Net zoals het eerste deel een geslaagd album.

Freddie Gibbs en The Alchemist bewijzen op Alfredo 2 wederom een erg fijn duo te zijn. Gangsta Gibbs past perfect om de sfeervolle producties van ALC. Echte uitschieters vind ik er niet echt opstaan, als geheel is het alweer echter zeer solide en verveelt het me geen momenten.
De sound van dit project is relatief rustig, met Lemon Pepper Steppers staat er anders wel een heerlijke banger op!

Gastartiesten zijn zorgvuldig gekozen en geplaatst op het album. Het gezang van Anderson .Paak klinkt werkelijk heerlijk op Ensalada. De gastheer heeft samen met Larry June een erg fijne track afgeleverd, Feeling heeft iets rustgevend. Niet de grootste fan van Larry, op dit nummer past hij als gegoten.
JID doet zijn ding op Gold Feet, persoonlijk niet geheel overtuigd van de productie.

Een goed album, niet meer of minder.

4*

Doet me weinig.

Joyner Lucas is in principe een (heel) sterke rapper dat weinig verkeerd doet. Hij doet me wat denken aan Hopsin. Beide zijn hevig geïnspireerd door Eminem, rappen op een hoog niveau, hebben we degelijk iets te zeggen (of het nu interessant is laat ik in het midden) en krijgen vaak de stempel "corny" toegedeeld. Hopsin was op een gegeven moment mijn favoriete rapper, nu luister ik er niet meer naar. Op een nieuw album wacht ik niet meer en moest er toch één uitkomen gaat het me weinig doen vrees ik.
Moest Joyner in dezelfde periode begonnen zijn ben ik er zeker van dat ik hier vroeger ook groot fan geweest zou zijn, nu beklijft het niet.

I Wish I Knew, One of Them en The Way That I Am zijn de hoogtepunten en de enige nummers waar ik naar terug zou kunnen grijpen.

Nummers als Tear Me Down, Riot, White Noise, Butterfly Effect en Momma zijn voor mij te zeemzoet met pop-achtige producties waar ik simpelweg niets mee heb. Qua gastartiesten springt Big Sean er bovenuit ook al zit hij in dezelfde categorie als de gastheer: hij interesseert me gewoon niet. DaBaby heeft ook een leuke strofe maar absoluut niets bijzonder.

De twee "therapy"-skits gaan echt nergens over, de eerste gaat ook veel te lang door. Leuke extra wel dat Kevin Hart weer voorbij komt in een skit én niemand minder dan Denzel Washington te horen is in een aparte skit!

ADHD 2, het derde studioalbum van Joyner Lucas, doet me net zoals de gastheer erg weinig. Volgens mij ga ik zijn volgende project zelfs niet meer checken.

3*

Naast Method Man is Raekwon het enige Wu-Tang-lid waar ik bekend ben met al zijn soloalbums. Meth is één van de beste rappers allertijden, bij Rae ligt de reden ergens anders. Destijds zou OBFCL 2 oorspronkelijk uitkomen via Aftermath Entertainment en als grote fanboy moest ik me toch goed voorbereiden op de nieuwe release van het label. Zoals dat meestal gaat bij Aftermath is dat album uiteindelijk niet via hen uitgebracht, wel ben ik de releases van deze man blijven volgen. Meestal zijn het albums die weinig verkeerd deden bij mij maar weinig replay value hebben. Het hielp wel niet dat Rae op zo goed als elk Hip Hop-album dat uitkwam tussen 2008-2014 te horen was, om de duur was je hem echt beu.

Zijn voorgaande album, The Wild, stamt alweer van 2017 af. Dit was een verrassend sterk album en naar mijn mening zelfs één van zijn betere. Sindsdien is het heel wat rustiger en levert hij zelfs vrij weinig gastbijdrages af, vorig jaar deed hij bijvoorbeeld enkel mee op Ghostface's album (zijn bijdrage op het album van Conway tel ik niet mee). Na acht jaar krijgen we dan toch een achtste studioalbum van Raekwon: The Emperor's New Clothes.
Hier had ik best zin in; één omdat het al een hele tijd geleden is sinds The Wild, twee omdat dit uitkomt op het label van Nas én de tweede release is van de Legend Has It-serie.

