Als een commerciële gigant die pijlsnel verkocht is de tweede plaat van de Fab Four sterker en sneller dan hun debuut.
"It Won't be Long" is een sterke opener, goed neergepend en gespeeld.
"All I've Got to Do" wordt eerst breekbaar gezongen door Lennon en bereikt dan halverwege een climax.
"All my Loving" is geen favoriet van mij, waarschijnlijk omdat het een typische McCartney-song is. Desalniettemin een sterk lied.
"Don't Bother Me" is de verdienste van George Harrison die het album een cynische draait geeft.
"Little Child" doet me wat denken aan "Train Kept a Rollin'" van The Yardbirds, mede door de opzwepende mondharmonica.
"Till There Was You" is zeemzoet, en net zeemzoete liedjes raken mij niet. Hoe vreemd toch.
"Please Mr. Postman" is van het begin tot het einde rock 'n' roll op zijn best.
"Roll Over Beethoven", daar heb ik wat inspiratie gehaald. Ik vind deze coverversie beter dan het origineel, hoewel Chuck Berry nog altijd een van de beste gitaristen ooit is.
"I Wanna Be Your Man" wordt gezongen door Ringo en klinkt wat grappig. Dit lied is in een mum van tijd geschreven en gecomponeerd door Lennon/McCartney om het aan de Stones te geven, die er een hit mee hadden.
"Devil in her Heart" begrijp ik niet, ik vind het te verwerpen, het zwakste nummer op de plaat. Het is dan ook niet origineel van The Beatles (oef!).
"Money", ook een cover, sluit het album knallend af. Misschien is het maar goed dat The Beatles gauw al de covers van zich zouden afwerpen, om zelf met sterker materiaal op de proppen te komen. Om al deze redenen geef ik het album 3.5*.

'L.A. Woman' is het laatste album dat ervoor gezorgd heeft dat Jim Morrison de onsterfelijkheid zou behalen. We hebben hier erg bluesgeoriënteerde songs zoals "Been Down So Long", "Cars Hiss by my Window" en "L'America", de popdeuntjes "The Changeling" en "Love Her Madly", het fantastische "The WASP" en hoogtepunt "Riders on the Storm". Hierbij wil ik "Hyacinth House" aanduiden als het minst goede nummer.
De greep naar rasechte blues en het veranderde timbre in Morrisons stem doet mij vroegere Doors-albums verkiezen. Desalniettemin is 'L.A. Woman' een pareltje. Het doet je denken aan de bluesgiganten uit vervlogen tijden en tegelijkertijd kun je geen jaartal op deze plaat plakken. Na bijna 40 jaar zit er nog geen sleet op. Indrukwekkend hoe The Doors erin geslaagd zijn iets te produceren dat zo authentiek klinkt.
De teksten zijn implicieter, misschien nog poëtischer dan voorheen, en somberder. Morrisons laatste, grootse verdienste.

Wat een opluchting dat dit album achter de rug is!
Zoveel leeghoofdigheid heb ik allang niet meer gehoord. Van de term ‘supergroep’ zal ik zeker niet gebruik maken. Jimmy Page stelt mij diep teleur, terwijl Paul Rodgers melig het album doorzingt.
Met quasi 8 dezelfde songs plus een verkrachting van “You’ve Lost That Lovin’ Feeling” is dit een miskleun en compleet negligeerbaar.
Dan nog liever “Star Trekkin’”… van die andere The Firm.

De 24ste stem is een terechte 4,5*.
Want The Insect Trust is bovenal een verrassende plaat. Een folky, haast countryachtige basis gaat over in psychedelische tempowisselingen met een gierende sax ter begeleiding. Tussendoor klinken er nog een viool, achtergrondgeluiden en oosterse tonen. Tel daarbij de zang op van Nancy Jefferies, die niet alleen aan Joan Baez maar af en toe ook aan Maddy Prior van Steeleye Span doet denken, en je weet dat The Insect Trust verre van een doorsnee 60's-plaat is.

Ik sta altijd sceptisch tegenover albums van one-hit wonders, in hoeverre bieden zij iets meer dan die ene meezinger die de ganse wereld veroverde? Doch we hebben het hier over "Bloodshot" van J. Geils Band, dat veel vroeger het levenslicht zag dan Centerfold (1981). Een snuifje objectiviteit is dus aangewezen.

Het eerste wat je kunt zeggen over J. Geils Band is dat deze vossen in een post-hippietijd noch hun haren noch hun streken verloren hebben. (Ain't Nothin' But a) House Party doet denken aan - tiens - een feestje in een huis waar iets meer dan de toegestane hoeveelheid pepmiddelen wordt gebruikt. Bijna 5 minuten lang amuseren de jongens zich te pletter. Er wordt vrolijk samen gezongen (geschreeuwd) en (hard) gespeeld. Een fade-out snoert de heren de mond.

Ten tweede valt op dat de band niet tuk is op tempowisselingen. Dat is ook niet nodig. "Bloodshot" biedt 9 songs die erg to the point zijn: geen zever, gewoon spelen. Verschillen in stijl zijn wel aanwezig: van de stoere smartlap Make Up Your Mind over het funky Back to Get Ya (Prince avant la lettre, maar dan met een zware stem) naar het pure bluesnummer Struttin' With My Baby.

De sfeer van het eerste nummer wordt doorgaans uitgeademd: plat amusement en geen zorgen. Dit zorgt ervoor dat de mannen soms vervallen in dronkemansliederen (Don't Try to Hide It). Maar ze hebben wel een aardig album bijeengespeeld. Over hun kunde als muzikanten valt weinig op te merken. De link met entertainers zoals James Brown en Joe Cocker is snel gemaakt. Cocker die de longen uit zijn lijf schreeuwt op Woodstock, dat is de maatstaf.

Om er een waardig punt achter te zetten besluiten de heren met Give It to Me. Alweer snerpende gitaren die zo hard uithalen dat het bloed over de vloer stroomt. Trommels roepen alleman tot de orde: the party is over.

"Bloodshot" is een vermakelijk album. J. Geils Band speelt briljant, ze verdienen het om een kleine 30 jaar later nog eens vernoemd te worden. Van Centerfold mogen we een voetnoot maken.

Goede mix van psychedelisch en aanstormend progressief. The Nice ligt nog stevig verankerd in de hippieperiode maar opent als het ware een deur naar de generatie van de progrockers. Niet alle nummers zijn even goed maar het geheel werkt wel. Er zijn invloeden te horen van Cream, The Beatles en PInk Floyd. Het keyboard is hier zeer opzwepend en dat bevalt mij wel. Hoogtepunt is - hoe kan het haast anders - "America". Van een geslaagde interpretatie gesproken.