Niet echt iets voor mij.

De La Soul hoort bij de stroming "alternative hip hop", een subgenre waar acts zoals A Tribe Called Quest en The Roots ook bij horen. Laat dat nu eigenlijk een stroming zijn waar ik niet erg bekend mee ben, dit zijn artiesten die me nooit echt hebben weten grijpen. De La Soul is me zelfs bijna volledig onbekend. 3 Feet High and Rising beluisterde ik wel eens een keer of twee, maar het is me niet bijgebleven.
Cabin in the Sky is hun eerste album sinds de dood van Trugoy the Dove, en het tweede dat ik van hen check.

Deze LP is een fijn project geworden dat in principe weinig verkeerd doet. Posdnuos is een fijne MC, maar niet eentje dat mijn interesse echt weet vast te grijpen. Hetzelfde kan eigenlijk gezegd worden over de producties op Cabin in the Sky.

De intro van Giancarlo Esposito vind ik geweldig gedaan, zo mogen wel meer artiesten hun album beginnen. Cruel Summers Bring FIRE LIFE!! swingt heerlijk uit de pan (voornamelijk het gedeelte van Yukimi). Nas zet zijn voortreffelijke feature run verder met Run It Back!!. The Silent Life of a Truth is, wat mij betreft, het hoogtepunt.
De overige nummers springen er voor mij niet uit. Slecht is het absoluut nergens, dit is gewoon geen album waar ik snel naar teruggrijp. Er kon, met 20 nummers en een speelduur van 1:10u, wel gesnoeid worden in de tracklist.

Dit was het album uit de Legend Has It...-serie waar ik niet bepaald naar uitkeek, maar ook geen verwachtingen van had. Het valt niet tegen, toch heeft De La Soul me niet kunnen overtuigen om verder in hun discografie te duiken.

Helemaal klaar voor de finale van deze serie: Light-Years van Nas & DJ Premier!

3,5*

Dit is er weer eentje, hoor.

In een nieuw project van Ransom heb ik altijd wel zin, toch had ik mijn bedenkingen door producer Conductor Williams. Hij wist me dan toch positief te verrassen op Conductor Machine EP (met Conway the Machine), langs de andere zijde is hij wel verantwoordelijk voor mij minst favoriete nummers van Westside Gunn. Deze man kan met momenten ongelofelijk irritante beats baken.

Met Clairvoyance komen beide heren erg sterk binnen, de eerste keer keek ik even op Spotify om zeker te zijn of ik wel het juiste album geselecteerd had. Ransom die VOLLEDIG los gaat op een Trap-achtige beat, afgeleverd door Conductor Williams... nee, dat had ik absoluut niet verwacht!
Blood Stains on Coliseum Floors houdt het tempo er in, mijn enige kritiek is dat de muziek op seconde 23 eventjes wegvalt... slecht gemixed?
Bomaye is een knaller van jewelste, wat mij betreft de climax van The Uncomfortable Truth. Juist wanneer je denkt dat Ransom zijn hoogtepunt qua rappen wel bereikt heeft doet hij dit. Wie doet hem dit in godsnaam, zo nonchalant, na? Maakt me niet uit wat iemand anders zijn mening hierover is: Ransom bewijst keer op keer de beste levende rapper te zijn!

De gastheren nemen wat gas terug met Temple Run. J. Arrr doet het prima, dat doet hij altijd wel op projecten van Ransom. Het gezongen refrein van Kelly Moonstone is een welgekomen afwisseling, zo eentje krijgen we niet vaak op projecten van deze MC.
Late Replies vind ik een erg fijn nummer. De commentaar van thomzi50 over de sound effects op dit nummer snap ik volledig, persoonlijk vind ik het hier zijn charme wel hebben. Het stoort me niet.

The Human Animal, Flowers & Tombstones en Trigger or Trigga halen niet het tempo van de eerste drie nummers, maar passen prima bij de twee vorige.

De eerste drie nummers zijn knallers om U tegen te zeggen. De overige nummers zijn goed, het niveau waar Ransom bekend om staat. Conductor Williams verrast wederom positief, jammer dat hij WSG niet zo'n beats geeft.

