Niets speciaals, inderdaad.

Na een nietszeggende intro en wat geroep van een zekere P.R.E.M.O. rapt Benny wel hard op I am the Program hoor, alleen jammer dat het maar één strofe is. Vervolgens krijgen we Sign Language wat geproduceerd is door Harry Fraud... niet slecht maar we hebben dit duo al scherper gehoord.
$ & Power heeft een heerlijke productie van Daringer, enkel jammer van het 13-in-een-dozijn refrein en de bijdrage van die Sklyar Bratt.

Duffle Bag Hottie's Revenge is verrassend sterk, lekkere productie waar Benny heerlijk over flowt én zelfs Boldy James klinkt wakkerder dan normaal. Van Styles P zal ik nooit een grote fan worden maar wat hebben deze twee MC's toch een banger afgeleverd met Toxic! Deze twee nummers zijn duidelijk de hoogtepunten van dit projectje.

Excelsior sluit af met B$F, een standaardnummer. Black Soprano Family is een label dat me maar niet kan overtuigen, Sule en Fuego Base doen me gewoon niets.

Slecht klinkt dit nergens. Benny blijft ook een toprapper... al mag hij inderdaad best wat meer tijd nemen tussen projecten. Deze EP laat niets horen wat we in het verleden nog niet gehoord hebben.

3*

Genieten!

The Good, the Bad & the Dollar Menu is het volwaardige debuutproject van Long Beach-rapper Ray Vaughn. In 2021 kregen we een micro-EP van 3 nummertjes in de vorm van Peer Pressure, heel leuk maar véél te kort. Sindsdien kregen we wat losse nummers zoals Problems (met Pusha T) en kwam hij ook langs op Porches van REASON maar eigenlijk bleef het jaren vrij stil rondom deze jonge MC. Voor mij vrijwel uit het niets dropte Ray Vaughn deze mixtape.

Hij classificeert dit project als een mixtape maar het klinkt meer als een studioalbum dan vele andere albums dat de laatste jaren uitkomen. Het is een zeer solide geheel geworden waar het echt de bedoeling is om het als project (zonder shuffle) op te zetten. De tracks gaan mooi in elkaar over. Een mooi voorbeeld is de overgang tussen Flocker's Remorse en XXXL Tee: op het einde van de intro rapt hij "Last thing I wanna be on is a t-shirt" om vervolgens een nummer op te starten "over" een t-shirt. Zo zit deze tape vol met kleine geniale details.

Ray Vaughn heeft niet de meest aantrekkelijke stem, al kan dat de pret niet drukken. Tekstueel gaat hij meestal vrij diep, andere keren is hij weer heerlijk gangster én het belangrijkste is dat hij ontzettend gretig klinkt. Op deze tape is het duidelijk te horen wat Top Dawg in deze jongeman ziet. Hij kan ook perfect afwisselen tussen introverte, gangsta en melodische nummers. Talentje hoor.
Daarnaast is zijn oor voor producties echt feilloos, enorm sterk geproduceerde plaat!

De gastartiesten zijn daarnaast ook mooi geplaatst en voelen nergens bij de haren getrokken of overbodig. Gemaine, Ash Leone, Sydney Leona en Samara Cyn staan de gastheer allen prachtig bij met hun gezang.
Isaiah Rashad doet zijn melodieuze ding op pareltje East Chatt, Jay Rock doet wat hij moet doen op Klown Dance en LaRussell klinkt zeker zo gemotiveerd als Ray Vaughn op de banger Look @ God.

TDE heeft met dit project wederom een hit te pakken wat mij betreft. Talloze keren heb ik The Good, the Bad, the Dollar Menu al beluisterd en ik ben er nog lang niet klaar mee. Ray Vaughn bewijst een talent te zijn om nauw in het oog te houden. Tot nu toe absoluut het "album" van 2025 als je het mij vraagt.

Verschrikkelijk dat dit blijkbaar niet echt op mensen hun radar gekomen is!

Dikke 4*

Dit is inderdaad wat we mogen verwachten van Snoop.

Missionary was een uitzondering in de discografie van Snoop Dogg kijkende naar het laatste decennium. Dr. Dre zat achter het roer en Snoop liet hem naar eigen zeggen alle beslissingen en de route nemen, hijzelf zat in de passagiersstoel. Iz It a Crime? is een album waar Snoop het stuur weer overgenomen heeft, geen Dre te bespeuren en Aftermath/Interscope doen ook niet meer mee.

Over het algemeen luistert dit 21ste album weer gewoon lekker weg zonder echt ergens uit te blinken. Dit is werkelijk waar gewoon het zoveelste Snoop Dogg-album waar we er al veel van gekregen hebben de laatste 10 jaren.

De twee zwakste tracks zijn die met Mr. Porter: Cold Summer en My Friend. Zéér jammer aangezien zijn gezang vroeger meestal voor hoogtepunten zorgde is het hier net een stoorzender. Klinkt nergens naar en met teksten als "Oh my God, if I could make a clone of you I'd do it now. But these humans cannot tell me how" zet ik liefst het nummer meteen af.

