Deftige parodie/spoof op het Beatles-album. Het klinkt een beetje als één lange Russische mars (uitgezonderd track 5), met donkere ritmes die je een onheimelijk gevoel bezorgen. Een klein kunstwerkje is het vast en zeker, want het is de herinterpretatie en herdefiniëring van datgene wat al bestaat. Op een gedurfde manier. Als Beatles-fan stoot mij dit geenszins tegen de borst.
Beste nummer: "Across the Universe" (valt compleet uit de toon maar heeft de mooiste melodie)
Slechtste nummer: "The Long and Winding Road"

Het begon nog goed met het exotisch klinkende "In the Evening". Ook "South Bound Suarez" doet even de oren spitsen met dat pianodeuntje, dat dan overgaat in een op-en-top Led Zeppelin-geluid. Maar bij "Fool in the Rain" en "Hot Dog" zakt de plaat werkelijk in (hoor ik daar iets dat op Elvis lijkt?). "Carouselambra" verhoogt het tempo, hoewel dat nummer ook blijft doordreunen. "All My Love" is een degelijke ballad voor de finale, maar van "I'm Gonna Crawl" krijg ik het niet warm of koud. Kortom, gemiddeld album.

Een te politiek geïnspireerd werk, wat vaak ten koste gaat van de muziek. Deze Krautrockers schenken meer aandacht aan het spuien van socio-politieke teksten dan aan daadwerkelijk musiceren. Een marxistische opvatting van de muziek, zo u wilt. Maar dat is dan zeker een gebrek van deze band. Er valt zeer weinig te beleven.