Net geslaagd.
De typische ELO-harmonieën zijn volledig terug, maar Alone in the Universe ontstijgt het nostalgische, oppervlakkige niveau niet. Dan gaat menig nummer weleens op elkaar lijken. Desondanks zijn "When I Was a Boy", "The Sun Will Shine on You" en "All My Life" aardige tracks. Meer dan de reflex om oude ELO-platen boven te halen, creëert deze echter niet.

Een realistischer album dan "Songs from the Wood" maar met dezelfde folk rock-sound. Goed onderhouden, stevig gespeeld en mooie teksten. Start overtuigend met "And the Mouse Police Never Sleeps", "No Lullaby" is een zeer sterke song, "One Brown Mouse" is eerder grappig en doorbreekt de sleur wat. Geen fenomenaal einde, maar toch een aardigheid, die "Weathercock". Aanrader voor de fans.

Uitstekende plaat, op te delen in een day-kant en een night-kant (vanaf "Steppin' Out"). Eerst wat upbeat-nummers waarin de muzikanten het beste van zichzelf laten horen. Daarna geeft Jackson ons een inkijk in zijn persoonlijk leven annex overpeinzingen. De mix van pop, salsa, jazz, een mooi stemgeluid en teksten van iets hoger niveau zorgen ervoor dat dit een goed alternatief is voor de meeste stomme hitjes van de jaren '80. Joe Jackson schept met Night and Day een sfeer die ik graag elke avond onderga. Met favorieten "Another World", "Breaking Us in Two" en "Real Men" heeft deze plaat een kans om in mijn top 10 te stranden...

Een instant moderne klassieker en een (op dit moment toch) terechte 5*. Het beeld van Berlijn is bij het luisteren naar dit album nooit ver weg.

Bij "Giants Out of the Fog" verlaat je de snelweg, terwijl "Instant City", "Rickscha Square" en "Big Cityscapes" de - weliswaar aangename - gehaastheid van de grootstad oproepen. Tussendoor is er ruimte voor rust met "Contemplative Clouds" of "Joyful Solitude". "It's Your Birthday" speelt zich dan weer mogelijk af op een appartement bij vrienden, voordat de rust terugkeert met track 11.

Als abstracte muziek concrete situaties voor het geestesoog kan brengen, dan getuigt dat van grote klasse.

In tegenstelling tot het "naakte" Plastic Ono Band-album dweept Imagine met een zwaardere productie, ondersteund door meer muzikanten (waaronder George Harrison, Alan White en Klaus Voormann). De bijtende songs "I Don't Wanna Be a Soldier", "Gimme Some Truth" en "How Do You Sleep?" zijn daarvan het resultaat, maar tonen slechts één kant van de medaille. Ontegensprekelijk is "Imagine" de meest complete song die Lennon ooit geschreven heeft - zoals "Yesterday" dat voor McCartney is. Maar "Oh My Love" mag evenzeer tot een hoogtepunt van het album gerekend worden.
"Crippled Inside", "Jealous Guy", "It's So Hard" - herkennen we daar nog een streep "Cold Turkey" en "Yer Blues"? - en "How?" tonen de andere kant, meer bepaald een muzikaal veelzijdige Lennon die dankzij therapie met zichzelf in het reine komt.
Blijft nog "Oh Yoko!" over, dat geenszins als een onaardig popnummer klinkt.
Het enige wat je Imagine kunt verwijten, is dat het een goede collectie songs vormt waarin het titelnummer alle aandacht naar zich toetrekt. Een luxeprobleem heet dat.

Zeer intieme en intense plaat van heer Lennon. De primal scream "Mother" hakt er tot en met de fade-out diep in. Nog een fucking mooie parel is "Working Class Hero", Lennons commentaar op de sociale klassen en geïnspireerd door "Masters of War" van Dylan. "Love" vormt een geniaal liefdesnummer in al haar eenvoud. Het optimistische "Hold On" is evenmin te versmaden. "God" mag dan muzikaal niet zo interessant zijn, het biedt een zeer belangrijke inkijk in Lennons gedachten. De zin "I don't believe in Beatles" doet dan wel even pijn.
(Working) klasseplaat.

Interessant.
Liever "Cambridge 1969" dan eender wat van Justin Bieber, zou het credo moeten zijn. Dat eerste nummer is een stukje puur Japanse noise, opgenomen voor een live publiek, waarin je op het eind nog de Deense free jazz-saxofonist John Tchicai aan het werk hoort. Yoko's gekrijs kun je vaak moeilijk aanhoren, maar dat was wellicht ook de bedoeling. In "No Bed for Beatle John" tracht ze tenminste nog te zingen. Leuker zijn echter de teksten die ze uitkraamt, en het feit dat John op de achtergrond in een soort van canon meezingt.
Daarop volgt het bevreemdende "Baby's Heartbeat", de hartslag van John Ono Lennon II. Blijkbaar valt uit die hartkloppingen reeds af te leiden dat de foetus het niet zou halen. Een gepast vervolg is "Two Minutes of Silence" als radiostilte vóór "Radio Play". Jammer dat het gekras van de radio Johns stem overtreft.
Hoewel weinigen Life with the Lions met regelmaat zouden draaien, is de plaat voor Beatles- en Lennon-liefhebbers minstens het beluisteren waard, om te weten waar de man rond die tijd mee bezig was.

"Revolution 9" revisited?
Lennon & Yoko gaan vrolijk loos op deze merkwaardige plaat die doet terugdenken aan bovengenoemde geluidscollage van The White Album. Het album zou niet misstaan in het Hamburger Bahnhof te Berlijn, een museum met moderne kunstwerken van briljante vreemde snuiters zoals Joseph Beuys. Wat is kunst, wat is muziek, is alle muziek kunst, en bovenal, is Two Virgins (geen van) beide? Dat zijn de vragen die het album zeker oproept. Ik bevind mij echter niet in het Hamburger Bahnhof, maar op Musicmeter. En muzikaal schiet dit zwaar tekort. Vandaar een lage beoordeling. Interessant om te beluisteren, maar eigenlijk niet om aan te horen.
"Remember Love" is wonderbaarlijk genoeg een mooi nummer, maar doet niet meer ter zake na een halfuur verkrachting van de geluidsgolven.

Boeiend.
Wie meer wil weten over Lennons bezigheden in het post-Beatlestijdperk, moet deze gehoord hebben. Opnieuw zo'n plaat als Two Virgins en Life with the Lions, dus. "John & Yoko" duurt te lang, maar deed mij soms wel gniffelen. Het lijkt alsof John al aan zijn primal scream therapy begonnen was, terwijl Yoko op sommige momenten bijna een climax bereikt. "Amsterdam" mocht wat mij betreft nog langer duren, want dat fragment biedt een interessante fly-on-the-wall-achtige kijk op de bed-in. Zo deelt Lennon onder meer zijn beroemde visie mee dat elk Europees land een 'Hitler' gehad heeft. Grappig ook dat hij twee Nederlandse woorden probeert uit te spreken.
"Who Has Seen the Wind?" mag er als nummer best zijn, maar Yoko's gezang is niet altijd geslaagd. Met "Listen, the Snow Is Falling" daarentegen levert ze een betere prestatie af. Zowaar een memorabel, kort nummer. Iets wat van "Don't Worry, Kyoko" niet echt gezegd kan worden.