Wanneer de overschotten van je reguliere albums genoeg zijn om een ander album mee te vullen, en het gemiddelde niveau van de commerciële muziek nog net halen: dat wil wat zeggen en daar kunnen veel artiesten een puntje aan zuigen. Men hoort deze Dylan echter alleen als een tussendoorplaatje te benaderen. 'Lily of the West' is bovendien echt het beluisteren waard, of men nu een diehardfan of 'koele minnaar' is...

De religieuze teksten even achterwege gelaten...
Shot of Love klinkt op het eerste gehoor energieker dan Slow Train Coming. Dylan legt afwisseling in zijn composities. Desalniettemin is de middelmaat troef. De plaat weet niet boven zichzelf uit te stijgen. En waar het geneuzel van Bawb bij zijn vroege platen een essentieel element was, lijkt hij hier wel heel ver te gaan, op het storende af. Shot of Love dwingt mij niet tot het indrukken van de replay-knop.
... En daar helpen de religieuze teksten ook niet echt aan mee.

Een uitstekende plaat. Bevat zeer sterke songs. Niet zo zwaarmoedig als zijn opvolger maar wel even confronterend. Zeker "Masters of War" en "A Hard Rain" zijn pareltjes. Erg overtuigend album voor de jonge artiest die Dylan toen was.

Een grimmige plaat, en dat op die leeftijd. Het privéleven van Dylan is erg wazig, en daarom kunnen we alleen maar gissen dat er, het kan bijna niet anders, iets moet misgegaan zijn. De tekst van "Cold Irons Bound", bijvoorbeeld, is zware kost. Het hele album is een soort beklag over een onbereikbare liefde. Maar "Make You Feel My Love" is de liefdesverklaring die de boel een beetje opheldert. Is er nog hoop? Daarvan zijn we niet zeker: "Highlands" zorgt voor een open einde van het album. Maar Dylan schrijft 'There's a way to get there, and I'll figure it out somehow'.
En zo had hij alweer een plaatje van formaat afgeleverd.