The Uncomfortable Truth komt beter binnen dan The Reinvention met DJ Premier, maar dat komt ook omdat dit project meer als een volwaardig album aanvoelt.
Volgend jaar een collaboratiealbum tussen Ransom en Boldy James, een nieuw collaboratieproject met DJ Premier én een nieuw soloalbum... ik ben er helemaal klaar voor!

4*

Fijn plaatje.

Alweer het vierde collaboratiealbum tussen Detroit MC Boldy James en de Franstalige Canadese producer Nicholas Craven, zelfs het tweede dit jaar. Criminally Attached is weer een prima project geworden van deze heren.

De producties van Craven zijn wederom vingerlikkend goed, deze man verdient echt wel meer aandacht. Hoe deze man samples kan flippen is een ware kunst.
Fully Smack is de enige productie die me niet veel doet, te repetitief en standaard.

De klik tussen mij en Boldy zal nooit echt komen denk ik, storen doet hij gelukkig niet. Hij heeft wel een fijne chemie met de producer.

3,5*

Ik probeer het.

Ik probeer het, maar ik kan hier eigenlijk vrij weinig mee. Voor mij komt hetzelfde gevoel naar boven als bij haar voorganger: Haram. Armand Hammer, maar voornamelijk Billy Woods als solorapper, schuift de Hip Hop-gemeenschap de laatste jaren naar voren als de Uitverkorene(n)... ik hoor het niet. Dit zijn niet mijn type MC's.
Groot fan van The Alchemist, maar ook hier produceert hij abstracter dan voor andere rappers.

Haram en Mercy geven mij niets om naar terug te keren. Slecht is het niet, gewoon niets voor mij.

3*

REASON is lekker op dreef.

Everything in My Soul_BLUE is het tweede project dat REASON dit jaar uitgeeft, daarbij ook het tweede sinds zijn split met Top Dawg Entertainment. Om eerlijk te zijn vind ik dit project, net zoals I Love You Again, sterker dan al zijn projecten op TDE. REASON is niet de rapper met de meest herkenbare stijl, hij kan 13-in-een-dozijn klinken. Toch weet hij de luisteraar hier weer 20 minuten te boeien.

REASON doet rustig en gecontroleerd zijn ding op fijne en soulvolle producties. Tekstueel zit het ook prima in elkaar, maar niet echt noemenswaardig. Uitblinkers zijn er, voor mij, ook niet op te vinden. Everything in My Soul_BLUE brengt een compacte en fijne luisterbeurt met zich mee.

Paralyzed_BLUE verdient een aparte vermelding. REASON rapt prima op die prachtige productie. De eerste keer was ik nog aan het denken dat WESTSIDE BOOGIE inderdaad geboren is voor zo'n type beat.. en ja hoor! IJzersterke bijdrage weer, die man mag echt actiever gaan worden.

Dit project schijnt het eerste deel van een serie te zijn. Benieuwd naar de volgende delen!

4*

Genieten!

Way Mo Trill is het vervolg op Mo Trill, het collaboratiealbum van Bun B en producer Cory Mo uit 2022. Om maar meteen met de deur in huis te vallen: dit is gemakkelijk het beste project van Bun B sinds het eerste deel.

Bun B is steeds een ijzersterke MC, dit komt ook naar voren op mindere producties. Cory Mo is echter een producer afkomstig uit de H-Town, deze man weet de rapper producties voor te schotelen zodat de vocalist zich een vis in het water voelt. Heel fijne en lichte producties. Way Mo Trill is een LP waar ik instant vrolijker van word.

De gezongen refreinen geven een nostalgisch gevoel en doen me denken aan de hoogdagen van UGK. De refreinen zijn niet ingezongen door pure zangers... nee, melodische rappers leveren ze af en weten steeds een catchy product af te leveren. There He Go, I Can't Lie, Down in the South, Still Outside, Niggas Ain't Right (Z-Ro!) en Put You on Game zijn hier uitstekende voorbeelden van. De hekkensluiter is trouwens echt geniaal, puur genot.
Better Believe It en Can't Stop My Hustle zijn ook sterke nummers, hier zijn de refreinen dan wel weer door "echte" zangers ingezongen.