ShutYoBitchAssUp is trouwens een, korte maar wel vermakelijke, diss naar Suge Knight.

Voor dit album heeft Snoop Dogg trouwens ook een kortfilm gemaakt.

3,5*

Deze valt me toch tegen.

Na 13 jaar was ik toch blij dat één van mijn originele Hip Hop-helden terugkwam met een nieuw studioalbum. Mijn schoonbroer is een groot fan van Conor McGregor als UFC-fighter en zakenman, zelf ben ik ook wel fan van zijn whiskey Proper No. Twelve en kijk ik best wel uit naar zijn Notorious Cigars. Het feit dat McGregor niemand minder dan levende legende Xzibit (en Bone Thugs-N-Harmony) getekend heeft op zijn label Greenback Records wekte toch net iets extra interesse.

Het meest positieve dat te zeggen valt over Kingmaker is dat Xzibit er zelf oprecht veel zin en plezier lijkt in te hebben. Het is geen wereldrapper maar zijn stem blijft naar mijn mening toch één van de vetste in Hip Hop. Leuk ook dat er een reünie met Dr. Dre opstaat en dat we ook namen zoals Royce da 5'9", Ice Cube, Redman en B-Real horen voorbij komen.

20 nummers is uiteraard te veel (dan valt de speelduur van 1 uur nog wel mee), maar één duidelijk probleem is de beatselectie van Mr. X to tha Z op zijn achtste album. The Moment (VRESELIJK refrein ook), Earth Is Over en Belly of the Beast zijn de dieptepunten qua productie. Als gastartiesten vallen voornamelijk JasonMartin(/Problem) en zangeres Lorine Chia tegen, die laatstgenoemde zingt toch gewoon vals op For the Love?
Puur qua nummers is Success mijn minst favoriete nummer. Xzibit rapt niet maar praat gewoon (zonder rijmen) over die productie van will.i.am. Ik zie de meerwaarde van dat "nummer" niet.

Play This at My Funeral, Everywhere I Go, Been a Long Time, Pt. 2, Leave Me Alone, History, American Idols, Shut Yo' Mouth en Higher vind ik het leukst... al haalt geen enkel nummer het niveau van zijn classics. Leave Me Alone is niet meer dan "leuk", voor een Dr. Dre (co-)productie (en gastbijdrage) is dat een magere term.

Veel zal ik deze LP, jammer genoeg, niet meer in zijn totaliteit opzetten.

3*

Als achtergrondmuziek is dit zo slecht nog niet.

Er staat echter niets op voor mij om naar terug te keren. Zacari heeft een vrij zeikerige zangstem ook.

2,5*

Fijn plaatje weer.

Glockaveli is het vierde studioalbum van Key Glock, maar wel zijn eerste op een major label. Nog steeds geen gastartiesten en ook van de producers ken ik buiten Tay Keith en DJ Paul niemand. Wel zijn veel van de beukende beats gevuld met één of andere vocale sample, een combinatie dat erg fijn in het gehoor ligt.

Als Glockoma 2 je kon bekoren gaat deze LP je ook wel kunnen smaken

3,5*

Sterk weer.

Toen in 2018 bekend werd gemaakt dat Lloyd Banks G-Unit Records verlaten had bleef het een aantal jaren stil rondom deze top MC. Sinds The Course of the Inevitable heeft de beste man de gaspedaal echter weer teruggevonden aangezien we sindsdien elk jaar wel een nieuw project van hem gekregen (2023 zelfs twee). A.O.N. 3: Despite My Mistakes is alweer zijn zesde project zijn het vertrek bij G-Unit.

Of dit project nu een album of mixtape is is niet geheel duidelijk, qua sound neigt het wel meer naar het eerste. Elk nummer heeft wel een unieke smoel, er lijkt meer aandacht besteed te zijn aan het maken van liederen (in plaats van non-stop hard rappen) en met Ransom, Styles P, Ghostface Killah en de onbekende TL TopOfDaLyne mogen er weer gastartiesten meedoen. Producers zijn voornamelijk de "usual suspects" met Nicholas Craven (Endangered Innocence) als kleine uitzondering.

Despite My Mistakes ligt eerder in de rij van de The Course of the Inevitable-trilogie, Halloween Havoc 4 + 5 zijn projecten waar hij gewoon aan één stuk vollenbak gaat.

Banks heeft er weer ontzettend veel zin in, hij klinkt wederom erg gemotiveerd en heeft ook wel degelijk wat te vertellen met momenten. De producties complimenteren deze rapper zoals gebruikelijk zonder de spotlight te stelen. Het mag geen verrassing zijn: Craven steelt wel weer de show op het nummer met Ghostface Killah.

Wél moet ik thomzi50 bijstaan in het feit dat zijn projecten sinds het vertrek bij G-Unit minder "catchy" of "speciaal" zijn. Ik geniet er ten volle van en zet ze geregeld op, maar toch blijven de nummers op zich me minder goed bij dan vroeger.

4*