Quo vadis, McCartney?
In tegenstelling tot Ringo Starr - wie had dat verwacht - lijkt Paul McCartney in 1970 niet te weten waar-ie heen moet. Die eerste levert een rechtlijnige en aardige plaat af (Sentimental Journey), terwijl die tweede op McCartney wat aanmoddert. Het begint al met een niemendalletje: "The Lovely Linda", alsof "Her Majesty" van Abbey Road nog vers in het geheugen zit. "That Would Be Something" heeft wat weg van een oer-Amerikaans countrynummer, maar gaat nergens heen.
"Valentine Day" kan dan weer als een onvoltooide jamsessie gezien worden, wat ook voor "Momma Miss America" geldt. "Junk" mag er nog zijn, "Man We Was Lonely" klinkt een beetje als "All Together Now" en is in die zin geen slechte meezinger. Maar het is niet verwonderlijk dat "Maybe I'm Amazed" hier het beste nummer is, al zijn de meningen daarover verdeeld.
Laat ik echter niet te negatief zijn. Het slechtste werk van McCartney is nog steeds beter dan het beste werk van sommige andere artiesten. En het beste van Macca moest nog komen.

Weinig bijzonder.
In combinatie met de film werkt deze charmante soundtrack wellicht goed, maar op zichzelf staand boeit hij minder. Het steeds terugkerende thema geeft het quasi solodebuut van een Beatle een repetitief kantje. Desalniettemin heeft de jonge McCartney geen onknappe prestatie geleverd.

Een waardige eighties-popplaat gemaakt met het droesem van het toenmalige Zuid-Afrikaanse volk. Geslaagde mix van twee culturen. Paul Simon heeft dat weer goed gedaan, getuige de verkoopcijfers. Zijn teksten zijn opvallend goed en hij had qua stemgeluid nog niets verloren in vergelijking met zijn werk bij Art Garfunkel. Een alternatief voor de vaak hersenloze eighties-synthesizerpop. Een klassieker. Een must.