Everywhere We Go is dé banger van dit album, het enige nummer dat niet mee doet met de vrolijke vibe van Way Mo Trill. Harde Trap-beat, het refrein is een Pimp C-sample... maar Juicy J en zijn broer Project Pat stelen uiteraard helemaal de show op zo'n productie (zonder afbreuk te doen aan de gastheer).

Way Mo Trill is een geweldig album geworden, met gemak één van de sterkste projecten van 2025. Dit maakt de UGK en H-Town fan in mij zeer gelukkig. Volgende maand komt blijkbaar TrillStatik 5 (met producer Statik Selektah) uit, wat mij betreft moet Bun B die reeks niet verder zetten... gewoon meer tijd steken in albums zoals dit.

4*

Weinig toegevoegde waarde.

Big L is toch één van de grootste "what if"-verhalen in Hip Hop. Lifestylez ov da Poor & Dangerous heeft terecht het statuut van klassieker en is ook naar mijn mening één van de beste albums dat ooit uitgekomen is. Zijn flow is puur genieten en is ook wat hem uniek maakt. Het vergde hem zo te horen weinig moeite, en de versnellingen op het einde van zijn bars zijn meesterlijk.
Bij The Big Picture werd het jammer genoeg al duidelijk: deze man heeft niet te gek veel materiaal achtergelaten. Dat is dan ook een album dat ik amper beluister.

Harlem's Finest: Return of the King is het vijfde studioalbum van Big L, alweer zijn vierde postume LP zelfs! Voor iemand dat zo weinig muziek achtergelaten heeft in de kluis is dat al veel te veel.
Nas en Mass Appeal Records zullen met dit album volgens mij niet helemaal op de fans van Big L mikken, dit lijkt me eerder een album om jonge Hip Hop-fans die nog niet bekend waren met deze fantastische MC aan Big L te introduceren.

Het team van Nas is gelukkig trouw gebleven aan de sound van Big L, ze hebben hem niet naar het heden proberen brengen zoals vele anderen vroeger wel deden met 2Pac en The Notorious B.I.G.. Het blijft leuk om naar deze rapper te luisteren, de producties zijn in orde... maar niet meer dan dat. Om dit echt een "album" te noemen vind ik persoonlijk al ver gaan zelfs, kijkende naar de vele - opgeschoonde - freestyles dat we hier op terug vinden.

Nas doet het weer prima op U Ain't Gotta Chance, heel deze Legend Has It-reeks blijft naar mijn mening ook vooral een grote promotiecampagne voor zijn aankomende collaboratiealbum met DJ Premier.
Method Man laat op het fantastische Fred Samuel Playground wederom horen dat het bijna crimineel is dat The Crystal Meth maar niet uitkomt. Forever is een fijn nummer geworden tussen wijlen Mac Miller met zijn overleden idool. 7 Minute Freestyle is zeven minuten genieten, Jay-Z moet het afleggen tegen de gastheer. Joey Bada$$ klinkt helemaal op zijn plaats op Grants Tomb '97 (JazzMobile), waar was dit op Lonely at the Top eerder dit jaar?

Fijn project voor mensen die nog niet bekend zijn met Big L, hopelijk vinden die mensen hun weg naar het meesterwerk wat zijn debuutalbum is.

3,5*

Nieuwe Halloween, nieuw deel van Halloween Havoc.

Banks rapt als een malle op beats die volledig in zijn comfortzone liggen. Net zoals de vorige vijf delen in deze mixtape-reeks nodigde de gastheer geen gasten uit en rapt hij HHVI The Six of Swords volledig aan flarden.

Ben eerder fan van andere projecten van deze man, de Halloween Havoc-serie kan namelijk nogal eentonig zijn. Desalniettemin wel weer geweldig in wat het is: een sterke Lloyd Banks op prima producties.

Leuke cover ook!

Kleine 4*

Het minste deel van de trilogie.

