Quasi The Smiths 2.0: de riffjes, de album- en songtitels, zelfs de tijdsduren, de kreunerige zang (of is het zangerig gekreun?). Haast - excusez le mot - crimineel hetzelfde. Je kunt ze ervan betichten, maar moet dat wel als je te maken hebt met catchy nummers en een deftige sfeerschepping? Kort gezegd is de eerste helft van de plaat de beste. In de tweede helft verzandt de band in te veel van hetzelfde, en dan is het goed dat er na 36 minuten afgerond wordt. De eerste helft draai ik dus met plezier opnieuw, "The Münchhausen in Me", "When Goodness Falls" en "Criminal Art Lovers" op kop. Northern Portrait is op de radio een verademing tussen de vele platte popnummers.