Niet het niveau van Trap Lord.

Zijn debuutalbum Trap Lord en losse nummers dat A$AP Ferg in zijn beginperiode uitbracht zet ik nog regelmatig op en ik blijf er ontzettend hard van genieten. A$AP Rocky is natuurlijk de veel populairdere naam als we het over A$AP Mob hebben maar Trap Lord is volgens mij wel mijn favoriete project uit die crew. In 2016 kwam zijn tweede studioalbum uit, dit bevatte weer een aantal heerlijke bangers maar achteraf bekeken staan er ook een aantal slappe liedjes op. Vervolgens heeft FERG nog wel een aantal projectjes uitgebracht maar mijn aandacht wist het allemaal niet meer te trekken. 4 jaar na zijn laatste project (Floor Seats 2) is hij terug met zijn derde studioalbum, DAROLD.

Light Work is een interessante opener wat Gospel, Drill en Trap mengt. Thought I Was Dead en Allure zijn aangename bangers, zo twee waar de gastheer wel bekend om staat. Demons is een shot vol energie met Denzel Curry en Messy is van het catchy-type waar hij ook absoluut kaas van gegeten heeft. Vanaf French Tips laat hij het geweld achter zich en krijgt DAROLD een veel rustigere sound, met de hekkensluiter(/titeltrack) als enige uitzondering. Vanaf dan staat op elk nummer een R&B-artiest hem bij, met twee keer Mary J. Blige ook niet altijd de minste trouwens.

Nergens stoort deze LP me, zelfs de rustige tweede helft niet. Maar echt bijster interessant is het ook nergens en het haalt ook nooit het niveau van bijvoorbeeld Trap Lord. A$AP Ferg is een fijne en relatief unieke rapper, al is het niet de beste in zijn vak. Dat feit wordt ook een paar keer duidelijk op DAROLD. Deze man heeft het van zijn catchyness en eigenzinnige stijl nodig, niet van effectieve MC-skills en teksten.

Jammer genoeg is DAROLD een verderzetting van mijn gevoel bij A$AP Ferg, na zijn debuutalbum kan zijn werk me niet meer op dezelfde manier boeien. Luistert prima weg, maar daar is ook alles mee gezegd.

3*

Ab-Soul levert met Herbert wederom een fijn album af.

Het enige probleem is dat ik in wezen niets met deze MC heb, hij is naar mijn mening steeds de zwakke schakel geweest van Black Hippy. Niet dat hij slecht is... verre van zelfs! Mij spreekt zijn stijl niet echt aan, heeft geen heel aantrekkelijke stem en is met momenten te spiritueel voor mij. Geef mij maar de recht-voor-je-raap (gangsta) raps van ScHoolboy Q of Jay Rock, of een Kendrick Lamar die een meester is in het samenstellen van albums.

Met dit vijfde studioalbum is in principe niets mis, skippers staan er absoluut niet op. Voor mij zijn FOMF, Goodman, Gang'nem, Art of Seduction, Bucket, Herbert, Church on the Move en Gotta Rap (Premier!) de nummers die er het meeste uit springen. Het middenstuk vind ik dus het sterkste stuk van dit project.
Als je dan nog eens fan bent van Ab-Soul kan ik me goed voorstellen dat dit een welgekomen terugkeer van de beste man is.

Nu Kendrick en Soulo terug zijn hoop ik dat Q en Rock ook niet lang meer op zich laten wachten!

3,5*

Het klinkt wel goed hoor.

Soul Burger is alweer het zesde studioalbum van Ab-Soul en hij heeft dit opgedragen aan zijn overleden vriend, Doeburger. Blij dat TDE weer zo actief muziek aan het uitbrengen is en zelfs de leden van Black Hippy dit jaar weer op de voorgrond treden.

Ab-Soul is en blijft jammer genoeg wel de enige van dat viertal waar ik heel weinig mee heb, van die andere drie ben ik groot fan. Ook op deze LP staan weer goede nummers waar hij in principe veel goed doet... het is gewoon niet mijn favoriete rapper in Hip Hop. Wanneer mensen als JasonMartin (Problem), Vince Staples, JID en Lupe Fiasco langskomen merk ik dat ik iets opspring omdat ik die afwisseling wel nodig heb bij deze gastheer.

Fijn ook om een nieuwe productie van 9th Wonder te horen (California Dream) en geinig dat niemand minder dan ScHoolboy Q een co-productie heeft (Paiday).

