Allereerst, ik ben geen fan van 'dit soort muziek' en ken ook vrijwel geen artiesten om Glenn mee te vergelijken. Los daarvan ben ik wel fan van artiesten die chaos in hun muziek verwerken en dat is wat Glenn in mijn ogen ook doet. De scheidslijn tussen chaos en rommelig is echter flinterdun en dit album bevestigd dat. Glenn weet heel goed waar hij naartoe wil met zijn muziek en hij heeft zeker talent, maar momenteel bevindt hij zich nog in het rommelige gebied.

Dit klinkt meteen heel negatief, maar zo is het niet bedoeld. Het creëeren van chaos is een nauwkeurig werkje. Er zijn een artiesten die dit echt in de vingers hebben, maar het feit dat er mij slechts een paar te binnen schieten en dat dit niet te minste namen zijn - Flying Lotus en Danger Mouse - bewijst al dat het lastig is. Deze twee heren (en er zullen ongetwijfeld veel meer zijn) weten harmonie te brengen in chaotische muziek. Zij zorgen ervoor dat het plaatje klopt en dat is nodig om de muziek luisterbaar te maken. Lukt dat niet, dan wordt het rommelig en daar wordt ik heel onrustig van.

Het nummer Dying in the Rain vind ik kenmerkend voor de muziek op Darkness Overwhelms. Ten eerste is het een soort samenvatting van Glenns visie; de klassieke sample en de knetterende mitrailleur drums zijn uitersten, maar hierdoor wordt het wel interessant. Ten tweede legt dit nummer ook bloot waar nog winst te behalen valt. De tegenstelling van uitersten is leuk en interessant, maar ik mis de harmonie. Er zijn nog teveel nummers waar dit het geval is.

Nu meer positieve feedback, want het is Glenn ook een aantal malen gelukt om die grens naar chaos te overschrijden. Op 'Are We Gonna Die' wordt ik als luisteraar heen en weer geslingerd, zonder dat het mij onrustig maakt. In plaats van dat ik zoek naar een punt om mij op te focussen wordt mijn focus steeds verlegd naar een anders stukje muziek. Zo van "dat is cool, maar dat ook! En dit ook!". Het duistere 'achtergrondgeluid' is constant en ik denk dat dit belangrijk is. Daardoor worden de drukke, chaotische drums nog krachtiger. Wat ik ook heel cool vind is de piano die op een gegeven moment erbij komt en langzaam weer lijkt te verdwijnen. Toch blijft de piano op de achtergrond en langzaam gaat het tempo ook omhoog. Dit valt pas echt op als ik mij focus en gelijk met het verleggen van de focus gaat het geluid weer op in de achtergrond.

Ik heb ooit een keer een recensie gelezen over een album van Flying Lotus waarbij iemand zijn muziek vergelijkt met een soort steeg met allemaal clubs/kroegen. Er is een constante ruis van muziekstijlen en af en toe gaat er een deur open waardoor één stijl (kort) overheerst. Ik denk dat jij dit ook in je hebt en dat heb je al min of meer bewezen met 'Are We Gonna Die'.

Kort samengevat: Glenn, je hebt talent (en gelukkig zijn er meer mensen die dat beamen) en je weet goed welke sfeer en stijl je neer wilt zetten. Qua sfeer heb ik weinig aan te merken. Het donkere, de duisternis wordt erg sterk verwerkt in je muziek en daardoor zorg je voor een emotionele band met de luisteraar. Je had mijn aandacht in ieder geval meteen. De winst valt te behalen op het creëeren van harmonie. De lagen van uitersten op elkaar afstemmen. Dit zal er in mijn geval voor zorgen dat ik deze muziek sneller op zal zetten. Het is niet echt mijn smaak, maar een nummer als 'Are We Gonna Die' zet ik nog wel eens op. Een album vol zulke muziek zal dan ook zeker in de smaak vallen!

Verdomme man, dit is gewoon goed! De muziek voelt aan als een score, het had zo onder een film gepast. Het heeft iets van de Drive-soundtrack. Donker en grimmig, maar ook mysterieus. Er is inderdaad groei te horen t.o.v. je vorige tape. Ik denk dat dit album wat consistenter is, wat meer een geheel. Naast de prachtige, bijna tastbare sfeer vind ik dat een vet pluspunt! Verder vind ik de overgangen erg lekker. Het drukke begin van That Night He Was Murdered in the Woods vind ik wat minder, maar de overgang later in het nummer is weer fijn. Evenals de subtiele toevoeging van geluiden bij Lost (op 1:00 minuut).

Een paar minpuntjes, waar je qua kritiek waarschijnlijk wat meer aan hebt:
Ik ben vrij onbekend met dit subgenre/deze muziekhoek, maar de sfeer die jij hier neerzet is de sfeer waaraan ik direct moet denken bij deze vorm van muziek. Het is muziek die ik verwacht; de regenachtige sfeer, de achtergrondgeluiden (voetstappen, stemmen, vogels), een beetje dat idee. Ik ben er nog niet helemaal over uit of dit een plus- of een minpunt is, maar ik denk dat het verrassingselement wat ontbreekt. Het deel dat mij compleet overhaalt om meer van deze muziek te gaan zoeken. Hetgeen dat het stereotype doorbreekt bij een buitenstaander als ik. Het gekke is dat je vorige album dat juist wel wat had.