Raekwon doet lekker zijn ding op deze LP zonder ergens echt de show te stelen, dit deed hij in het verleden voor mij ook amper dus in dat opzicht is er niet veel gewijzigd.
Bear Hill is een sterke opener, Pomogranite volgt dit mooi op maar het is Inspectah Deck dat zich hier het best profileert. Wild Corsicans ligt voornamelijk lekker in het gehoor omdat het altijd wel een feestje is wanneer het Griselda-trio op één track te horen is, wederom is Rae niet de showsteler.
1 Life is een soulvoller nummer dat ook weinig verkeerd doet (beat van J.U.S.T.I.C.E. League).

Hetgeen wat dit project een beetje tegenhoudt is naar mijn mening de productie. Neem nu de hierboven genoemde nummers, maar zeker ook de overige tracks: ze kunnen er allemaal mee door maar er staat werkelijk niets speciaals of memorabel tussen. Raekwon is al niet één van mijn topartiesten, dan helpen standaard-producties niet bij mij om hem naar een hoger niveau te tillen.

600 School heeft dan, naast 1 Life, met Swizz Beatz de enige beatbakker met een échte naam en dit is dan de zwakste productie op de plaat... zeer gek. Best jammer ook, Meth gaat weer lekker tekeer. Jammer dat hij dit zelden laat zien op zijn meest recente solomateriaal.
Nas komt trouwens ook weer hard op The Omerta! Marsha Ambrosius zorgt met haar gezang ook voor een hoogtepunt op Debra Night Wine.

De intro en vier skits hebben weinig meerwaarde en gaan vaak te lang door, stoorzenders naar mijn mening.

Prima album hoor, het pakt me gewoon nergens vast en maakt me niet warm om dit veel te herbeluisteren. The Emperor's New Clothes ligt beter in het gehoor dan Victory van Slick Rick, toch vind ik dat we meer mogen verwachten van een serie die ze Legend Has It... genoemd hebben!

3,5*

Prima vervolg op het eerste deel.

Hier wil ik voornamelijk mee zeggen dat Summertime Butch 2 prima te beluisteren valt, er staat echter bar weinig terug om naar terug te keren. Benny laat wederom horen een toprapper te zijn, toch weten we dat hij beter kan presteren dan dit.

Summer '25 is eigenlijk het enige nummer waar ik geregeld naar terug wil grijpen. Heerlijke boom bap, zonde dat het nummer maar net de 2 minuten aantikt.
In the Wall met Bun B komt op nummer twee.

Eén ding, of beter gezegd één iemand, stoort me enorm: Bruiser Wolf op Hood on Fire. Wat doet die man daar? Zou iemand alstublieft zijn microfoon kunnen afpakken? Dit klinkt toch gewoon nergens naar. Het heeft toch ook helemaal niets meer te maken met rappen of talent. Zelden jaag ik me op in een rapper zoals hier.

Het lijkt me geen verkeerd idee dat Benny wat meer tijd neemt voor het maken van een album. Hij heeft het in zich om opnieuw een subliem project uit te brengen, hij brengt gewoon te veel uit. Meer filteren, Mr. Butcher!

Kleine 3,5*

(reactie op ander bericht)



Exact dit!

Nicholas Craven produceert op dit derde collaboratiealbum tussen beide heren weer niets minder dan geniaal, wat kan deze man toch heerlijk soulvol producen en de samples perfect op hun plaats placeren.
Het is echter, wederom, Boldy James die hit-or-miss blijft. Storen doet hij meestal niet, je mag er gewoon niet te aandachtig naar luisteren. Een halfuur is méér dan genoeg, een volgende keer mag hij meer (high profile) gasten uitnodigen van mij.

Wegens de producties was ik initieel net iets te enthousiast, de vocalen halen het punt voor Late to My Own Funeral iets omlaag.