Eenmaal het opstaat luistert het prima weg, vooral op de achtergrond. De klik tussen mij en Ab-Soul zal wellicht nooit komen. Do What Thou Wilt. is zijn album waar ik het dikwijlst naar teruggrijp, de rest ligt allemaal dicht bij elkaar.

3,5*

Tof hoor.

Qua studioalbums van Action Bronson was ik enkel bekend met Mr. Wonderful, daarnaast ken ik ook de EP's Saaab Stories en Lamb Over Rice. De gastheer is een leuke rapper die vaak heerlijk eigenzinnig is maar de drang om elke keer een nieuw album van hem te proberen is er niet, zo heel veel doet hij me niet. Wanneer hij dan een album uitbrengt met voornamelijk producties van The Alchemist én Daringer is de interesse toch wel gewekt!

De producties op Johann Sebastian Bachlava the Doctor passen goed bij de vaak komische eigenzinnige raps van deze rapper. Zo klinkt Splash (Provocativ) als een swingende reclame voor een eau de toilette, heb je zin om lekker de salsa te dansen op Salvaje, zorgt hij ervoor dat ik Brooke Hogan nooit meer aantrekkelijk kan vinden door haar vader en zou ik lekker in een cabrio willen cruisen terwijl Kompressor opstaat.

Net zoals Mr. Wonderful vind ik dit wel een leuk experimenteel album, waar hij op dat andere studioalbum ook met andere genres experimenteerde blijft hij hier wel duidelijk Hip Hop maken.

Heerlijk ook om Meyhem Lauren twee keer na elkaar te horen op Hogan en Citrus Wahoo, die man is toch echt een beest. Hij ligt me beter dan de gastheer zelf.

3,5*

De ontmoeting met Action Bronson's solomateriaal bevalt me wel.

Enigszins ben ik wel verrast door Action Bronson. Vooraf had ik vooral pure (boom bap) Hip Hop verwacht, zeker omdat z'n stem zo hard op die Ghostface Killah lijkt en hijzelf toch meer gezien wordt als "underground" rapper.

Commercieel is het alvast niet, maar pure Hip Hop moet je hier ook niet verwachten. Deze artiest is een uitstekend rapper, al bewijst hij hier ook dat hij kan zingen! Op City Boy Blues en The Passage wordt zelfs helemaal niet gerapt en hebben eigenlijk niets met het genre te maken!
City Boy Blues klinkt als een fijne jamsessie met een bluesbandje, zeker één van de toppers van Mr. Wonderful. The Passage is maar een vreemd live-nummer, dit is vooral een instrumentatie waar je onze gastheer sporadisch "oh, Mr. Wonderful" op hoort kreunen. Dit nummer had er niet op moeten staan voor mij.

Op de overige 11 nummers hoor je deze rapper wel rappen. Hier zijn mijn favorieten Brand New Car, The Rising (Big Body Bes!), Actin' Crazy, Falconry, A Light In the Addict(!) (bevat ook bar weinig gerap), en Baby Blue. Toch knap dat Baby Blue geregeld langskomt op de radio, heerlijk om het refrein mee te neuriën.

De interlude en The Passage mocht hij achterwegen laten. Only In America beluister ik ook niet ontzettend graag, de instrumentatie is me te Rock. De overige nummers zijn gewoon oké.

De vrij beknopte tijdsduur van het album is een pluspunt.

3,5*

Een vreemd projectje voor TDE.

Top Dawg Entertainment staat de laatste jaren zeker zo bekend voor haar zangers en zangeressen dan voor haar rappers, al blijven de zingende acts overwegend duidelijk hangen in R&B/Soul zodat ze goed mixen met hun rappers. Met de Ethiopische zangers Alemeda breidt TDE haar portofolio uit. De gastvrouw maakt indie pop en alternative rock.
Eerder was ze al te horen op albums van REASON en Ab-Soul, al heeft ze daar geen indruk op me achtergelaten.

Alemeda kan goed zingen en de producties klinken op zich zeker niet verkeerd. Mij persoonlijk doet het gewoon niet veel, dit is niet het type muziek waar ik naar grijp. FK IT is een toffe EP, maar ik denk dat liefhebbers van dit genre hier veel meer plezier kunnen uithalen dan ik.

3*

New Blue Sun functioneert nog wel goed als achtergrondmuziek vind ik.

