Het gevaar van een album langdurig uitstellen is dat het materiaal tussentijds gaat opstapelen. Dan is het uiteindelijk lastig om een tracklist samen te stellen. Papoose zou meer ballen hebben als hij gewoon met een album kwam van minder dan een uur. Dan had hij alle hooggespannen verwachtingen kunnen overtreffen.

De eerste 7 tracks zijn echt geweldig! Motion Picture en Mother Ghetto zijn tracks die ik van Papoose verwachtte; rauw en keihard! Cure (incl. de intro) is simpelweg een prachtig kippenvelmoment! Nummers als Pimpin' Won't Die en Faith zijn lekker, maar rustige tracks doen afbreuk aan Papoose stijl. Ik zou alleen Law Library er op hebben laten staan. Remy Ma, Mavado en Ron Browz vocale bijdrages zijn echt om te huilen. De track met Premier is weer sterk, net als Die Like A G.

Al laatst had ik gewoon het album laten afsluiten met R.I.P. Van sommige tracks moet je gewoon geen Part 2 maken, dat kan alleen maar minder worden. Alphabetical Slaugther was gewoon sterk en origineel, maar het tweede deel is een jammerlijke poging om haar voorganger te evenaren.

Al met al valt dit album mij reuze met en vooral het eerste deel is ijzersterk! Misschien worden de fillers na een tijdje ook wel leuker!