Boldy heeft me niet kunnen overtuigen om zijn vorige 7 projecten van 2025 te gaan beluisteren.

3,5*

Aangezien het tweede deel gisteren uitgekomen is besloten dit nog eens op te zetten.

Dit blijft een zeer vaag projectje. JackBoys is in principe geen groep maar een collectieve naam voor Cactus Jack Records, het label van Travi$ Scott. Gang Gang is een solonummer van Sheck Wes, al doen Travi$ Scott, Don Toliver en Luxury Tax ook (niet-gecrediteerd) mee, wat dit in principe het enige "groepsnummer" maakt.
Had Enough is een "solo"nummer van Don Toliver, al doen Quavo en Offset uiteraard ook mee. What to Do? is een collaboratie tussen Travi$ Scott en Don Toliver.

Op de overige drie nummers is enkel het labelhoofd te horen, waardoor dit project toch vreemd aanvoelt als labelalbum naar mijn bescheiden mening. Heel gek ook dat de intro pas als tweede nummer voorbij komt en niet voor we Highest in the Room [Remix] krijgen.

Travi$ Scott blijft één van mijn favoriete artiesten van het laatste decennium, met zijn artiesten heb ik jammer genoeg niets. Don Toliver wil ik veel toffer vinden dan dat hij is, er zijn gastbijdrages van hem die ik erg goed kan pruimen... al laat hij die kant niet meteen horen op JACKBOYS. Sheck Wes en Luxury Tax interesseren me voor geen meter.

Gatti is het enige nummer dat ik geregeld opzet, al komt dit voornamelijk door wijlen Pop Smoke.

2,5*

Net zoals het eerste deel een vreemd project.

Laten we voorop stellen dat JackBoys 2 wederom faalt als labelalbum, daar worden de artiesten van Cactus Jack Records te weinig voor tentoongesteld. Labelhoofd Travi$ Scott doet niet mee op 4 van de 16 nummers, het wil zelfs dat de meeste tracks "solo"nummers zijn van hem. Vaak doen er wel gastartiesten mee... Playboi Carti, Future (2x), SahBabii, Tyla, Vybz Kartel, GloRilla, YoungBoy Never Broke Again en Kodak Black behoren echter niet tot het label. Don Toliver, Sheck Wes en SoFaygo hadden toch gemakkelijk die plaatsen kunnen invullen? Wallie the Sensei is maar op één track te horen, Luxury Tax zelfs helemaal niet. Zeer vreemd allemaal.

Dat gezegd zijnde... zou ik vrolijk worden van een écht album van dit "collectief"? Travi$ Scott is één van mijn favoriete artiesten... Sheck Wes doet me nog steeds niets, Don Toliver blijft hit-or-miss en SoFaygo maakt geen goede eerste indruk. Wallie the Sensei laat ook geen blijvende indruk achter op Can't Stop. Nee, met het label van Scott heb ik niets.

Voor liefhebbers van de CEO valt er hier gelukkig wel wat te genieten. Champain & Vacay (jammer dat Waka Flocka Flame geen strofe heeft), 2000 Excursion, Kick Out (voor 21 Savage hetzelfde verhaal als bij Waka), Dumbo, Beep Beep en Shyne zijn wel hoogtepuntjes hoor. PBT is een leuk zomers nummertje, Vybz Kartel had mogen thuisblijven.
No Comments van Don Toliver schaar ik ook bij de nummers dat de moeite zijn.

Bun B praat het album aan elkaar, hij heeft verder weinig meerwaarde.

Als je niet vies bent van wat Trap-muziek kun je dit best een kans geven, als geheel zal ik dit niet veel meer beluisteren.

3,5*

Prima.

Whiskey & Roses is een collaboratiealbum tussen rapper Yelawolf en Country-zanger J. Michael Phillips, een zanger dat me voor de rest volledig onbekend is. Na wat opgezocht te hebben past die man wel bij de Slumerican-familie: ook een Zuidelijk redneck dat van top tot teen volstaat met tattoos én qua uiterlijk wat schommelt tussen Country, Rock en Hip Hop.