Grappig dat André 3000, wat voor velen toch een top 5 rapper is, ervoor kiest om zijn solodebuutalbum iets totaal anders te maken dan een Hip Hop-plaat. In de verste verte zou je tijdens het beluisteren van deze LP niet zeggen dat deze artiest één van de succesvolste rappers allertijden is. De voorbije jaren doken er her en daar al wel verhalen en video's op dat mensen deze man op de banaalste plekken tegenkwamen terwijl hij rustig op een fluit aan het spelen was maar de selectieve gastbijdrages de afgelopen jaren waren allemaal nog heel duidelijk al rappend.

Nu schijnt het dat hij al wel een aantal credits op zijn naam heeft staan onder een pseudoniem terwijl hij de fluit speelt voor andere (bekende) artiesten al is dit project de eerste keer dat hij het doet zonder die anonimiteit.

Deze plaat blijkt een soort jamsessie te zijn waar hij en zijn medemuzikanten als het ware aan het "freestylen" zijn, we horen 3 Stacks ook nieuwe instrumenten voor het eerst uitproberen. De livesessies zullen naar eigen zeggen ook nooit volledig dit zijn omdat de muzikanten vaak niet meer weten hoe ze bepaalde composities gedaan hebben.

Héél abstract allemaal, kijk alleen al naar die songtitels. Normaal heb ik echt totaal niets met zo'n weirdo artistiek gedoe maar ik was toch benieuwd!
De soundtrack voor The Life and Times of Scrooge McDuck is een instrumentale plaat dat mijlenver van mijn hoofdgenre ligt en toch kan ik er ten volle van genieten. In dat feit staat de ervaring tijdens het beluisteren van New Blue Sun er aan gelijk, al is dit project veel abstracter, meer experimenteel en een totaal ander genre dan het album van Tuomas Holopainen.

Veel blijft hier niet hangen al is de melodie die rond de derde minuut van het eerste nummer begint écht heerlijk en heeft dat me volledig over de streep getrokken om te blijven luisteren. Als geheel klinkt dit wel vrij vreemd maar toch geeft het me rust als ik het beluister. Zal ik dit nog heel veel op zetten of echt actief beluisteren? Wellicht niet, maar als achtergrondmuziek tijdens het lezen of iets dergelijks werkt dit naar mijn ervaring perfect.

Dit vond ik trouwens een geweldig interview tussen André 3000 en GQ, hier krijgen we meer inzichten over hem als persoon en artiest anno 2023 en meer uitleg over dit album.

3,5*

Nadat ANTHM afstudeerde van de universiteit is hij in Wall Street gaan werken. Hij verdiende goed zijn brood, maar zijn passie is altijd al hip hop geweest. Daarom heeft hij ontslag genomen en richt hij zich nu helemaal op zijn muziek.

Deze EP klinkt vermakelijk. ANTHM is een goede rapper, maar nummers als Siren's Song en Deliverance zijn toch te pop/dance voor me. De rest heeft nog altijd die luchtige sound, maar in mindere maten dan de eerst genoemde nummers. Gastartiesten Blu en Freddie Gibbs komen met verdienstelijke gastbijdrages.

Hopelijk komt hij op zijn volgende project met een meer traditionele hip hop-sound. Want zoals ik eerder al aanhaalde; het is een prima rapper!

3*

Hier kan je deze FreEP gratis en legaal downloaden: ANTHM - callmeanthm.com

Ik probeer het.

Ik probeer het, maar ik kan hier eigenlijk vrij weinig mee. Voor mij komt hetzelfde gevoel naar boven als bij haar voorganger: Haram. Armand Hammer, maar voornamelijk Billy Woods als solorapper, schuift de Hip Hop-gemeenschap de laatste jaren naar voren als de Uitverkorene(n)... ik hoor het niet. Dit zijn niet mijn type MC's.
Groot fan van The Alchemist, maar ook hier produceert hij abstracter dan voor andere rappers.

Haram en Mercy geven mij niets om naar terug te keren. Slecht is het niet, gewoon niets voor mij.

3*

Sterk plaatje van Griselda's first lady.

Het gebeurt niet veel dat ik een album van een vrouwelijke MC een kans geef, meestal kunnen ze mijn interesse niet genoeg wekken. Nicki Minaj is één van de weinigen dat dit bijvoorbeeld wel gelukt is en ik vind haar geweldig getalenteerd in het rappen zijn maar ze heeft nog geen memorabel album kunnen afleveren naar mijn smaak.
Er zijn meer memorabele platen als dit debuutalbum van Armani Caesar maar als je liefhebber bent van de Griselda-crew ligt dit fijn in het verlengde ervan en zou je dit wel eens een kan moeten geven vind ik.

