Telkens blijf ik me verbazen over het talent van YG.

Op papier lijkt YG een zeer standaardrapper dat de middenmoot nooit zou mogen uitstijgen. De meeste albums mogen dan niet zo memorabel zijn als My Krazy Life en Still Brazy, negen van de tien zijn het wel kwaliteitsvolle projecten. Dit achtste soloalbum, The Gentlemen's Club, is wederom een erg goede worp van deze West Coast-rapper pur sang.

OMG is een heerlijke West Coast-banger waar de gastheer heer en meester in is, King Push levert daar ook weer een verse af om van te genieten! Kudos is een lekker nummer, het refrein is YG's interpretatie van het refrein van Eminem zijn Kill You.
Op tweeluik Hitman en Ready to Die (Hitman Response) bewijst deze woordenkunstenaar een begenadigd verhalenverteller te zijn. Het refrein van het eerste deel is een beetje aan de gekke kant, maar fijn dat hij blijft experimenteren. Tiffany is ook een track waar hij een verhaal vertelt (over een transseksuele vrouw), sonisch gezien vind ik het wel minder goed aangekleed.

Simon Says is een prachtig, rustig, nummertje. Fijne meezinger. On the Low is een plezierige hommage aan The Whisper Song van The Ying Yang Twins. Tyler, the Creator doet niet mee met fluisteren, dat geeft hij ook letterlijk aan in zijn strofe.
We Know the Truth, Hollywood en Gang Bizness zijn wederom pure West Coast-nummers, deze sound blijft zijn sterkste kant.

Writing My Wrongs, Dinner Dates & Heartbreaks en Tiffany zijn de saaiste nummers op deze LP. Storen doen ze me niet, ze doen me gewoon minder dan het bulk. Het valt extra op aangezien deze drie recht achter elkaar komen. Insecure met JID en Ab-Soul kan het enthousiasme niet volledig terugbrengen. Mid Life Crisis is een fijne hekkensluiter.

The Gentlemen's Club zwakt tegen het einde wat af, het project is "top heavy". Toch bewijst YG wederom dat hij oprecht één van mijn favoriete rappers is. Ik twijfel steeds tussen 3,5* en 4*.

Voordeel van de twijfel: kleine 4*

Hier had ik meer van verwacht.

T.I. heeft zich de voorbije jaren gefocust op een carrière als stand-up comedian. Volgens mij is die carrière geen groot succes geworden, waardoor hij met Kill the King (even) terugkeert naar zijn hoofdberoep. Naar eigen zeggen zou dit twaalfde soloalbum ook zijn allerlaatste zijn.

Met de eerste single heeft hij na lange tijd nog eens een oprechte hit te pakken naar mijn mening. Let 'Em Know is een heerlijk uptempo nummer dat geproduceerd werd door Pharrell. De beatbakker zet zijn recente winning streak op een formidabele wijze verder! Dit nummer had gemakkelijk in de prime van T.I. uitgebracht kunnen zijn. Briljant nummertje.
Mr. Him werd ook geproduceerd door Pharrell. Niet hét niveau van Let 'Em Know, toch wel een ander hoogtepunt op deze LP.

Where I'm From bevat een gastbijdrage van Anderson .Paak én een productie van niemand minder dan Dr. Dre. Absoluut een tof nummer, jammer genoeg niet meer dan dat. Dope ettelijke jaren geleden was wel een heel wat briljantere collaboratie tussen Dre en Tip.

Rant, Dope Boys Academy, Trauma Bond en voornamelijk het door Juicy J-geproduceerde Continental zijn ook kleine uitschieters.
Het bulk van Kill the King luistert prima weg, het is - net zoals de hoes- wel een relatief kleurloze boel. Niet meteen het niveau dat je mag verwachten van een zwanenzang. T.I. is en blijft een rapper natuurlijk, dus dat pensioen is helemaal niet zeker. Vreemd ook dat dit album de hekken sluit met de zin "to be continued".

Big Dog vind ik de zwakste schakel, het enige nummer dat ik wel eens durf skippen.

Leuk album, gewoon niet memorabel.

3,5*

Fijn.

The Plugs I Met 2.5 is een kleine snack van Benny the Butcher. 5 nieuwe tracks (+ 1 intro). Volledig geproduceerd door Harry Fraud, met uitzondering van één beat van Griselda-producer Daringer (Once Upon a Time). De gastheer rapt op het hoge niveau dat we van hem gewoon zijn, de beats zijn wederom goed gekozen.