J. Michael Phillips kan wel mooi zingen, de producties zijn ook voornamelijk op hem afgestemd heb ik de indruk. Naar mijn smaak is het nét te Country en ontbreken de nodige Hip Hop-soundscapes om er ten volle van te kunnen genieten. Yelawolf waagt zich zo nu en dan ook aan zingen, al neemt hij het rappen wel voor 90% van de tijd op zich. Van hem als artiest blijf ik genieten, het volledige plaatje wil op dit album jammer genoeg niet helemaal meewerken... maar dat is dus puur een kwestie van smaak in dit geval.

Mijn favoriete nummer is verreweg Amnesia, heerlijk meezingertje.

Veel zal ik dit niet meer opzetten. Mensen die niet vies zijn van wat Country zou ik dit echter wel durven aanraden, die gaan meer plezier kunnen halen uit Whiskey & Roses.

3*

Prachtig.

Lang geleden dat we zo'n rollout voor een album gezien hebben, terwijl dit vroeger gewoon de norm was. Voor ze het album op de wereld loslieten kregen we eerst Ace Trumpets en So Be It als singles, rond de release waren ze overal en gingen ze langs bij de grootste platformen voor Hip Hop-interviews. Daarbij kwam nog dat Def Jam Recordings deze LP niet wou uitgeven aangezien Kendrick Lamar een gastbijdrage heeft (wegens de rechtszaak van Drake tegen UMG ziet Clipse(/Pusha T) en Kendrick tezamen er op papier niet goed uit), vrij laat kwam Jay-Z met het nieuws dat hij het album wel wou distribueren via zijn Roc Nation. Telkens wanneer Pusha T een album uit gaat brengen heb ik zenuwen, gewoon om het feit dat hij steeds meesterwerken weet uit te brengen en ik de dag vrees dat dit niet meer voorvalt. Dit in combinatie met de enorme hype dat rondom dit album hangt kon dit niet falen.

Van Clipse ben ik nooit een groot fan geweest. Hell Hath No Fury is een erg sterk album, maar met Lord Willin' en voornamelijk Til the Casket Drops heb ik toch heel wat minder (het album van Re-Up Gang vind ik toffer dan deze twee). Van Pusha T ben ik echter een groot fan sinds het begin van zijn solocarrière, dat begon met de mixtape Fear of God. No Malice heb ik solo nooit gecheckt aangezien hij een Christian rapper geworden was. Voor dit album is hij terug Malice trouwens.

Let God Sort 'Em Out is mijn favoriete album geworden van Clipse. Wat mij betreft kan deze LP zo in het rijtje van meesterwerken (King Push - Darkest Before Dawn: The Prelude, DAYTONA en It's Almost Dry). Pharrell is de enige producer van het album, hij produceert op het niveau van It's Almost Dry (dat voor de helft van hem was). Pusha T zonder Kanye West was toch ook even bang afwachten aangezien hij een belangrijk figuur was in zijn solocarrière, hij wordt gelukkig niet gemist.

Clipse rappen voornamelijk weer over waar ze het altijd over hebben: coke en het straatleven. We beginnen raar maar waar met een vreemde eend in de bijt want zo open en kwetsbaar als op The Birds Don't Sing hebben we deze gebroeders nooit eerder gehoord. Ze hebben eind 2021 hun moeder verloren, vier maanden daarna stierf ook hun vader. Pusha T rapt over zijn laatste interactie met zijn moeder en laat de luisteraar horen dat hij niet echt aanwezig was met dat gesprek, iets waar hij nu veel spijt van heeft. Malice beschrijft dan weer het moment wanneer hij zijn vaders lijk gevonden had en doet uit de doeken wat hem een goede vader maakte. John Legend op Hip Hop-nummers als dit is iets wat weer meer mag gebeuren, die man kan ongelofelijk goed zingen.