Tot nu toe heeft Westside Gunn er een sterk 2025 opzitten met de releases van 12, Heels Have Eyes en Heels Have Eyes 2. Het eerste deel was een korte EP waar de kwaliteit van afdroop. Het tweede deel was groter op elk vlak, namen zoals Benny the Butcher Stove God Cooks en Brother Tom Sos tilden het project naar een nog hoger niveautje. Belangrijk bij WSG zijn ook steeds de producties, aangezien de gastheer absoluut niet de meest sterke rapper is.

Bij dat laatste wringt het schoentje net. Er staat geen noemenswaardige productie op waardoor Heels Have Eyes 3 vis noch vlees is. Eenmaal het project opstaat luistert het prima weg, nergens vind ik het echter spannend worden. Een intro, een outro én een interlude (Grey St.) op een projectje met een speelduur van 25 minuten is ook te veel van het goede.
De pret wordt ook gedrukt doordat vele nummers, noem bijvoorbeeld een Mankind of Tito Santana, eindigen met een soort interlude dat langer duurt dan 30 seconden.

In tegenstelling tot de vorige 3 projecten dat WSG dit jaar uitbracht zal ik dit niet veel meer opzetten.

3*

Dit is een nietszeggend projectje.

Haunted by Fame is een mixtape van Offset. Na zijn 3 soloalbums liet deze man al aan de wereld horen sublieme projecten af te kunnen leveren, het meest recente album (Kiari) is trouwens nog geen halfjaar oud. Zijn albums bevatten Trap-bangers, maar ook zo veel meer.
Toen ik zag dat hij een mixtape uitbracht op Halloween hoopte ik op hard, lomp Trap-project... dat is het niet geworden.

Free Pick, No Sweat, Okay, Okay, Fashion, Ya Digg en Headhunter zijn exact het type nummers dat ik wou op deze mixtape. Hij heeft al sterkere bangers uitgebracht, toch knallen deze ook lekker.
I Heard is ook nog wel leuk, YoungBoy Never Broke Again kan me echter niet echt overtuigen.

De titeltrack, N.A.M.E., Another Problem en No Regrets zijn soft-gedoe die geen plaats hebben op een "Halloween"-mixtape. Deze vier nummers doen niets voor mij.

De drie studioalbums van Offset zijn de moeite waard om te beluisteren, Haunted by Fame kan je gerust links laten liggen.

3*

Toch een kleine teleurstelling.

Wanneer het nieuws naar buiten kwam dat Ransom en DJ Premier een collaboratiealbum gingen uitbrengen kon mijn geluk niet op. Vrij snel kwam de single Amazing Graces uit, zoals verwacht werd is dat een ijzersterk nummer. Ransom rapt subliem op een heerlijk pompende Preemo-beat, toch een ander soort productie dan we gewoon zijn van deze woordenbuiger.
Nu is het collaboratieproject er dan: The Reinvention. Jammer genoeg is het amper een album te noemen... 7 tracks (waarvan 1 een interlude is) met een totale speelduur van een lang kwartier. Nee, dit is best teleurstellend! Ze promoten het als een album, laten we echter eerlijk zijn dat dit gewoon een EP'tje is. Dat zou geen groot probleem moeten zijn, maar ik wou heel wat meer van deze twee heren.

Gelukkig is de kwaliteit er wel. We zijn zeer snel door gans The Reinvention, het is wel een kwalitatief ritje.

Ransom bevestigd track-per-track dat hij de beste rapper is dat momenteel nog muziek uitbrengt. De producties van Preemo knallen lekker door de speakers, van zijn scratches kan ik ook steeds onwijs genieten. Uiteraard levert hij niet meer dé kwaliteit van weleer, een zwakke beat bakt hij ook niet hoor.

Amazing Graces en Chaos Is My Ladder zijn Boom Bap-bangers, dit zijn toch producties dat we niet van Ransom gewoon zijn. Het gaat hem perfect af!
Hoedje af ook voor deze spitter voor zijn werk op de titeltrack. Inhoudelijk sterk... maar hoor hem daar eens rijmen? Verdomme, knap hoor!

The Reinvention is een sterk projectje geworden, eentje dat ik al veel beluisterd heb. Het mocht van mij jammer genoeg (veel) langer duren!

3,5*