38 Spesh profileert zich wederom erg goed op Rise & Fall, hebben jullie 8 Shots van vorige maand al gecheckt? Bruiser Wolf valt mij voor het eerst positief op. Lekker refrein op Big Difference, daarbij is het inspreken van intro's ook een duidelijke kracht van deze artiest.
Na de collaboratie-EP, Ashes in the Safe, eerder dit jaar geniet ik ook hier weer van de strofe van Fuego Base.

Toffe zoethouder van The Butcher. Of is het een opvulling, aangezien 26 juni The Plugs I Met: Anniversary Edition (= 1 + 2 + 2.5) uitgekomen is?

3,5*

Top!

Liquid Form is een heerlijk kort EP'tje van ALC.

Oudgediende Kool G Rap mag vaker samenwerken met deze producer, Gutter Pain is een sterke binnenkomer. 2 Chainz bewijst op Beat Like a Key nogmaals dat we een soloalbum nodig hebben met enkel dit soort underground producties, gaat hem goed af. Conway the Machine is weer heerlijk introspectief en kwetsbaar op Streets Don't Change, zo is hij toch op zijn best! Boldy James is steeds hit-or-miss voor mij, op On the Spectrum gelukkig het eerste.

4 nummers is wel wat karig, dat is eigenlijk het enige wat me tegensteekt.

3,5*

Dit is exact wat zijn carrière nodig had!

Na zijn beef met Kendrick Lamar twee jaren geleden, dat hij duidelijk verloren had, zag het er even niet goed uit voor Drake. Het bleef tamelijk stil rondom deze man. Het weinige dat hij uitbracht in de tussenperiode bleef niet bij en was op z'n best pure middelmaat, zijn collaboratieplaat met PARTYNEXTDOOR vorig jaar hielp ook voor geen meter. Iceman is een album dat al redelijk lang geteased wordt door Drake, de single (What Did I Miss?) is al bijna één jaar oud. Ik hield er mijn hart toch voor vast. Dit had niet alleen met de welgekende beef te maken, de laatste albums van deze rapper maakten ook niet de indruk van zijn eerdere projecten. 15 mei 2026 was dit negende studioalbum er dan eindelijk, tezamen met twee andere albums (nummertjes 10 en 11).

Het feit dat Drizzy opeens drie studioalbums op de wereld losliet bezorgde me nog meer vraagtekens. Dat is niet wat hij nodig had, nu was het net het moment om de wereld te laten zien dat hij een sterke en gefocuste plaat kan afleveren. Achteraf bekeken heeft deze aanpak zijn vruchten afgeworpen voor Iceman. Drake is geen pure rapper. Zijn projecten zijn nooit pure Hip Hop, je krijgt altijd een samenraapsel van nummers in de genres Hip Hop, R&B, Pop, Dancehall en ga zo maar verder. Deze man is zo'n globale superster met een zeer gevarieerd publiek dat hij steeds elke doelgroep lijkt te willen plezieren op zijn projecten. Met de strategie van drie albums tegelijk uitbrengen heeft ieder wat wils: Habibti voor zijn R&B-fans, Maid of Honour is zijn Dance/House-project en Iceman is eindelijk een puur Hip Hop-album van deze artiest.

Wat mij betreft laat Drake met Iceman zien aan de wereld dat hij nog steeds hier is, én zelfs nog steeds de grootste in het genre is. Deze LP is hetgeen wat hij nodig had: een sterk en solide geheel. Drake bewijst wel degelijk een goed rapper te zijn en doet dit op een zeer sterk geproduceerd album (wel vreemd dat de volledige productielijst nog steeds niet bekend is, idem voor de andere twee albums). Naast Future doet hij het vocaal in principe ook alleen, aangezien die Molly Santana meer een cameo is en 21 Savage enkel het "refrein" (1 zin dat constant in herhaling valt) voor zijn rekening neemt op B's on the Table. Wel vreemd om Future terug op een project van Drake te zien, want hij was toch één van de vele medestanders van Kendrick.

Wie fan is van zijn "timestamp"-nummers zal op dit project genot vinden in de Make Them-serie. Make Them Cry, Make Them Pay, Make Them Remember en Make Them Know laat een Drake horen dat is steeds graag gehad heb. Keer op keer laat hij horen oprecht een sterke rapper te zijn op prachtige producties, zonder refrein.

Dust, Janice STFU(!), Ran to Atlanta, National Treasures en Plot Twist zijn dan weer heerlijke bangers. Op de tweede helft van 2 Hard 4 the Radio laat de gastheer dan weer horen ook perfect uit de voeten te kunnen met een West Coast-knaller. Fijne shots ook richting het adres van (DJ) Mustard, de man verantwoordelijk voor de soundscape van Not Like Us.
Op elk nummer kan ik eigenlijk wel dieper in gaan. Iceman is voor mij genieten van het begin tot het einde! Dit album heeft ook een ontzettend verslavende werking op mij.

