De naam Magna Carta slaat meteen een brug naar lang vervlogen tijden (lees: de middeleeuwen), maar op het eerste gehoor is “Lord of the Ages” eigenlijk een moderne folkplaat, van 38 jaar oud.
LotA heeft het voordeel dat de groep voor variatie ging en kundig omspringen met de instrumenten. Al vroeg is de versnelling in het titelnummer een goede zet, en wordt het geluid feeërieker à la Uriah Heep, wat het bij de eerste twee nummers – althans tegen mijn verwachtingen in – niet deed.
Isn’t it Funny is terug naar af, een braaf deuntje dat net als Two Old Friends toch maar weer Simon & Garfunkel oproept. Song of Evening daarentegen doet vreemd genoeg denken aan The Byrds, zelfs in hun periode van “Sweetheart of the Rodeo”.
Father John start als een madrigaalachtig stukje maar de samenzang en de gitaarbehandeling maken het tot een folky lied, haast een meezinger (het kerkelijke intermezzo!), om in sereniteit te eindigen. Een gebrek aan vindingrijkheid kun je de jongens van Magna Carta niet verwijten.
That Was Yesterday had het album mooi kunnen besluiten, met de conclusie dat LotA voor een aangename folkplaat een heel volle, rijke sound heeft, en af en toe gewaagd blijkt gezien de wisselende atmosferen.
Er is echter nog een appendix. Falkland Greene, dat uiteindelijk het enige is dat je constant doet denken aan hoofse tijden (wat de tekst ook oproept). Nota bene dit nummer doet er niet toe.
“Lord of the Ages” is zo’n welkome plaat ter afwisseling, maar niet essentieel. Net goed voor wat verstrooiing.