THE LIZ laat horen dat Armani comfortabel is op het type beats wat we van deze crew gewoon zijn, denk aan nummers als Countdown of de titeltrack. Zij heeft ook het voorrecht om met Simply Done al meteen een productie van DJ Premier op haar eerste wapenfeit te hebben, geweldig nummer waar zij en Benny samen op te horen zijn.
Op die andere track met Benny the Butcher, Drill a RaMA, laat ze horen ook goed uit te voeten te kunnen met een Trap-beat. In mindere maten gaat ze verder met deze stijl op Yum Yum, de andere nummers hebben meer authentieke Hip Hop-beats.

Het maakt niet uit welke stijl ze kiest want ze komt met alles wat ze op dit project probeert goed weg naar mijn mening, ze is gewoon ook een erg fijne rapper om naar te luisteren. Leuk ook dat ze buiten Benny ook de steun op deze LP krijgt van Conway en WSG.

Laat deel 2 maar komen, Armani! Ze mag best wat productiever zijn.

Bescheiden 4*

Na het verrassend fijne debuutalbum is dit toch een teleurstelling.

Buiten een handjevol gastbijdrages hebben we sinds 2020 niet veel meer vernomen van Griselda's First Lady. THE LIZ was met de speelduur van 25 minuten een kort maar gefocust project waar Armani Caesar liet horen, net zoals haar collega's, uit de voeten te kunnen met vieze grimey beats maar ook niet vies te zijn van trapbeats. THE LIZ 2 is met een speelduur van 38 minuten een stuk langer dan het eerste deel, al blijft het nog een relatief kort project uiteraard.

Zo voelt het jammer genoeg niet, voor mij is dit een redelijk lange en vooral saaie zit. 40 minuten gevuld met raps van Armani die me maar weinig bijblijven en producties die zich niet genoeg onderscheiden om lekker naar terug te keren zoals ouder werk van Griselda. Dit album ligt op dat vlak, naar mijn mening, redelijk in het verlengde van recenter werk van Westside Gunn of bijvoorbeeld het pas uitgekomen Griselda-album van Rome Streetz.
Het gros van de producties komt van de hand van Camouflage Monk terwijl Denny Laflare 3 producties voor zijn rekening mocht nemen. Geen van de producties op dit tweede studioalbum zijn slecht maar echt bekoren kunnen ze me ook niet, Armani Caesar is ook niet de MC die zo verschrikkelijk goed is dat ze het geheel toch net dat ietsje meer pit geeft.
Daringer heeft met Mel Gibson maar één beat op deze LP en het verschil in kwaliteit is absoluut te horen vergeleken met het werk van de twee andere producers als je het aan mij vraagt.

Zij gaat vanaf dit album ook een beetje op in de massa bij de andere mainstream femcee's vind ik. Ze zag er al uit als een pop met een dikke kont en grote borsten maar nu haar meer ruige stijl ook naar de achtergrond verdwenen is is ze veel van haar persoonlijkheid kwijt. Moeten echt alle zogenaamde populaire femcee's over seks rappen? Op dit album waagt ze haarzelf ook veel aan harmoniëren en zelfs zingen... is dat ook echt een must voor elke vrouw dat wil rappen vraag ik me dan af? Op de opvolger nog een aantal dance/pop-achtige producties en ze is zo 13-in-een-dozijn dat ze in de vergetelheid zal zakken. Neem bijvoorbeeld Meth & Mary, Snowfall en voornamelijk First Wives Club die volledig verpest worden door haar "zang".

De gastartiesten blijven me ook niet genoeg bij op THE LIZ 2. Westside Gunn doet het als enige echt perfect op één van de hoogtepunten van het album; Paula Deen. Kodak Black valt trouwens ook nog goed mee op de single Diana, iets waar ik persoonlijk van sta te kijken. Benny the Butcher en zelfs Stove God Cooks met zijn eigenzinnige stijl kunnen de matige beat van Hunnit Dolla Hiccup niet overeind halen. Conway the Machine is zelden zo vergetelijk geweest als op El Puro.
De bijdrage én productie van BeatKing klinken wel goed maar die (bonus)track past dan weer voor geen meter bij het geheel. Queendom Come mocht dan ook weer thuis blijven van mij.

