Lichtpunten op dit album zijn "Nightvision" (een streepje échte electronic, helaas veel te kort) en "Harder, Better, Faster, Stronger", waarmee ik nog enigszins een nostalgische band onderhoud. Al de rest is dodelijk eentonig. En als "Something About Us" het liefdeslied van het album moet voorstellen, dan is dat wel heel erbarmelijk. "Too Long" duurt ook echt veel te lang. Typische dertien-in-een-dozijn achtergrondradiomuziek, dit.

Het is niet dat de Bowie-songs mét beat niet leuk of dansbaar zijn, maar dit album voegt eigenlijk zo weinig toe aan 's mans oeuvre (of dat van een ander), dat het overbodig wordt.

De uitgesponnen versies van "Let's Dance" en "This Is Not America" vallen nog te pruimen, voor even.

Een zeer vreemd album! De cabareteske Bowie ging gelukkig niet langer dan één plaat mee. Maar het bewijst dat hij meteen zijn eigen zin wou doen, dat het muzikaal enthousiasme erin zat en vooral dat de wil om teksten te schrijven en ze zo goed mogelijk te zingen er was.
Ook ik heb deze gekocht om volledig te zijn, maar dan wel de recente Deluxe Edition. Daarop staat het hilarische 'The Laughing Gnome' en nog andere leuke tracks, waaronder 'London Bye Ta-Ta' (een lied dat kwalitatief beter is dan de originele tracks en het eigenlijk had moeten halen tot de allereerste versie).

Dit album heeft in feite het kaliber van een folk-klassieker. Bowie is hier een ware troubadour: met gitaar en stem zijn boodschap verkondigen. Het zag er naar uit dat hem een mooie toekomst voor de voeten lag. "Unwashed and Somewhat Slightly Dazed" heeft hij jammergenoeg nooit meer nagedaan, want o. a. de mondharmonica doet de pannen van het dak vliegen!
"Letter to Hermione" is wat plakkerig, "Janine" een heerlijk popdeuntje, "An Occasional Dream" - hoe kan het ook anders - dromerig. De overige 3 nummers passen perfect in het plaatje. "Space Oddity" is grijsgedraaid, maar wat zouden we zonder dat nummer zijn, en wat zou het album nog betekenen zonder? Platen als deze blijven ons aanspreken omdat ze recht uit het hart komen. Ik voel de kitscherige recensent in me opkomen dus houd ik hier op.

"Never Let Me Down" is voor mij het equivalent van "Self Portrait" (Bob Dylan), hoewel Bowie niet de intentie had om een slecht album te maken. De boodschap die hij onbewust heeft doorgegeven is: 'Ik ben ook maar een mens.'
Hierop staan 10 fletse popsongs waarvan ik blij ben dat ze niet meer op de radio gedraaid worden. De zang blaast je niet van je sokken, zo zijn de achtergrondzangeressen geen toegevoegde waarde en de composities komen geforceerd over. Het lijkt wel alsof Bowie toch maar een album moést maken.
Dit alles staat sterk in contrast met de teksten. Die zijn nog in orde - ze waren ooit nog beter - maar ze komen niet goed tot uiting.
NLMD is een aftreksel van eerdere - schitterende! - werken: "Station to Station" en "Diamond Dogs", maar dan zonder soul.
Een betere productie, wat variatie en durf hadden van NLMD een middelmatig album kunnen maken.
Ik heb dit voor een lage prijs gekocht en zo staat hij toch maar mooi in mijn verzameling. NLMD is een vlekje op Bowies carrière, waar we gewoon onze hand moeten opleggen. Nadien ging het toch weer bergop. Laten we het album stilletjes vergeten...

Ik heb een haat-liefde-verhouding met Die Toten Hosen, en dat toont zich weer bij Unsterblich. De band heeft met kunde een herkenbaar geluid gecreëerd, dat al vanaf het debuut aanwezig is. Langzaamaan echter komt er veel sleet op de sound. Tot nog toe kon ik geen album aanwijzen met een "verfrissende" aanpak. En dat gaat dus gauw vervelen.
Maar af en toe tonen ze wel dat ze mooie nummers kunnen schrijven. Zo zijn het titellied en "Lesbische, Schwarze Behinderte" puike songs. Het hoogtepunt is "Bayern": een meestamper en -zinger, waarmee de band zich op hun best toont. Helaas zou het voor mij, als Bayern München-fan (en nog geen licht exemplaar), vreemd zijn om dit mee te kelen:
"Was für Eltern muss man haben
um so verdorben zu sein,
einen Vertrag zu unterschreiben
bei diesem Scheissverein?"
Toegegeven, het blijft een aanstekelijk nummer.
En zoals wel vaker vallen alle andere tracks veel te licht uit: als vulling en niets meer.