George Harrison vond beide albums van het Zapple-label (deze en Unfinished Music No. 2: Life with the Lions) 'a load of rubbish'. Over zijn eigen album vertelde hij kort dat hij wat aan de knopjes draaide en alle geluiden op de plaat gooide. Maar anno 1968-1969 geraakte Harrison het stilaan beu om een vehikel te zijn voor McCartneys (en Lennons, hoewel diens enthousiasme ook afnam) muzikale projecten. De onderwaardering begon aan hem te vreten. Daarom greep hij begrijpelijkerwijs de kans die het Zapple-label hem bood om te experimenteren.
Electronic Sound klinkt onsamenhangend en doelloos, maar is geen oninteressante plaat voor liefhebbers van de Moog en haar geschiedenis, en voor zij die een creatieve, zich van de Beatles loswrikkende Harrison aan het werk willen horen.

Herbeluisterd. Halfje erbij.
Want ik heb het altijd jammer gevonden dat er niet méér oosters geïnspireerde nummers in het oeuvre van The Beatles bestaan. De bekendste zijn "Love You To" en "Within You, Without You", en daarnaast kun je ook "The Inner Light" opzoeken. In die zin is Wonderwall Music een welkom album, als het eerste officiële solowerk van een Beatle (blijkbaar kwam The Family Way van McCartney onder naam van The George Martin Orchestra uit).
In z'n geheel is het album erg sfeervol; de langere nummers "Dream Scene" en "Party Seacombe" zijn toppers. Andere zoals "On the Bed" en "Glass Box" doen de schijnbare niemendalletjes "Drilling a Home" en "Crying" vergeten.
Nog fijn om te weten dat Oasis zijn monsterhit "Wonderwall" baseerde op... Juist ja.

Celer-achtige electronic waarbij de achtergrondgeluiden de sfeervolle soundscapes vaak overschaduwen. De dreiging die daarmee gecreëerd wordt, is daardoor echter des te sterker. "Drowning with God" is het ontegensprekelijke hoogtepunt.

Vandaag heb ik mr. Belcanto gespot in het station van Gent. We passeerden elkaar zo snel dat ik niet kon besluiten om hem te feliciteren met dit geweldige album! Naast de geslaagde, vertaalde covers ("Een Man Als Ik Ontmoet Je Niet Elke Dag", "Toverdrank" en twee Dylan-nummers) brengt de man ook eigen, even sterk werk. Per definitie is hij een charmezanger, maar dan een met een hoek af. Een chansonier met sarcastische teksten. Maar altijd authentiek, en daarnaast nog mooi musicerend. Opvallend is dat de hit "Toverdrank" niet per se het beste nummer is hier. Een speciale vermelding krijgt "Ik Ben Niet de Man die je Zoekt": dat is "It Ain't Me Babe" (met veel respect, welteverstaan) tot meezinger gemaakt. Volgende keer hou ik hem toch even tegen.