De overeenkomst met Scott Walker en Nick Drake is terecht (het zou me trouwens niet verbazen mocht Richard Hawley dit album kennen), maar Val Stöecklein beperken tot vergelijkingen zou hem, en deze plaat, geen eer aan doen. Grey Life is op alle vlakken een vergeten parel: Stöecklein combineert het betere singer-songwriterwerk met harmonieuze arrangementen en levert 11 (of 13) nummers van gelijkwaardig niveau af. Het geheel werkt beklijvend. Grey Life laat je niet los en roept je telkens weer op om haar opnieuw te beluisteren.
Beste nummers: "Say It's Not Over" en "I Can't Have Yesterday".

Met priegelend orgelwerk, opzwepende gitaren en sterke zang bouwt dit album op naar het absolute hoogtepunt: een angstaanjagende cover van "Season of the Witch". Vanilla Fudge levert daarmee een meeslepend en verrassend consistent psychedelisch sixties-meesterwerkje af. Waar zijn die paddenstoelen?