Inhoudelijk is deze LP inderdaad een vrij bitter project geworden.... maar vinden we dat gek? Drake is volledig door het slijk gehaald op globaalniveau. Wat ik twee jaar geleden ook al riep is het feit dat Pusha T een bewijs had voor elk ding dat hij rapte op The Story of Adidon, dat is wat heel dat nummer zo briljant en vernietigend maakte. Kendrick Lamar heeft onze gastheer van vanalles en nog wat beticht, toch blijven de bewijzen (nog steeds) uit. Sterke nummers, dat absoluut. Inhoudelijk echter zeer laag bij de grond en voornamelijk zéér goedkoop. Leugens verspreiden over iemand en iemands leven proberen verpesten (niet enkel carrière) zou niet zo gemakkelijk mogen zijn zonder harde bewijzen. Iedereen slikt(e?) het maar omdat het onze "chosen one", Kendrick Lamar, was.
Iceman is duidelijk een verwerking geworden van heel die beef, een beef dat hij na dit album denk ik ook pas echt achter zich kan laten.

Drake is wat mij betreft weer helemaal terug. Iceman is verreweg zijn beste project sinds More Life, dus zijn beste album sinds Views.

Dikke 4*

Groeiertje.

Van de drie albums dat Drake uitbracht op 15 mei 2026 is Maid of Honour zijn Dance/House-album, eigenlijk kan je het wel bekijken als een vervolg op Honestly, Nevermind. Initieel vond ik dit het zwakste album van de drie.

Per luisterbeurt groeit dit projectje echter wel bij mij, zijn vorige Dance-plaat doet dat ook nog steeds. Dit is geen album om actief te beluisteren, dit functioneert het beste als achtergrondmuziek.

Een favoriet nummer kan ik niet aanduiden, skippen doe ik dan ook weer niets. Maid of Honour is een geheel dat prettig in het gehoor ligt als achtergrondmuziek of tijdens het werk. Veel grijp ik niet naar dit projectje, maar als het opstaat verveelt het ook niet.
Oh nee, wacht. Er staat één duidelijke smet op deze plaat. De hekkensluiter, Princess. Dit is een nummer dat perfect zou passen op een Rebirth-plaat (Rockalbum van Lil' Wayne) van Drake.

Verhoging naar 3,5*

Het R&B-album.

15 mei 2026 was de dag dat Drake niet één, maar drie nieuwe studioalbums op de wereld losliet. Voor mij persoonlijk, en vele anderen, is Iceman natuurlijk hét album dat er toe doet... deze en Maid of Honour zijn maar extra's. Elk van de drie albums focust op één genre, Habibti is hetgeen dat meer richting R&B leunt.

Take Care blijft naar mijn mening het magnum opus van Drake, toen stak hij oprecht veel moeite in zijn zang en probeerde hij serieus te wedijveren met echte R&B-zangers. De laatste jaren lijkt hij geen moeite meer te doen tijdens het zingen en klinkt het allemaal toch heel wat minder, dat vind ik hier toch ook weer duidelijk worden.

WNBA, Slap the City en Classic vind ik noemenswaardige nummers... de overige mocht hij bijhouden. Hurrr Nor Thurrr, I'm Spent (die zeurende vrouw op de achtergrond) en Prioritizing zijn de zwakste nummer. De rest ligt er wat tussenin, vis noch vlees.

Habibti is het album van de drie waar ik het minst naar teruggrijp, het blijft ook niet echt bij. Voornamelijk een saai projectje.

Verlaging naar 3*, met een kans op nog een verzwakking met een half punt in de toekomst.

Heerlijke vibe!

It's Been Awful is nog maar het derde studioalbum van TDE's Isaiah Rashad. Waar veel rappers tegenwoordig aan de lopende band albums uitbrengen neemt Isaiah steeds toch een 5-tal jaar de tijd voor een nieuw project. Deze artiest hoor ik graag bezig, toch is het nooit één van mijn favoriete artiesten geweest. Zijn vocale stijl is toch redelijk "mompellerig", vaak ik het ook een mengeling tussen zingen(/harmoniëren) en rappen. Voornamelijk op deze LP maakt hij wel duidelijk dat hij het Hip Hop-genre overstijgt en zich niet graag vastpint op één genre.

Een eerste luisterbeurt overtuigde me nauwelijks. Vanaf de twee kwam ik er beetje bij beetje in, maar Cilvia Demo bleef toch mijn favoriete project van hem. We zijn heel wat luisterbeurten verder en er bestaat toch een kans dat It's Been Awful nu mijn favoriete project van Isaiah Rashad is.
De grote aantrekkingskracht van dit werk het heerlijk sfeertje dat hij neerzet. Het voelt oprecht ook als één solide geheel.