Lang was ik aan het wachten op een tweede project van Armani Caesar maar dit is het toch niet. Buiten Paula Deen, Mel Gibson en Ice Age staat hier eigenlijk niets op waar ik naar terug wil keren (zo nu en dan Sike misschien wel). Gevoelsmatig is mijn huidige score nog te hoog voor dit album, daarom zakken we maar!

2,5*

Dit ligt in dezelfde lijn als hun vorige platen.

Slug rapt goed en kan zo nu en dan wel voor een glimlach zorgen met zijn "dad jokes". Hij klonk al wel gretiger, maar na zoveel projecten en de kijkende naar het feit dat Slug een man van middelbare leeftijd is begrijp je direct waarom.
Ant produceert wederom zeer fijn, hiervan verwacht ik ook niets anders.

Het concept is leuk, voor elke letter in het alfabet een nummer en zo heel het alfabet afgaan. De namen van de gastartiesten op dat nummer mogen ook enkel beginnen met die letter. Het zorgt er wel voor dat Jestures erg lang doorgaat en een behoorlijke zit is.

Nergens blinkt deze LP echt uit, daarnaast mis ik wel enige urgentie om het veel op te zetten... voornamelijk wegens de speelduur.

3,5*

Toch wel weer een erg sterk album.

Slug rapt heerlijk op zijn gemak met zijn rustgevende stem en de producties van Ant zijn ook wederom volledig on-point. Er zit voor mij geen enkele skipper tussen de tracklist, al kan ik ook maar weinig uitschieters aanduiden. So Many Other Realities Exist Simultaneously is alweer het dertiende studioalbum van Atmosphere en vorig jaar hebben ze een keertje overgeslagen maar sinds 2018 zijn ze er bijna jaarlijks. Bij Word? gaf ik het al aan maar het speciale van een Atmosphere-album zoals eerder is er volledig af gegaan.

Aan de kwaliteit doet het gelukkig geen afbreuk.

Talk Talk is misschien net wel een uitschieter voor mij omdat dit sonisch relatief ver van het bulk staat.

4*

Fijn tussendoortje wel.

De reden dat dit een EP is in plaats van een volwaardig studioalbum lijkt inderdaad te maken hebben met de sound van dit project. Talk Talk was voor mij een uitschieter op hun meest recente plaat eerder dit jaar, net ook omdat het zo anders was dan de bulk van dat album. De producties dat Ant voorzien heeft voor Slug liggen wel in het verlengde van die track, maar ook hier is dat nummer voor mij de duidelijke uitschieter.

Talk Talk EP is voor mij een fijne luisterbeurt, maar niet echt iets om vaak naar terug te grijpen. Een nieuw project van Atmosphere is altijd wel leuk, nu ook.

Wel heel gek inderdaad dat The Day Before Halloween ook zo'n experimenteel project was en zelfs het halfuur nog niet aantikte en dat gewoon geclassificeerd werd als LP...

3,5*

Ze brengen wel heel veel uit.

Zo is er nog weinig speciaals wanneer dit duo nog maar eens met een nieuw album op de proppen komt aangezien dit sinds 2018 een jaarlijks gebeuren is geworden. De voorganger werd niet zo denderend ontvangen maar zelf kon ik wel genieten van dat albumpje, was iets totaal anders dan we van Slug en Ant gewoon zijn.
Dit klinkt weer meer zoals de andere albums die Atmosphere de laatste jaren uitgebracht heeft en beter dan het mindere Mi Vida Local.

Slug is een rapper waar ik graag naar luister en heeft iets kalmerend in zijn stem. De producties van Ant zijn wederom om van te smullen op WORD?.
Fijn dat ze ook meer met andere artiesten samenwerken op hun albums, zorgt toch voor iets meer variatie. Met het werk van Evidence ben ik niet genoeg bekend maar telkens hij voorbij komt met een strofe is het wel heel goed, misschien moet ik zijn laatste nieuwe album ook maar eens een kans geven?

Net zoals Felt 4 U dat vorig jaar het daglicht zag is dit gewoon weer een heel solide langspeelplaat.

Het lijkt me geen slecht idee dat ze hun projecten meer ademruimte geven en even een pauze inlassen maar ik kan maar moeilijk teleurgesteld zijn met albums als dit.

4*