3 Peat - Lekker nummer om het album mee te beginnen. Wayne prijst zichzelf weer helemaal de hemel in op een zware bass.

Mr. Carter - Eén van de sterkste nummers op dit album. Mooi refreintje, Wayne komt met een paar goede lines en de andere Mr. Carter rapt ook een leuk stukje mee. En ik weet dat velen zich ergeren aan zijn arrogantie, maar ik vind het wel grappig. ..the next time you mention Pac, Biggie and Jay-Z, don't forget Weezy Baby!

A Milli - Eerst irriteerde ik me aan het voortdurende 'A Milli', maar na een tijdje ben ik er over heen gaan luisteren en bleek het toch wel een leuk nummer te zijn.

Got Money - Past precies bij de nummers 1 en 3. Zware bass en gewoon weer wat gezwets over niks. En toch klinkt ook dit nummer weer lekker.

Comfortable - Op een nummer met snelle drums en het rustige refreintje van Babyface verteld Wayne dat meisjes niet onvervangbaar zijn. Lekker rustig nummer met R&B-refrein.

Phone Home - Lil' Wayne zegt dat ie een alien is en dat is de reden dat hij uniek is. Even dacht ik dat ik Soulja Boy 'Phone Home' hoorde schreeuwen. Het nummer past precies in de eerste nummer met veel zelfverheerlijking.

Dr. Carter - Hier wordt het album wat serieuzer. In mijn ogen een origineel nummer. Niet om de productie (heb ik net gezien), maar wel om het concept. Lil' Wayne helpt rappers die problemen hebben met hun flow, onzekerheid en woordenschat.

Tie My Hands - Hij gaat door met serieus zijn. Een nummer over Katrina. Wayne komt, in tegenstelling tot vele andere nummers van hem, wel met een boodschap. Robin Thicke blijft ook nog eens een super goede zanger.

Shoot Me Down - Een dreigende beat. Wayne speelt er goed op in en zo is dit ook weer een lekkere productie.

Playin' With Fire - Eén van mijn favorieten. Een 'vreemd' refrein van Betty Wright in combinatie met een bang klinkende Lil' Wayne maken dit tot een bijzonder nummer.

Lollipop - Dit nummer valt nou niet bepaalt onder hip-hop. Een simpel pianodeuntje en veel herhalingen zorgen dat dit nummer in je hoofd blijft hangen. Ik denk dat dit liedje bedoelt is een soort intro voor Tha Carter III om het album te kopen. Dat is dan ook gebeurt. Precies het soort nummer dat een nr. 1-hit wordt.

La La - Net als bij 'A Milli' moest ik erg wennen aan deze David Banner-productie. Het herhalende kinderstemmetje dat 'Lalalala' blijft herhalen. Weer zo'n nummer waarbij je vooral niet op de tekst moet letten. Het blijft wel het minste nummer op het album, ik had voor het andere 'La La' gekozen (van de mixtape). Toch altijd wel even leuk om Busta Rhymes te horen.

Nothin On Me - Ik kende dit nummer al van een mixtape. Weet niet zo goed wat ik er van moet vinden. Eigenlijk toch wel een leuk nummer, maar het past niet bij het album. Ik vind de beat wel lekker, maar het is al het zoveelste nummer waarin hij zichzelf op de borst klopt. Het album had ook wel zonder gekund.

Let The Beat Build - Vrolijk nummer geproduceerd door Kanye West. Leuk nummer tussendoor. .. and the beat goes boom, b-b-boom boom..

Mrs. Officer - Ik vind Bobby Valentino altijd wel fijn om te horen ook al zingt ie alleen wiieee-oooeee-wiiee. Dit zijn juist de teksten van Lil' Wayne waarom ik wel kan lachen. ..all she want me to do is fuck the police.. en ..and after we got done, I said lady, what's your number? She said 9-1-1..

Tha Carter III past niet echt in de Tha Carter-serie. Het is een andere soort hip-hop. Dit komt denk ik door de verandering van producers. Er zijn nu meer verschillende producers gekozen die nu populair zijn. Het Cash Money-tintje is er af, zeg maar.
Een redelijk gevarieerd album dus. Een paar serieuze nummers, een paar liefdesliedjes en (misschien iets te) veel nummers over zelfverheerlijking. Om de beats moet je niet luisteren, want de nummers steunen voornamelijk op een zware bass. Ook tekstueel is het album niet echt hoogstaand, met een paar uitzonderingen daargelaten. Gewoon een fijn album dat ik op kan zetten zonder nummers te hoeven skippen. Daarnaast vind ik zijn humor en arrogantie wél grappig. Het geheel is in mijn ogen gewoon erg goed.