Na deze emotionele opener komt het verwachte geweld van de broers. Chains & Whips is hét nummer waar Def Jam bang van had aangezien Kendrick Lamar de laatste strofe op dit nummer aflevert. De drie MC's doen exact wat ze moeten doen op deze productie van Pharrell, Malice steelt voor mij de show wegens lines als "you're gasping for air now, it's beautiful!".
P.O.V. is een heerlijk dreigende banger. King Push blijft heer en meester op dreigende nummers zoals dit, je gelooft elk woord dat uit zijn mond komt. Tyler, the Creator klinkt goddelijk op dit nummer en is voor mij persoonlijk de sterkste feature op dit project. Deze strofe maakte me helemaal warm voor DON'T TAP THE GLASS.

Toen dit album pas uitgekomen was zette ik als eerste So Be It, Pt. 2 op, wat een tegenvaller was dat. De teksten en delivery waren exact hetzelfde als de originele versie, de beat was enkel gewijzigd naar een (veel) zwakkere. Gelukkig duurde het geen twee uur voor de originele versie dan toch op Let God Sort 'Em Out kwam in plaats van die remix. Héérlijk nummer en misschien wel mijn favoriete productie op deze plaat. Op de laatste strofe disst Pusha T Travi$ Scott, waarom weet ik niet maar het mag weer duidelijk zijn dat je niet met hem moet sollen.
Ace Trumpets blijft ook een prachtige single. Pharrell weet op zo'n producties de bass wel te vinden hoor, verdomme toch!

All Things Considered opent wederom met een uitzonderlijk kwetsbare Pusha T aangezien hij het heeft over de dood van zijn moeder én het nieuws brengt dat zijn vrouw en hij onlangs een miskraam gehad hebben en hoe ze hier mee omgaan. Malice maakt daarentegen deze beat nog harder dan hij al is.
The-Dream is een zanger waar ik niets van moet weten, enkel in combinatie met Pusha T vind ik hem (erg) sterk klinken... ook hier weer.

M.T.B.T.T.F. (Mike Tyson Blow to the Face) is een fijne banger zonder meer. E.B.I.T.D.A. is een zomers en luchtig nummer dat ook niets verkeerd doet.
Geniaal om Stove God Cooks op een groot album zoals dit te zien. Zijn refrein op F.I.C.O. klinkt weer heerlijk, enkel jammer dat hij geen strofe gekregen heeft. Waar blijft toch die opvolger van Reasonable Drought? Hier zorgt hij weer voor een heerlijke "mee-kweler".

Fijn om Ab-Liva weer in zijn element te horen met Clipse op de energieke banger dat Inglorious Bastards is. So Far Ahead bevat de tofste vocale bijdrage van Pharrell, leuke meezinger. Tijdens zijn refrein is de productie mooi ingetogen, tijdens de stukken van de broers gaat 'ie helemaal los.
De titeltracks doet weer weinig verkeerd, Chandeliers van Nas is een sterke bonus. By the Grace of God is een mooie afsluiter van dit meesterwerk.

Pusha T en Malice leveren érg sterk werk af met Let God Sort 'Em Out, na ongeveer 50 luisterbeurten ben ik geen slechte strofe of refrein tegengekomen. Dit album heeft al sinds het uit is een zeer verslavende werking op mij, nog steeds kan ik het amper neerleggen. Pusha T blijft mijn favoriet van het duo, Malice overtreft hem hier toch een aantal keren. Malice klinkt om deze plaat vaak gevaarlijker en dreigender van zijn jonger broertje eigenlijk. Je zou niet zeggen dat hij de laatste 15 jaar bekend stond als No Malice.

De producties van Pharrell zijn allen werkelijk om van te smullen, dit is hoe ik hem graag hoor en wanneer zijn genialiteit naar boven komt. Zijn vocalen op dit album hebben even tijd nodig gehad om aan te wennen, dit is nu geen probleem meer.

Ray Vaughn is van zijn troon gestoten, Clipse hebben mijn album van het jaar op hun naam staan. Het lijkt me straf dat iemand dit nog overtreft in 2025. Net zoals de drie voorgaande album van Pusha T is dit een meesterwerk van begin tot einde.