Dit neemt verder niet weg dat De Schaduw van de Nacht heerlijk is om naar te luisteren. Ik heb er oprecht van genoten! Ik kan je alleen maar blijven aanmoedigen!

Er is duidelijk groei te horen in het werk van Find Hope In Darkness. Zijn debuut vond ik al goed. Vanzelfsprekend waren er wat kritiekpuntjes, maar dit aantal nam al af bij zijn EP. Bij Locked So Tightly in Our Dreams kan ik eigenlijk helemaal geen verbeterpunten ontdekken. Alles valt op zijn plaats en het resultaat is een constant sterke, sfeervolle plaat.

Wat ik knap vind aan deze plaat is de sfeer die hij neerzet. De muziek is niet spannend in de zin van verrassende wendingen in de producties, maar het is echt de muziek zelf die spannend is. Met diepe, duistere klanken creëert hij tweemaal een 20 minuten durende opbouw naar een climax die er niet komt. Toch wordt het nergens slaapverwekkend. Verre van dat zelfs! De muziek blijft interessant door subtiele toegevoegde lagen en geluiden. Ik had het gevoel dat ik naar een soundtrack luisterde. Het doet mij erg denken aan de muziek van films als Drive en Spring Breakers. Niet eens zozeer qua sound, maar het heeft wel hetzelfde hypnotiserende effect op mij als de muziek van Cliff Martinez.

Glenn vertelde mij dat het ook zijn bedoeling was om de muziek als een film te laten klinken en daardoor kan alleen maar zeggen dat dit een geslaagd project is! De prachtige en originele artwork maakt het helemaal af (al had het papier wel iets zwaarder gemogen )!

Moet de eerste titel niet Blonde zijn? Ik weet dat de titel op de cover wordt overgenomen, maar dit lijkt mij een uitzondering. Apple Music presenteert het ook als Blonde.

Ennn... ik las net dat Frank Ocean zijn contract met Def Jam heeft voltooid door Endless eerst uit te brengen. Blonde is onafhankelijk uitgebracht onder Boys Don't Cry, dat niets met Def Jam te maken heeft. Klik

Heb deze cd nu zowat de hele dag geluisterd. Op de iPod en gewoon op stereo met volume op 10. Wat een heerlijk album!!
Freeway heeft mij sinds zijn bijdrage aan Two Words mijn aandacht getrokken en gehouden. Niet echt fanatiek, maar als hij voorbij komt op de shuffle zet ik hem niet weg. Hij heeft een vrij unieke stijl. Schreeuwerig, maar wel goed. Niet schreeuwen om het schreeuwen zeg maar. Zijn flow is redelijk gevarieerd en vaak lekker agressief. Heerlijk als hij steeds de nadruk op een woord uit een zin legt! Teksten zijn dan niet echt super en een heel album Freeway is wel weer te veel van het goede.

Gelukkig hebben we ook nog Jake One. Kende hem totaal niet. Misschien een keer zijn naam voorbij zien komen, maar daar blijft het ook bij. Maar wat heb ik kennis met deze man gemaakt. Overal waar Freeway 'tekortschiet' (beetje te groot woord) vult hij hem perfect (!) aan. De beats zijn overal dik in orde en vaak steel Jake One zelf de show. Die harde drums die soms al gunshots klinken passen precies bij de rauwe, agressieve stijl van Freeway.

Het hoogtepunt tussen de twee heren vind ik toch wel Never Gonna Change. Freeway die echt goed meerapt op het tempo van de drums. Op de laatste twee tracks laat Freeway een wat gevoeligere kant zien op lekker rustige beats. Ook zeker niet verkeerd.

Gastartiesten zijn ook wel goed gekozen. Bun B is altijd goed als gastartiest. Het is serieus voor de eerste keer dat Raekwon mij echt positief opvalt! Mr. Porter vind ik ook mooi, maar ik zie nooit de Kon Artis van D12 voor als ik hem hoor zingen . Young Chris en Omolio Sparks (?) zijn niet slecht, maar ook niet echt van toevoegde waarde. En Birdman? Die valt mij reuze mee! Hij zegt maar een paar keer "nigga"!

Hoewel ik de keuze van Rhymesayers voor Freeway heel apart vond, vind ik het eigenlijk wel leuk. Ken het label niet zo goed, alleen van Atmosphere en Brother Ali. Toch hebben ze met Freeway & Jake One een goed duo te pakken. Heerlijk begin van 2010 met deze plaat! Voorlopig 4*!

(Throw Your Hands Up is trouwens echt een geweldige opening, zeker met de boxen keihard aan )