Lupe Fiasco, een rapper die ik altijd schaar tot een select groepje van o.a. Kanye West, Common en Kid Cudi. Veroverde mijn hart met het nummer Daydreaming en kort daarna met zijn album Food & Liquor. Een jaar later verschijnt zijn meesterwerk: The Cool, gedragen door een gelijknamig fictief karakter samen met The Streets en The Game. Een project waarin Lupe al zijn creativiteit in kwijt kon. Geruchten ontstonden over een mogelijke stop van deze rapper. Hij ontkrachtte deze geruchten echter en kwam met het nieuws over een 3-delig album, genaam LupE.N.D. (Everywhere, Nowhere en Down Here). De titel veranderde later naar The Great American Rap Album, waarna de titel weer veranderde in We Are Lasers. Inmiddels is het 2011 en is de titel ingekort tot Lasers, het nieuwe album van Lupe Fiasco.

Zoals ik al zei schaar ik Lupe tot een groepje rondom Kanye West's G.O.O.D Music, een label dat Lupe niet zou misstaan. Hij heeft echter zijn eigen label, 1th & 15th Entertainment, wat weer onder het enorme Atlantic valt. Een label dat, na twee albums waarop Lupe zijn gang mocht gaan, besloot dat Lupe Fiasco de commercie maar eens moest opzoeken. Mocht dit niet goedschiks gaan, dan zou het wel kwaadschiks gebeuren. En zo geschiedde.

Lupe Fiasco is een artiest die zijn vrijheid nodig heeft om zijn creativiteit in muziek om te zetten. Bewijs hiervan is zijn tweede album The Cool. Helaas zag Atlantic dit niet of misschien wilden ze het niet zien. Waarschijnlijk zagen ze liever geld. Atlantic besloot zich actiever bezig te houden met de productie van het nieuwe album van Lupe Fiasco. Lupe's grote plannen voor een 3-delig album werd in de loop der jaren omgezet in een veel commerciëler album. Na een tijd van heftige discussies, protesten en spirituele tripjes werd de eerste single bekend gemaakt: The Show Goes On. Het nummer heeft een lekker triomfantelijk geluid en ook Lupe rapt wel leuk. Toch verbleekt dit nummer bij singles van eerdere albums, waar inhoudelijk ook nog iets in te vinden was. Na speculaties en geruchten over andere singles en releasedata komt dit album eindelijk in maart 2011 uit. Na een aantal luisterbeurten blijkt dat de vaste producer Soundtrakk aan de kant is gezet. Zijn passende producties hebben plaatst gemaakt voor moderne beats vol synthesizers en andere populaire geluiden. Ook vaste gasten zijn, op Sarah Green na, niet meer aanwezig. GemStones & Matthew Santos zijn vervangen voor popzangeres Skylar Grey, Trey Songz en de onbekende MDMA, wat een zanger met een tropische dance-stem blijkt te zijn. Totaal verkeerd bij muziek van Lupe Fiasco. Het zijn dan ook voornamelijk de simpele refreintjes die dit album kapot maken. Zelfs John Legend weet mij niet geheel te overtuigen.

Zijn er dan nog pluspunten? Ja zeker! Een man en zijn naam is Lupe Fiasco. Hij heeft te kennen gegeven dat hij soms voorgeschreven teksten over onderwerpen, bedacht door Atlantic, moest rappen. Ook moest hij samenwerken met gastartiesten en producers die hij niet eens persoonlijk ontmoet heeft. En hoewel hij heeft gezegd dat hij delen van dit album haat, laat hij persoonlijk zijn fans niet in de steek. Fans die samen met hem hebben gestreden voor een beter resultaat. Lupe klinkt dan af en toe wat ongemotiveerd, maar grotendeels is hij het lichtpunt hier. Hij flowt vrolijk en meestal heb je niet eens door dat hij met tegenzin rapt. Ook tekstueel is hij hier en daar erg sterk. Vooral op Words I Never Said en All Black Everything, waarin hij op een originele manier een Afrikaanse toekomst beschrijft als er nooit slavernij was geweest. Vooral op nummers die hij alleen rapt straalt hij. Met Till I Get There als hoogste punt op het hele album. Heerlijk flowt Lupe Fiasco over het pianoloopje en de leuke gekozen vocalsample van Needlz. En al is Never Forget You een pleister op de wonde, Lasers laat je teleurgesteld achter.

Dit is helaas niet het album waarop ik, en velen met mij gehoopt hadden. Lupe Fiasco neem ik persoonlijk niks kwalijk en ik kijk erg uit naar zijn volgende album. Hopelijk zet hij de negatieve ervaringen van Lasers om in nieuwe inspiratie en blijft Lupe Fiasco gemotiveerd!