Verrassend catchy plaat van het electronic-duo. De laatste 4 nummers vallen door het ambient-geluid (wat op zich wel een genot is) uit de boot, in wat voor versie van het album ze dan ook mogen aanwezig zijn. De originele 9 nummers zijn redelijk toegankelijk, met energieke, haast dansbare beats. Er is genoeg afwisseling en voor elk wat wils.
In mijn opinie, het beste nummer: "Why Kill Time (When You Can Kill Yourself)"
Minste nummer: "In the Shadows"

Interessantdoenerij kan al gauw overslaan in nietsdoenerij, om er maar meteen twee neologismen tegenaan te gooien.
Want Can vervalt met veel nummers op Unlimited Edition al te vaak in improvisaties en probeersels die nergens toe leiden. Het begon nochtans veelbelovend met "Gomorrha", dat een creepy sfeer creëerde. "Doko E" en voor een deel de daaropvolgende tracks deden nog denken aan de vroege Amon Düül, die in hun commune musiceerden met iets te veel paddenstoelen op. De "Ethnological Forgery Series" zijn zware dieptepunten. De duur van "Cutaway" is misleidend: verwacht je niet aan een hoogstaand progressief rocknummer. "Transcendental Express" houdt nog even de aandacht erbij. Het is tevens interessant om goed naar de tekst van "Mother Upduff" te luisteren.
Dan liever de 'gestructureerde' chaos van een echt album zoals Tago Mago.

Erg onschuldig, een beetje te onschuldig. Het is bijna onmogelijk om de moorden buiten beschouwing te laten.
Wat opvalt is dat Manson toch al behoorlijk aan de drugs zat. Muzikaal stelt het weinig voor, hoewel ik aardig verrast was door het sixties-karakter. Zo slecht is het niet, alleen ongepolijst. Met een betere productie zou het nog een leven als "gemiddeld op drugs geïnspireerd folkwerk" kunnen geleid hebben. Het is wel interessant om het te horen en min of meer van historisch belang. Tijdens de sixties mocht alles. De deuren van je buren stonden open en iedereen kon vrij binnen of buiten lopen. Na de Tate/LaBianca-moorden sloot men zijn voordeuren, en decorontwerper Richard Sylbert zei sarcastisch dat hij alle toiletten in Beverly Hills hoorde doorspoelen.
Ik zie het als een ironisch werk, met ironische liedjes zoals People Say I'm Good en Don't Do Anything Illegal. Maar bovenal is het ziekelijk en kondigt het pure waanzin aan. In Sick City zingt hij: 'Got to put an end to this restless misery/I'm just one of those restless people.' Dat idee heeft hij doorgedreven. Manson wilde slagen in zijn missie of sterven.