clothes en Supreme Clientele 2. De Legend Has It-serie is tot nu toe relatief solide, niets meer of minder.

3,5*

YAOWA!

Ja, dit is wat we willen, Joell Ortiz! Albums van deze spitter zijn steeds bang afwachten en weten vaak niet helemaal te overtuigen. Het bulk van dit album werd geproduceerd door Heatmakerz, bekend van de legendarische en iconische beats dat ze in een ver verleden afleverde voor Dipset. De laatste jaren wisten ze me niet meer te overtuigen, dit lieten ze jammer genoeg vaak horen op albums van Joell.

Love, Peace & Trauma begint met PTSD en Ambidextrous. Tijdens de eerste luisterbeurt wist ik niet wat er gebeurde... Joell rapt zeer gretig, en dat nog wel op parels van Heatmakerz! Mijn enthousiasme is na vele luisterbeurten nog steeds niet gaan liggen, zeer sterke tracks!

Door het tamme Undefeated kwam de gedachte van "ah, hier heb je" naar boven. Wat een zwak nummer, past ook totaal niet in het geheel van dit album.
Gek genoeg herpakt de gastheer zich weer vanaf Make It By! Vanaf dan tot en met Never Forget is het lekker genieten geblazen. KXNG Crooked, Grafh en Locksmith doen ook exact wat er van hen verwacht wordt.
Thy Neighbor staat niet op dezelfde kwalitatieve lijn, het is gelukkig wel een heel stuk beter dan Undefeated.

Can't Live With Your Love en single The Yaowa pakken de draad weer op en liggen opnieuw zeer fijn in het gehoor. Wandering schaar ik in dezelfde groep als Undefeated, het is met name die DYLVN dat dit nummer verpest met zijn gezaag.
Wegens Smile en Pen, Pad & a Dream sluit Love, Peace & Trauma toch nog sterk af.

Jammer van twee smetten op dit studioalbum, voor de rest een verrassend sterk project. Persoonlijk had ik niet meer durven dromen dat Joell Ortiz, en vooral Heatmakerz, dit nog in hun hadden!

4*

Dit ligt in dezelfde lijn als hun vorige platen.

Slug rapt goed en kan zo nu en dan wel voor een glimlach zorgen met zijn "dad jokes". Hij klonk al wel gretiger, maar na zoveel projecten en de kijkende naar het feit dat Slug een man van middelbare leeftijd is begrijp je direct waarom.
Ant produceert wederom zeer fijn, hiervan verwacht ik ook niets anders.

Het concept is leuk, voor elke letter in het alfabet een nummer en zo heel het alfabet afgaan. De namen van de gastartiesten op dat nummer mogen ook enkel beginnen met die letter. Het zorgt er wel voor dat Jestures erg lang doorgaat en een behoorlijke zit is.

Nergens blinkt deze LP echt uit, daarnaast mis ik wel enige urgentie om het veel op te zetten... voornamelijk wegens de speelduur.

3,5*