Heel stevige 4* met een reële kans op verhoging naar mijn maximumscore in de toekomst. Hoe blijft je het toch voor elkaar brengen, King Push? Hij mag dan niet de sterkste rapper van het moment zijn, wel de rapper dat de laatste jaren de beste albums uitbrengt.

Fijn voorproefje.

GDLU: The Preluxe is dus een collectie van vier nummers die zijn vierde studioalbum niet gehaald hebben. Het voelt niet aan als één coherent EP'tje, al lijkt me dat ook niet de bedoeling. Deze nummers zijn snel uitgebracht om mensen warm te maken voor God Does Like Ugly.

Behold is een geweldige banger waar JID heerlijk op dreef is. Knew Better bevat naar mijn smaak te veel Lil' Yachty, toch valt hij beter mee dan verwacht. Dit nummer heeft ook een knallende productie en wederom laat JID (weliswaar te weinig) horen een talent te zijn. Lisa met 6LACK is fijn, maar het nummer dat mij het minst bijblijft.

Animals (Pt. I) is dé publiekstrekker en meteen ook het terechte hoogtepunt van deze EP. JID komt wederom hard maar wordt echt volledig weggerapt door Eminem. Em bijt zich vast in die beat en laat niet meer los... héérlijk wanneer hij zo losgaat en totaal niet geforceerd klinkt. Het zegt waarschijnlijk veel over de kwaliteit van God Does Like Ugly dat deze nummers het album niet gehaald hebben, maar zeker de hekkensluiter is in principe gewoon gekkenwerk.
Wanneer Eminem rapt als dit is er eigenlijk zo goed als niemand dat er tegen op kan. Op zo'n momenten komt de oude fanboy weer boven hoor!

De hype voor God Does Like Ugly is absoluut gegroeid en hopelijk krijgt de gastheer vanaf dan de aandacht dat hij verdient.

3,5*

Dit album is een sterke opvolger van haar EP vorig jaar.

Op The Color Chocolate 2 bewijst Che Noir wat mij betreft één van de meest interessante "femcee's" te zijn, mogelijks zelfs mijn nummer één momenteel. Hier rapt ze ook weer met haar welgekende souplesse en prachtige controle over haar stem. Ze articuleert kristalhelder, heeft inhoudelijk iets mee te delen en is een begenadigd verhaalverteller.

eLZhi ken ik voornamelijk van naam, op Who's the Greatest? laat hij horen dat ik misschien ook eens iets uit zijn solocatalogus moet gaan beluisteren. 7xvethegenius bewijst, net zoals de gastvrouw, op Show & Tell ook weer dat zij één van de topvrouwen is in Hip Hop. De soulvolle zangstem van Son Little heeft een toegevoegde waarde op New Beginning.

Blijf maar doorgaan op deze manier, Che Noir!

4*

Hier kan ik maar weinig mee.

Slick Rick kende ik voornamelijk van naam en een gastbijdrage hier en daar. Victory is de eerste keer dat ik iets van solo-materiaal van de beste man beluister. Zijn vijfde studioalbum brengt hij uit op het label van Nas (Mass Appeal Records). Dat is dé reden dat ik dit album een kans gegeven heb, het label heeft een groot jaar gepland: dit is de eerste van zeven legendarische artiesten dat dit jaar een album uitbrengt op het label.

Dit album is echter een rommeltje geworden. Veel korte nummers, een aantal interludes die soms ook te lang doorgaan (I Did That), de producties doen me niets (gek ook dat er 2 dance beats opstaan) en Slick Rick blijkt toch niet mijn type rapper te zijn. Wat aan de saaie kant en ik kan me maar moeilijk over dat Britse accent zetten. Dit project nodigt alvast niet uit om zijn ouder materiaal te gaan beluisten.

Enige nummer dat ik nog met enige regelmaat zal draaien is Documents met Nas, heerlijke track.

Hopelijk gaan de volgende 6 albums die Mass Appeal dit jaar gaat uitbrengen van een hoger kwalitatief niveau zijn.

3*