Hoewel de openingsnoten iets anders beloofden, hakt Future of the Left er meteen in met “Arming Eritrea”. Samen met “Chin Music” wordt de toon gezet. Een krijsende zanger. Beukende gitaren. Missie: iedereen de kamer uitjagen.
“The Hope that House Built” lijkt een marcheerlied met punkallures. Een betere track op de plaat, al was het maar omdat het tempo eens verandert. Veel tijd om in de pas te lopen is er niet, en daar hebben de bandleden ook geen zin in. Het minste wat je van hen kunt zeggen, is dat ze niet tuk zijn op complexe songstructuren.
Ook “I Am Civil Service” moet het hebben van een catchy riff. Catchy genoeg om even te beluisteren, want de plaat blijft niet lang boeien.
Nadat de band “You Need Satan More than He Needs You” gescandeerd heeft, raast “That Damned Fly” alweer vliegensvlug voorbij.
Het is duidelijk dat de stijl van Future of the Left onomwonden is. Recht voor de raap je energie loslaten als een kleuter die zijn zin niet krijgt. Doorgaans zorgt dat niet voor diepgaande muziek.
De tweede helft van het album lijkt niets meer te bieden dan de eerste. Variatie is schaars. Een constante is het aanhoudende, irritante geschreeuw van de zanger. Daar is waarschijnlijk een publiek voor, maar deze jongen zal er niet tussen staan.
“Lapsed Catholics” echter kan mij wel bekoren, als enige nummer op dit album (hoewel die eer ook aan “The Hope that House Built” te beurt kan vallen). Een akoestisch gedeelte met kurkdroge tekst mondt – hoe kan het ook anders – uit in een laatste bom van energie.
Future of the Left wil met opzet geen elitaire muziek maken, maar het ontbreekt aan afwisseling om de aandacht erbij te houden. Na een halfuur dreunen is het einde van dit album een opluchting.
Luid zijn is een kunst.
Zwak.