Behoorlijk.
Ringo gaat gewoon verder waarmee hij opgehouden is: zijn interesses uitleven in songs die op maat gemaakt zijn en zich door de juiste mensen laten omringen. Op Sentimental Journey heeft Starr het soms moeilijk om bepaalde noten te halen, maar de songs op Beaucoups of Blues passen beter bij zijn stembereik. Bovendien lijkt hij echt plezier gehad te hebben bij het maken van de plaat. De toon is melancholisch en sentimenteel (dat kan ook niet anders met titels zoals "Fastest Growing Heartache in the West"), maar nooit goedkoop.

Niet eens zo slecht.
Ringo Starr deed exact wat je van het album verwacht: een sentimentele reis maken langs standards, en vooral dan de favorieten van z'n moeder en andere familieleden. Het is vaak aandoenlijk om te horen hoe Ringo met zijn beperkte bereik probeert het beste eruit te halen. De orkestratie is in ieder geval wel strak. "I'm A Fool to Care", "Stardust" en "Dream" zijn enkele aangename nummers, maar "Blue Turning Grey Over You" gaat voor mij qua bigbandgehalte té ver.
The Beatles zijn hier heel ver weg.
En niemand zingt zoals Ringo.