Skippers staan hier naar mijn mening niet op. Nummers waar ik héél lekker op ga zijn M.O.M. (Man on a Mission), Same Sh!t, Scared 2 Look Down, Happy Hour, Ain't Givin' Up, GTKY (Get to Know You) (!!!), 10 States Away en SUPERPWRS.
De drie gastartiesten hebben duidelijk een ondersteunende rol. Van de collaboraties vind ik Boy in Red met SZA het sterkst, dit is één van die nummers dat in principe niets met het hoofdgenre van dit album te maken heeft. Deze twee TDE-artiesten hebben in het verleden al veel bewezen een goede chemie te hebben, dat is hier niet anders.

It's Been Awful is tot nu toe toch wel één van de toppers van 2026.

4*

OT the Real is geweldig in wat hij doet.

Deze man kan met momenten de show stelen op albums van artiesten zoals Benny the Butcher en Ransom, langs de andere kant levert hij met momenten ook strofes af die vrij vergetelijk zijn. Een project van hem als hoofdartiest had ik nog niet uitgeprobeerd, dit is zo te zien ook één van die rappers dat op een relatief hoog tempo projecten uitbrengt. Volgens Reddit was The Wars I've Won wel echt een album dat de moeite waard was.

Met zijn ruwe stem rapt hij over het rauwe leven op de straat, geweld en voornamelijk drugs worden niet geschuwd. Authenticiteit vind ik altijd helpen bij dit type rappers, bij OT the Real geloof je elk woord dat hij rapt (na wat op te zoeken op het internet zijn z'n raps ook relatief authentiek).
Dit rapt hij over lekkere producties waar "classic rock"-samples in verwerkt zijn, de sound van dit album doet me altijd wat denken aan dingen zoals Miami Vice.

Life Plus Life (met T.F en Benny the Butcher) is hét hoogtepunt van dit album. De drie MC's gaan hard te keer op een productie die niet strookt met de rest van het album, dit is zo'n typische underground Hip Hop-beat dat niet zou misstaan op projecten van de Griselda-heren.

Deze eerste kennismaking met OT the Real als soloartiest valt me niet tegen, het is echter ook geen liefde op eerst gezicht.

3,5*

Heel leuk album.

Exact zoals Silky & Smooth heb ik nooit een klik gehad met Vince Staples als artiest. Zijn albums beluister ik steeds wel uit nieuwsgierigheid, slecht vind ik het nooit... maar ze hebben enorm weinig replay value voor mij. In tegenstelling tot Jelle voel ik het bij Cry Baby wel!

Sinds de eerste luisterbeurt zit ik eigenlijk wel volledig in z'n zevende studioalbum. Niet alleen verschiet ik hier zelf van, aangezien het een project is van Vince Staples. Nee, qua producties neigt dit ook meer naar Punk-Rock dan naar Hip Hop. Toch het type producties die me normaal gezien totaal niet kunnen bekoren. Deze producties zorgen voor een unieke smoel. Ze zorgen voor een fijn, swingend en levendig geheel, waarvan elk nummer toch distinctief eigen klinkt.

Op elk nummer kan ik wel goed gaan. M'n favorieten zijn Blackberry Marmalade en voornamelijk TV Guide. Man, wat is dat laatste nummer verslavend (op een al redelijk verslavende plaat)!

Topalbum!

4*

Zeer fijn.

8 Shots is na Mother & Gun het tweede soloproject dat ik beluister van 38 Spesh. Deze man heeft niet de meest aantrekkelijke stem, hij is echter wel een bekwame rapper dat zeer goed verstaanbaar is. 38 Spesh is zelf ook een producer, hij produceert ook weer enkele beats op dit album. Hij heeft oprecht een goed oor voor beats, wat voor een sterk geheel zorgt.

Het is een beetje teleurstellend dat Method Man enkel het refrein voor zijn rekening neemt op The Main Line, gelukkig is het wel een erg fijn nummer. Che Noir en 38 Spesh bewijzen wederom een sterk duo te zijn op Mental Health. Che Noir blijft toch mijn favoriete femcee momenteel. Verfrissend ook om dit topic voorbij te horen komen op een rapalbum, voor iemand dat zelf voor een aanzienlijke periode in een burn-out/depressie gezeten heeft is het een zeer herkenbaar onderwerp.
Ransom doet ook weer lekker zijn ding op Trust Us. Wat lijkt die Smooth Haynes trouwens op Nas? Voornamelijk wanneer hij "baby giiirl" schreeuwt.

Als je van dit straatje binnen Hip Hop houdt, verdient dit album zeker een kans. 8 Shots is wederom een lekker album van 38 Spesh!

4*